น้ำตาที่ร่วงหล่น

"ถ้าคุณจะฆ่าฉันให้ตายตามพ่อไป ก็ทำเสียตอนนี้เลย อย่าให้ฉันต้องแบกความจริงนี้ไปอีกแม้แต่วินาทีเดียว" เสียงของรินรดาสั่นพร่า ทว่าแววตากลับแข็งกร้าวราวกับเศษแก้วที่พร้อมจะบาดลึก มือของเธอสั่นเทาขณะกำซองเอกสารสีน้ำตาลที่ยับยู่ยี่จนแทบจะขาดคามือ หลักฐานชิ้นสำคัญที่เปลี่ยนภาพลักษณ์ของ 'ภาคิน' ชายผู้เป็นที่พักพิงในยามอ่อนแอ ให้กลายเป็น 'ปีศาจ' ในคราบนักธุรกิจผู้สูงส่ง ภาคินไม่ได้ขยับตัว เขายืนนิ่งอยู่ใต้แสงไฟสลัวในห้องทำงานที่เงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นโครมคราม สายตาคมกริบคู่นั้นยังคงทอดมองเธอด้วยความสงบที่น่าสะพรึงกลัว ราวกับว่าพายุที่โหมกระหน่ำในใจรินรดาไม่มีผลอะไรกับเขาเลย "ริน... เธอคิดจริงๆ หรือว่าถ้าฉันทำแบบนั้นได้ ฉันจะปล่อยให้เธอเดินเข้ามาในชีวิตฉันถึงขนาดนี้" เสียงของเขาแหบพร่าและทุ้มลึก มันเป็นน้ำเสียงที่เคยปลอบประโลมเธอในวันที่โลกพังทลาย แต่ตอนนี้ มันกลับฟังดูเหมือนเสียงเพชฌฆาตที่กำลังปั่นหัวนักโทษ "อย่ามาเรียกชื่อฉันด้วยน้ำเสียงนั้น!" รินรดากระแทกเอกสารลงบนโต๊ะไม้สัก แผ่นกระดาษบางส่วนปลิวว่อนเผยให้เห็นภาพถ่ายเก่าๆ และสำเนาบันทึกความจำของพ่อเธอ "คุณขโมยเวลาของฉันไปสิบปี คุณทำลายครอบครัวของฉันเพื่ออำนาจที่คุณโหยหา แล้วยังจะมีหน้ามาบอกว่าคุณแคร์ฉันงั้นเหรอคะภาคิน?" ภาคินขยับตัวก้าวเข้ามาหาหนึ่งก้าว รินรดาผงะถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับตู้หนังสือ แรงปะทะทำให้กรอบรูปที่วางอยู่สั่นไหว เธอเห็นประกายความเจ็บปวดบางอย่างฉายผ่านดวงตาคู่นั้น แต่มันหายไปเร็วเหลือเกิน ราวกับเป็นเพียงภาพลวงตา "ฉันไม่ได้ทำเพื่ออำนาจ" เขาพูดเบาๆ ขณะเอื้อมมือจะสัมผัสใบหน้าที่เปรอะเปื้อนด้วยคราบน้ำตาของเธอ แต่รินรดากลับเบือนหน้าหนีด้วยความรังเกียจ "อดีตคือสิ่งที่ฉันเลือกจะทิ้งไว้ข้างหลังเพื่อคุณ" รินรดากลั้นสะอื้น "แต่ปัจจุบัน... ปัจจุบันที่คุณยัดเยียดให้ฉัน มันคือคำลวงที่ฉันยอมรับไม่ได้ ถ้าทางเลือกของฉันคือการจมอยู่กับความแค้นที่ไม่มีวันสิ้นสุด หรือการให้อภัยฆาตกรที่ฆ่าพ่อตัวเอง ฉันขอเลือกที่จะทำลายทุกอย่างทิ้งเสียยังดีกว่า!" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง มันเป็นความเงียบที่หนักอึ้งและเต็มไปด้วยความขัดแย้ง รินรดารู้ดีว่าหากเธอเดินออกจากห้องนี้ไปโดยเลือกอดีต เธอจะกลายเป็นเพียงผู้หญิงที่ไร้หัวใจ แต่ถ้าเธอเลือกปัจจุบันที่เป็นเขา เธอจะสูญเสียจิตวิญญาณของตัวเองไปตลอดกาล ภาคินหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ กลิ่นน้ำหอมประจำตัวของเขาที่เธอเคยหลงใหล กลับกลายเป็นกลิ่นที่ทำให้เธออยากอาเจียน เขาโน้มตัวลงมาใกล้ กระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบและเย้ายวนใจในคราวเดียวกัน "เธอกล้าที่จะทำลายฉันจริงๆ หรือรินรดา? ลองมองดูดีๆ สิ... ในเอกสารพวกนั้น นอกจากชื่อของฉันแล้ว เธอยังเห็นอะไรอีกบ้าง? เธอเห็นความจริงทั้งหมด หรือเห็นแค่สิ่งที่คนเหล่านั้นอยากให้เธอเห็น?" คำพูดของเขาทำให้รินรดาชะงัก เธอขมวดคิ้วแน่น หัวใจเต้นระรัวด้วยความสับสน ความรู้สึกที่ว่ามีบางอย่างที่เธอพลาดไป เริ่มก่อตัวขึ้นเป็นหยาดเหงื่อที่ซึมอยู่ตามไรผม "หมายความว่ายังไง..." เธอถามเสียงแผ่ว "ในวันที่พ่อเธอตาย" ภาคินเว้นจังหวะราวกับกำลังชั่งใจว่าจะเปิดเผยบาดแผลที่ฝังลึกที่สุดของเขาออกมาหรือไม่ "ฉันไม่ใช่คนที่ถือปืนกระบอกนั้น แต่น่าเสียดาย... คนที่ถือมันอยู่ กำลังยืนรอเธออยู่ที่หน้าประตูบ้านข้างล่างนั่นต่างหาก" รินรดาเบิกตากว้าง ความหนาวเหน็บแล่นปราดไปทั่วไขสันหลัง เธอผลักภาคินออกแล้ววิ่งไปที่หน้าต่างของห้องทำงาน สายฝนเริ่มโปรยปรายลงมาในคืนคริสต์มาสที่แสนหม่นหมอง เบื้องล่างริมถนนที่ไฟสลัวส่องไม่ถึง ร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเข้มกำลังยืนรออยู่ เขากางร่มและเงยหน้าขึ้นมองตรงมาที่หน้าต่างห้องของเธอ ราวกับรู้ว่าเธอกำลังจ้องมองอยู่ เขายกมือขึ้นโบกช้าๆ พร้อมรอยยิ้มที่ทำให้รินรดาใจสั่นสะท้าน นั่นไม่ใช่ใครที่ไหน... แต่คือคุณอาแท้ๆ ของเธอ ผู้เป็นคนหยิบยื่นซองเอกสารนี้ให้เธอด้วยมือของเขาเองเมื่อเช้าวันนี้ รินรดาหมุนตัวกลับมาหาภาคินด้วยความตื่นตระหนก แต่สิ่งที่เธอเห็นกลับทำให้ลมหายใจแทบขาดห้วง เมื่อภาคินค่อยๆ ทรุดตัวลงกับพื้นโดยมีคราบเลือดสีเข้มซึมออกมาจากชายเสื้อด้านหลัง "ภาคิน! นี่มันอะไรกัน..." เธอถลาเข้าไปหาเขา เสียงปืนนัดหนึ่งดังสะท้อนก้องขึ้นมาจากสวนชั้นล่าง ก่อนจะตามมาด้วยเสียงกระจกหน้าต่างที่แตกกระจายเพราะคมกระสุนที่พุ่งผ่านเข้ามา ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาที่แสนบีบคั้นนี้ไปกับรินรดานะคะ หวังว่าทุกท่านจะยังคงเป็นกำลังใจให้ดาวตกคืนคริสต์มาสในตอนถัดไปค่ะ