คืนหนาวเหน็บ

"ถ้าคุณยังไม่เลิกทำท่าทางเหมือนแบกโลกทั้งใบไว้แบบนี้ เราคงได้กลายเป็นน้ำแข็งตายคู่กันก่อนที่กู้ภัยจะมาถึงแน่ ภาคิน!" เสียงตะคอกของรินรดาดังก้องแข่งกับเสียงหวีดหวิวของพายุหิมะที่ปะทะกับตัวรถลีมูซีนคันหรูซึ่งตอนนี้ไม่ต่างอะไรจากกรงขังเหล็กที่จมดิ่งอยู่ใต้กองหิมะหนาทึบ เธอสั่นสะท้าน ไม่ใช่เพียงเพราะอุณหภูมิที่ลดต่ำลงจนลมหายใจกลายเป็นไอขาวขุ่น แต่เพราะความอึดอัดที่แผ่ออกมาจากชายหนุ่มข้างกาย ภาคินไม่ตอบ เขาเพียงแต่นั่งพิงเบาะหนังนิ่ง ดวงตาคมกริบจ้องมองออกไปนอกกระจกที่ถูกเคลือบด้วยน้ำแข็งจนมองไม่เห็นทัศนียภาพภายนอก มือหนาของเขาพยายามขยับโทรศัพท์ในมือเป็นครั้งที่ร้อย แต่ผลลัพธ์ยังคงเดิม คือความว่างเปล่าของสัญญาณ "คุณจะด่าผมให้ความอบอุ่นในร่างกายมันเพิ่มขึ้นหรืออย่างไร รินรดา?" เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไปด้วยความเหนื่อยล้าที่ซ่อนไม่มิด รินรดาแค่นหัวเราะ "ฉันแค่ไม่อยากตายในที่ที่ฉันไม่ได้เลือก และที่สำคัญที่สุด... ไม่อยากตายอยู่กับคนอย่างคุณ" "งั้นก็เงียบ" เขาหันกลับมามองเธอ ดวงตาสีเข้มคู่นั้นวูบไหวเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าว "เก็บแรงไว้ใช้ประคองสติเถอะ พลังงานในร่างกายเรากำลังถูกดูดออกไปทีละน้อย อย่าเสียเวลามาต่อปากต่อคำกับคนที่คุณเกลียดเลย" บรรยากาศในรถตกอยู่ในความเงียบงันที่น่าอึดอัด พายุภายนอกเริ่มโหมกระหน่ำรุนแรงขึ้น ราวกับท้องฟ้ากำลังโกรธแค้นมนุษย์เบื้องล่าง รินรดากอดตัวเองแน่น ความหนาวเย็นแทรกซึมผ่านเสื้อโค้ทวูลราคาแพงราวกับเข็มพันเล่ม เธอขยับตัวเข้าหาความอบอุ่นจากเบาะรถ แต่มันก็ไม่เพียงพอ ความสั่นสะท้านที่ควบคุมไม่ได้ทำให้ฟันของเธอกระทบกันเบาๆ "มานี่" ภาคินเอ่ยสั้นๆ ก่อนจะถอดเสื้อสูทตัวนอกที่ยังคงมีความอุ่นจากร่างกายของเขาออก แล้วคลุมลงบนไหล่ของหญิงสาวอย่างถือวิสาสะ รินรดาชะงัก เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาแข็งกร้าวเมื่อครู่สั่นระริก "ฉันไม่ต้องการความสงสารจากคุณ" "นี่ไม่ใช่ความสงสาร แต่เป็นกลยุทธ์" ภาคินเลื่อนตัวเข้ามาใกล้ขึ้นจนรินรดาได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นอายความเย็นเยียบจากตัวเขา "เราต้องแชร์อุณหภูมิกัน ถ้าไม่อยากให้คนใดคนหนึ่งช็อกตายเพราะภาวะตัวเย็นเกินไป ขยับมาใกล้ๆ อีก" รินรดาลังเล หัวใจของเธอเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความใกล้ชิดที่ไม่ได้ตั้งใจทำให้เธอเห็นรอยแผลเป็นจางๆ ที่มุมปากของเขา และนัยน์ตาที่ซ่อนความเจ็บปวดบางอย่างเอาไว้ภายใต้ความเย็นชา ภาคินไม่ใช่คนเลวร้ายอย่างที่เธอพยายามตอกย้ำตัวเองมาตลอด... หรืออย่างน้อยเขาก็ไม่ใช่แค่ 'ผู้ร้าย' ในเรื่องราวที่เธอแต่งขึ้นเองในใจ เธอยอมขยับเข้าไปใกล้ ความอบอุ่นจากร่างกายของเขาแผ่ซ่านเข้ามาใต้เสื้อโค้ท ความเงียบที่เกิดขึ้นในครั้งนี้ไม่เหมือนครั้งก่อน มันไม่ใช่ความตึงเครียด แต่มันคือการยอมรับในชะตากรรมร่วมกัน "ทำไมคุณถึงต้องทำเพื่อครอบครัวของคุณขนาดนั้น?" รินรดาถามขึ้นเบาๆ ทำลายความเงียบ "แม้กระทั่งตอนที่พวกเขาหันหลังให้คุณ คุณก็ยังยืนหยัดแบกรับบาปที่ไม่ได้ก่อไว้คนเดียว" ภาคินเงียบไปนาน ก่อนจะแค่นยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา "เพราะถ้าผมไม่ทำ... ใครจะทำ? โลกของธุรกิจไม่ได้สวยหรูเหมือนนิยายที่คุณเขียนหรอกนะรินรดา ทุกก้าวที่เดินคือการเดิมพันด้วยชีวิต และบาปที่ถูกยัดเยียดมา... บางทีมันก็กลายเป็นเกราะป้องกันที่ทำให้ผมรอดมาได้จนถึงทุกวันนี้" คำพูดของเขาจุกอยู่ในอกของรินรดา เธอเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมเขาถึงเย็นชา เพราะถ้าเขาอ่อนแอเมื่อไหร่ สิ่งที่เขาแบกรับไว้คงจะพังทลายลงทับร่างเขาจนมอดไหม้ พายุหิมะเริ่มเบาบางลง ทว่าความมืดมิดในรถกลับทวีความหนาแน่นขึ้น ทันใดนั้น แสงไฟจากรถยนต์อีกคันก็สาดส่องผ่านกระจกเข้ามา แสงนั้นสว่างจ้าจนทั้งคู่ต้องยกมือขึ้นป้องตา "กู้ภัยมาแล้ว?" รินรดาถามด้วยความดีใจ ภาคินไม่ได้ตอบ เขากลับเกร็งตัวขึ้นทันที มือหนาคว้าข้อมือรินรดาไว้แน่น สายตาที่เคยเหนื่อยล้าเปลี่ยนเป็นความระแวดระวังอย่างถึงขีดสุด เขาไม่ได้มองไปที่รถที่เพิ่งมาถึง แต่จ้องไปยังเงาของคนกลุ่มหนึ่งที่กำลังก้าวลงจากรถพร้อมกับสิ่งที่ไม่ควรอยู่ในมือกู้ภัย... อาวุธปืนที่เก็บเสียง "หมอบลง" ภาคินกระซิบเสียงต่ำด้วยน้ำเสียงที่สั่นสะท้านอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "ทำไม...?" "นั่นไม่ใช่กู้ภัย" เขากดหัวเธอลงกับเบาะรถ ก่อนจะกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาหัวใจของรินรดาหล่นวูบ "และคนที่กำลังเดินนำหน้ามานั่น... คือคนที่ควรจะตายไปเมื่อสิบปีก่อน พ่อของคุณ" เสียงกระจกรถด้านหลังแตกกระจายจากการถูกทุบด้วยด้ามปืน รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน สิ่งที่เธอกำลังเผชิญไม่ใช่แค่พายุหิมะ แต่มันคือความลับที่ฝังลึกมานานนับทศวรรษ ซึ่งกำลังจะถูกขุดขึ้นมาในคืนที่หนาวเหน็บที่สุดคืนนี้ ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับรินรดาและภาคินในคืนอันโหดร้ายนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ ดาวตกคืนคริสต์มาส