กำแพงที่สร้างขึ้น

“คุณกำลังทำให้งานของฉันพัง ภาคิน” รินรดาวางปากกาลงบนโต๊ะไม้โอ๊กเสียงดัง *กึก* แรงกระแทกนั้นเบาบางทว่าหนักแน่นในความรู้สึกของคนทั้งสองที่อยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของเธอ เธอไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มที่ยืนพิงกรอบประตูอยู่เลยสักนิด แม้จะรับรู้ได้ถึงรัศมีเยือกเย็นที่เขากำลังแผ่ออกมาก็ตาม “งานของคุณรึ หรือว่าความรู้สึกของคุณกันแน่ที่กำลังพัง” ภาคินเดินเข้ามาในห้อง ก้าวเท้าแต่ละก้าวดูมั่นคงและจงใจข่มขวัญ เขาหยุดลงตรงหน้าโต๊ะทำงานของเธอ ก่อนจะโน้มตัวลงมาเล็กน้อย สายตาที่มักจะอ่านยากคู่นั้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่ไหวระริกของเธอ “ผมแค่เสนอความช่วยเหลือในสิ่งที่คนอื่นไม่กล้าบอกคุณ... ความจริงที่ว่าโครงการนี้มันคือหลุมศพ ไม่ใช่ความสำเร็จ” รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ เธอเงยหน้าขึ้น สบสายตากับเขาด้วยความเย็นชาที่เธอพยายามสร้างขึ้นเป็นกำแพง “ความจริงเหรอคะ? หรือแค่เล่ห์เหลี่ยมที่คุณใช้บีบให้ฉันถอย เพื่อที่คุณจะฮุบส่วนแบ่งที่เหลือ? อย่าเอาความหวังดีจอมปลอมมาบังหน้าเลยค่ะ มันน่าสมเพช” “ถ้าผมอยากได้โครงการนี้ ผมทำไปนานแล้ว ไม่จำเป็นต้องมานั่งทนฟังคุณประชดประชันอยู่แบบนี้หรอก” ภาคินลดระดับเสียงลงต่ำ แต่มันกลับกังวานหนักแน่นในความเงียบ “ผมบอกให้คุณหยุด... เพราะผมไม่อยากเห็นคุณพังไปพร้อมกับมัน” รินรดาลุกขึ้นยืนทันที ความสูงของเธอไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกด้อยกว่าเขาเลย “ถ้าฉันจะพัง นั่นก็เป็นเรื่องของฉัน ไม่ใช่ธุระกงการอะไรของคุณ เชิญออกไปค่ะ ก่อนที่ฉันจะเรียกฝ่ายรักษาความปลอดภัย” ภาคินไม่ได้ขยับหนี เขากลับก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างลดน้อยลงจนแทบไม่มีอากาศแทรก เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ราวกับกำลังสะกดกลั้นอารมณ์บางอย่างที่พยายามจะปะทุออกมา “คุณสร้างกำแพงกั้นคนอื่นไว้รอบตัวแบบนี้ไม่เหนื่อยบ้างหรือไง รินรดา? โลกนี้มันไม่ได้โหดร้ายกับคุณทุกคนหรอกนะ... อย่างน้อยก็ไม่ใช่กับผม” “คุณนั่นแหละที่น่ากลัวที่สุด” เธอสวนกลับทันควัน มือของเธอสั่นเล็กน้อยจนต้องกำหมัดแน่นใต้โต๊ะ “คุณทำตัวเป็นสุภาพบุรุษ เป็นผู้ช่วยที่แสนดี แต่เบื้องหลังคุณกลับมีสายใยที่เชื่อมโยงกับเรื่องราวในคืนนั้น... คืนที่ครอบครัวของฉันต้องแตกสลาย คุณคิดว่าฉันไม่รู้เหรอว่าทำไมคุณถึงวนเวียนอยู่ใกล้ตัวฉันนัก!” คำพูดของเธอทำเอาภาคินชะงักไปชั่วครู่ แววตาของเขาเปลี่ยนไปเพียงเสี้ยววินาที—จากความมั่นใจกลายเป็นความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่อย่างมิดชิด เขาขยับกายออกห่างอย่างช้าๆ แต่ทว่ามือข้างหนึ่งกลับเอื้อมมาแตะขอบโต๊ะของเธอไว้ราวกับต้องการจะยึดเหนี่ยว “ถ้าคุณคิดว่าผมคือปีศาจ... งั้นผมก็จะพิสูจน์ให้ดูว่าปีศาจตัวนี้แหละที่จะปกป้องคุณจากความพินาศที่คุณกำลังวิ่งเข้าหา” รินรดารู้สึกเหมือนหัวใจถูกกระชาก เธอพยายามจะเอ่ยไล่เขาอีกครั้ง แต่คำพูดกลับจุกอยู่ที่ลำคอ เมื่อภาคินยื่นมือมาคว้าแฟ้มเอกสารบนโต๊ะเธอไปถือไว้ แล้วเดินไปที่เครื่องทำลายเอกสารมุมห้อง เขาไม่ได้ทำลายมัน แต่เขากลับวางมันไว้บนเครื่องนั้นแล้วหันมามองเธอด้วยสายตาที่ท้าทาย “พรุ่งนี้เช้า หากคุณยังยืนยันจะเซ็นสัญญาฉบับนี้ ก็เชิญทำตามสบาย แต่จำไว้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้น... จะมีแค่ผมคนเดียวที่อยู่ข้างหลังคุณ” เขาก้าวเดินออกจากห้องไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่คุ้นเคยแต่น่ารำคาญใจ รินรดาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ พยายามตั้งสติ แต่ทว่ามือที่สั่นเทาของเธอกลับไปหยิบสมุดบันทึกเล่มเล็กสีดำที่เก็บไว้ในลิ้นชักลับออกมา ในหน้าสุดท้ายของสมุดเล่มนั้นมีรอยหมึกจางๆ เขียนทับรอยดินสอที่เลือนลาง มันเป็นลายมือของคนที่เธอเกลียดชังที่สุด... ลายมือของภาคินที่เขียนทิ้งไว้เมื่อหลายปีก่อน ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูห้องทำงานก็ดังขึ้นสองครั้ง ก่อนที่บานประตูจะเปิดออกโดยไม่รอคำอนุญาต ร่างของเลขาส่วนตัวเดินเข้ามาด้วยท่าทีตื่นตระหนก ใบหน้าซีดเผือดราวกับไปพบสิ่งที่ไม่ควรพบ “คุณรินรดาคะ... มีคนส่งพัสดุมาถึงคุณค่ะ มันไม่มีชื่อผู้ส่ง แต่ข้างในนั้น...” เลขาสาววางกล่องไม้เก่าๆ ลงบนโต๊ะ เสียงของเธอสั่นจนน่าตกใจ “มันมีสร้อยคอที่คุณเคยบอกว่ามันหายไปในคืนที่เกิดอุบัติเหตุเมื่อสิบปีที่แล้ว พร้อมกับรูปถ่ายใบนี้ค่ะ” รินรดาคว้ากล่องใบนั้นมาเปิดด้วยมือที่เย็นเฉียบ เมื่อเห็นสร้อยคอสีเงินที่คุ้นตาเธอก็แทบหยุดหายใจ แต่สิ่งที่ทำให้โลกของเธอพังทลายลงในพริบตา คือรูปถ่ายใบเล็กที่แนบมาด้วย มันเป็นรูปของเธอกับภาคินในวัยเด็ก... ที่ยืนยิ้มอยู่ข้างๆ กัน ในวันที่เธอยังไม่เคยรู้ว่าคำว่า 'การสูญเสีย' เขียนอย่างไร และที่มุมภาพ มีข้อความที่เขียนด้วยหมึกสีแดงสดราวกับเลือด... 'คริสต์มาสปีนี้ ความจริงจะถูกเปิดเผย และรอยร้าวที่คุณพยายามซ่อนไว้... จะไม่มีวันสมานได้อีก' ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านความสับสนและรอยร้าวไปพร้อมกับรินรดานะคะ ดาวตกคืนคริสต์มาสจะยังคงเฝ้าดูความลับนี้ไปพร้อมกับคุณค่ะ