จุดเริ่มต้นของเกม

“ถ้าคุณคิดว่าการเข้ามานั่งเก้าอี้ตัวนี้จะทำให้คุณกลายเป็นเจ้าของชีวิตคนอื่นได้ถาวรละก็... คุณกำลังประเมินรินรดาคนนี้ต่ำเกินไปนะคะ ท่านประธานคนใหม่” รินรดาวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวหนาด้วยจังหวะที่หนักแน่นพอจะทำให้เสียงของมันดังก้องไปทั่วห้องทำงานที่เงียบงัน เธอไม่ได้เงยหน้ามองผู้ชายที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้าม แม้จะสัมผัสได้ถึงรังสีความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนบรรยากาศรอบกายดูจะติดลบลงไปอีกหลายองศา ภาคินไม่ตอบในทันที เขายืนนิ่งอยู่หน้าหน้าต่างบานสูงที่เผยให้เห็นทัศนียภาพของเมืองที่กำลังเตรียมรับเทศกาลคริสต์มาส แสงไฟหลากสีสะท้อนบนกระจกจนเงาร่างของเขาสั่นไหวคล้ายปีศาจในเงามืด เขาหมุนตัวกลับมาช้าๆ ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะลงบนขอบโต๊ะเป็นจังหวะที่สม่ำเสมอ... จังหวะที่ทำให้คนฟังรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง “ผมไม่ได้อยากเป็นเจ้าของชีวิตใครครับ รินรดา” เสียงของเขาต่ำ นุ่มนวล แต่แฝงด้วยความเด็ดขาดที่ยากจะโต้แย้ง “ผมแค่อยากจัดการ ‘ขยะ’ ที่ตกค้างอยู่ในบริษัทนี้ เพื่อให้มันกลับมามีค่าอีกครั้ง... ซึ่งรวมถึงคนที่ทำตัวเป็นหนามยอกอกด้วย” รินรดาแค่นยิ้มที่มุมปาก เธอกล้าสบตาเขาตรงๆ ดวงตาคู่สวยที่เคยอ่อนโยนบัดนี้แข็งกร้าวราวกับแก้วที่ผ่านการเจียระไนมาอย่างดี “ขยะเหรอคะ? คำจำกัดความของคุณช่างน่าประทับใจจังเลยนะคะ แต่น่าเสียดาย... เพราะถ้าคนอย่างฉันคือขยะ พื้นที่ตรงนี้ก็คงเป็นกองขยะที่คุณจะต้องจมลงไปไปพร้อมกับฉัน” ภาคินก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกก้าว จนกระทั่งเขาหยุดอยู่ห่างจากเธอเพียงไม่กี่นิ้ว กลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้จันทร์เจือความเย็นฉ่ำของพิมเสนโชยเข้าปะทะจมูก รินรดาไม่ได้ถอยหนี เธอหยัดกายยืนตรง รับมือกับความกดดันด้วยความทรนง “คุณมีดีกว่าที่ผมคิดไว้มากนะ” เขาพึมพำ สายตาคมปลาบกวาดมองใบหน้าของเธอ ราวกับกำลังประเมินมูลค่าสินค้าที่เขาต้องการครอบครอง “ความใจร้อนของคุณมันเหมือนไฟที่พร้อมจะเผาไหม้ทุกอย่าง แต่น่าเสียดายที่ในเกมนี้... คนที่ถือไพ่เหนือกว่า ไม่ใช่คนที่มีไฟแรงที่สุด แต่เป็นคนที่นิ่งพอจะรอให้ไฟนั้นมอดดับไปเอง” “งั้นเรามาดูกันไหมคะ ว่าใครกันแน่ที่จะมอดดับก่อนกัน” รินรดาคว้าซองเอกสารสีน้ำตาลบนโต๊ะแล้วหมุนตัวหมายจะเดินออกจากห้อง แต่ทว่าภาคินกลับขยับตัวรวดเร็วราวกับเสือที่ซุ่มรอจังหวะ เขาคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ ทว่าแน่นหนาเกินกว่าจะสะบัดหลุด สัมผัสจากฝ่ามือที่เย็นเฉียบนั้นทำให้หัวใจของรินรดากระตุกวูบ “ก่อนจะไป...” เขาโน้มตัวลงมา กระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ขนอ่อนลุกชัน “อย่าลืมเช็กบัญชีส่วนตัวของคุณดูด้วยนะ รินรดา บางที... ความลับที่พ่อคุณทิ้งไว้ให้ อาจจะไม่ได้มีแค่หนี้สิน แต่มันมี ‘ของขวัญ’ ชิ้นพิเศษที่ผมเพิ่งส่งไปให้ในเช้าวันนี้” รินรดาชะงัก ร่างกายแข็งทื่อในพริบตา เธอหันกลับไปมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความแคลงใจและหวาดระแวง มือของเขายังคงไม่ปล่อยจากข้อมือเธอ เขากำลังเล่นเกมอะไร? และทำไมเขาถึงรู้เรื่องบัญชีของพ่อเธอ? “คุณทำอะไรลงไป...” เสียงของเธอสั่นเครือแต่ยังคงความเยือกเย็นไว้ได้ ภาคินคลายมือออกอย่างช้าๆ เขายิ้ม—เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่กลับดูอันตรายจนน่าหลงใหล “คริสต์มาสปีนี้คงจะหนาวกว่าทุกปีนะครับ และผมรับรองว่าคุณจะไม่มีวันลืมมันไปตลอดชีวิต เพราะนับจากวินาทีนี้ไป... ชีวิตของคุณไม่ได้เป็นของคุณอีกต่อไปแล้ว” เขากลับไปนั่งที่เก้าอี้ประธาน หยิบแฟ้มเอกสารขึ้นมาเปิดอ่านราวกับเหตุการณ์เมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้น ทิ้งให้รินรดายืนตัวแข็งทื่ออยู่กลางห้อง ความคิดในหัวของเธอตีรวนกันไปหมด ข้อมูลสำคัญที่เธอเก็บงำไว้เป็นความลับสุดยอดกำลังถูกสั่นคลอนด้วยท่าทีที่ดูเหนือชั้นของชายตรงหน้า ขณะที่เธอกำลังจะก้าวพ้นประตูห้อง เสียงโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น รินรดากดรับด้วยมือที่สั่นเทา เสียงปลายสายที่คุ้นเคยรายงานเรื่องบางอย่างที่ทำให้โลกทั้งใบของเธอหยุดหมุนไปชั่วขณะ ข้อมูลในบัญชีที่เธอคิดว่าปลอดภัยที่สุดถูกเจาะเข้าถึง และตัวการที่อยู่เบื้องหลังไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นคนที่เธอเพิ่งยืนเผชิญหน้าด้วยเมื่อครู่นี้เอง แต่ทว่า... ขณะที่เธอหันกลับไปเพื่อจะคาดคั้นเอาความจริง ภาคินก็ไม่ได้อยู่ในห้องนั้นแล้ว บนโต๊ะทำงานว่างเปล่า มีเพียงซองจดหมายสีขาวสะอาดตาที่จ่าหน้าซองด้วยลายมือที่คุ้นตาอย่างประหลาดวางอยู่ตรงกลาง มันไม่ใช่ลายมือของภาคิน... แต่เป็นลายมือของพ่อเธอ พ่อที่เสียชีวิตไปแล้วเมื่อสามปีก่อน รินรดาหยิบซองนั้นขึ้นมา นิ้วมือของเธอสัมผัสได้ถึงหยดขี้ผึ้งที่ยังไม่แห้งสนิทดีนัก ทันใดนั้น ไฟในห้องทำงานก็ดับลงมืดสนิท เหลือเพียงแสงสีฟ้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังเปิดทิ้งไว้ ก่อนที่เสียงกระซิบเบาๆ จะดังขึ้นจากเงามืดหลังม่านหน้าต่าง—เสียงที่ทำให้ความจริงทั้งหมดที่เธอเคยเชื่อถือต้องพังทลายลงในวินาทีนี้ "ยินดีต้อนรับสู่เกมที่คุณเป็นเพียงแค่หมากตัวหนึ่ง... รินรดา" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความลับอันหนาวเหน็บในครั้งนี้นะคะ ดาวตกคืนคริสต์มาส