ความลับใต้เงาไม้

“คุณกำลังโกหกภาคิน... จดหมายฉบับนี้ไม่ได้เขียนด้วยปากกาหมึกซึมยี่ห้อเดียวกับที่คุณใช้เซ็นเอกสารในห้องทำงานนั่นหรอกนะคะ” รินรดากระแทกกระดาษแผ่นที่พบในซอกกรอบรูปภาพเก่าแก่ลงบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่ เสียงของมันดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องสมุดที่เงียบงันจนน่าอึดอัด มือของเธอสั่นเทาเล็กน้อยขณะชี้ไปยังรอยหยดหมึกสีแดงสดที่ยังคงดูสดใหม่จนน่าขนลุก มันไม่ใช่แค่ข้อความข่มขู่ แต่มันคือคำประกาศสงครามที่ฝังรากลึกลงไปในความทรงจำที่เธอพยายามลบเลือน ภาคินไม่ได้ขยับตัว เขานั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวเดิม ดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นจ้องมองรอยรอยร้าวน้อยๆ บนผิวไม้แทนที่จะมองสตรีที่กำลังคุกรุ่นอยู่ตรงหน้า เขาหยิบแก้ววิสกี้ขึ้นมาหมุนช้าๆ ปล่อยให้ความเงียบทำงานแทนคำแก้ตัว “ความจริงเป็นสิ่งที่น่ากลัวกว่ารอยเลือดพวกนั้นมาก รินรดา” เขาเอ่ยเสียงเรียบ ทุ้มต่ำ แต่แฝงด้วยกระแสกดดันที่ทำให้รินรดาต้องหายใจสะดุด “ถ้าคุณอยากรู้ว่าอุบัติเหตุคืนนั้นมันเกิดจากอะไร คุณควรจะถามตัวเองว่า ทำไมคุณถึงจำไม่ได้ว่ากุญแจรถคันนั้น หายไปจากพวงกุญแจบ้านเราตั้งแต่วันที่ 24 ธันวาคม เมื่อสิบปีก่อน” รินรดาชะงัก ลมหายใจของเธอขาดห้วง ภาพความทรงจำที่บิดเบี้ยวเริ่มก่อตัวขึ้นเหมือนเศษแก้วที่พยายามจะต่อเข้าด้วยกัน เธอจำได้ว่าคืนนั้นหิมะตกหนักและแสงไฟจากต้นคริสต์มาสในสวนหลังบ้านนั้นพร่าเลือนเหลือเกิน “อย่ามาป้ายความผิดให้ฉัน” เธอเค้นเสียงลอดไรฟัน ก้าวเข้าไปหาเขาจนชิดโต๊ะ “คุณเป็นคนดูแลระบบรักษาความปลอดภัยทั้งหมดในบ้านหลังนี้ ถ้ามีคนแปลกหน้าเข้ามาเขียนข้อความบ้าๆ นี่ได้โดยที่เซนเซอร์ไม่ทำงาน มีแค่คุณคนเดียวที่ทำได้!” ภาคินวางแก้วลง แรงกระแทกเพียงน้อยนิดกลับทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปเป็นความเย็นยะเยือก เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง กลิ่นน้ำหอมไม้ซีดาร์จางๆ ของเขาโอบล้อมเธอไว้จนเกือบจะหายใจไม่ออก เขายื่นมือไปสัมผัสขอบกระดาษแผ่นนั้น นิ้วเรียวยาวของเขาไล้ไปตามตัวอักษรสีแดงอย่างแผ่วเบา ราวกับกำลังลูบไล้บาดแผลของใครบางคน “ริน... เงยหน้าขึ้นมองกระจกเงาฝั่งตรงข้ามสิ” เขาพูดเสียงพร่า พลางเอื้อมมือไปเชยคางเธอให้หันไปมองบานกระจกเงาบานใหญ่ที่แขวนอยู่หลังโต๊ะ ในกระจกนั้น รินรดาเห็นเพียงความว่างเปล่าที่สะท้อนกลับมา แต่ทว่า... เมื่อเธอกวาดสายตาผ่านมุมมองในกระจกนั้นอีกครั้ง เธอกลับเห็นบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้เงาไม้ใหญ่ในสวนหลังบ้านที่หน้าต่างห้องนี้มองเห็นพอดี เงาร่างหนึ่ง... เงาร่างที่คุ้นตาในชุดคลุมสีเข้มกำลังก้มลงขุดบางอย่างขึ้นมาจากใต้โคนต้นสนต้นเก่าที่พ่อของเธอเคยปลูกไว้ “ใครกัน...” รินรดาครางออกมาด้วยความตกใจ มือของเธอคว้าข้อมือภาคินไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว “นั่นใครน่ะภาคิน!” ภาคินไม่ได้ตอบ เขาเพียงแต่กระชับมือที่โอบไหล่เธอไว้แน่นขึ้น สายตาของเขามีร่องรอยของความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ลึกสุดใจ “คนที่เราทุกคนต่างพยายามลืมไปจากความทรงจำ... คนที่ตายไปแล้วในอุบัติเหตุคืนคริสต์มาสปีนั้น” รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง หัวใจของเธอเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมาจากอก สิ่งที่อยู่ใต้เงาไม้นั้นไม่ใช่แค่ความลับ แต่มันคือสิ่งที่จะทำลายชีวิตอันสงบสุขที่เธอพยายามสร้างขึ้นมาตลอดสิบปีให้กลายเป็นเศษฝุ่น ก่อนที่เธอจะได้ทันตั้งตัว เสียงเคาะประตูห้องสมุดก็ดังขึ้นอย่างรัวและเร็ว สลับกับเสียงสุนัขที่เห่าหอนอย่างคลุ้มคลั่งมาจากทางสวนหลังบ้าน ภาคินหันขวับไปทางประตู สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเป็นความตื่นตระหนกที่รินรดาไม่เคยเห็นมาก่อน เขาปล่อยมือจากเธอแล้วถอยหลังไปหนึ่งก้าว “รินรดา... ฟังฉันนะ” เขาพยายามรวบรวมสติ แม้เสียงจะเริ่มสั่น “ถ้าประตูบานนั้นเปิดออก ไม่ว่าคุณจะเห็นใครอยู่ข้างหลังนั่น... ห้ามเชื่อใจพวกเขาเด็ดขาด แม้แต่คนที่คุณคิดว่ารู้จักดีที่สุด” ทันใดนั้น ประตูห้องสมุดก็ถูกผลักเข้ามาด้วยแรงมหาศาล บานประตูไม้โอ๊กหนักอึ้งกระแทกกับผนังจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว รินรดากรีดร้องออกมาเมื่อเห็นบุคคลที่ก้าวเข้ามาในห้อง... ร่างนั้นเปียกชุ่มไปด้วยหยดน้ำค้างและดินโคลน ดวงตาคู่นั้นว่างเปล่าไร้แววชีวิต ทว่าในมือกลับถือนาฬิกาพกสีเงินสนิมเขรอะที่เธอจำได้แม่นว่ามันเป็นของ 'พี่ชาย' ที่ควรจะเสียชีวิตไปนานแล้ว มือที่สั่นเทาของคนผู้นั้นค่อยๆ ยกขึ้นชี้มาที่รินรดา ก่อนที่ริมฝีปากที่ซีดเผือดจะขยับเป็นคำพูดที่ทำให้ความกลัวแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง “พี่กลับมาเอาของที่ฝากไว้... คืนนี้ เราจะได้ปิดบัญชีแค้นที่พี่ถูกทิ้งไว้ใต้เงาไม้นั่นเสียที” ด้วยความรักและปรารถนาดีต่อรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามกันมาถึงบทนี้ค่ะ - ดาวตกคืนคริสต์มาส