ความผิดพลาดในวัยเยาว์

“ถ้าคุณจะโกหก ก็ช่วยทำสีหน้าให้มันเนียนกว่านี้หน่อยเถอะค่ะภาคิน ความหวังดีจอมปลอมของคุณมันกำลังทำให้ฉันสะอิดสะเอียน” รินรดาขว้างแฟ้มเอกสารสีน้ำเงินลงบนโต๊ะไม้โอ๊คตัวใหญ่ เสียงกระแทกของมันดังก้องไปทั่วห้องทำงานที่เงียบสงัดจนน่าอึดอัด เธอจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความพยาบาท ราวกับต้องการจะใช้สายตาคู่นั้นกรีดลึกลงไปในความลับที่เขาซ่อนไว้ ภาคินไม่ได้ขยับเขยื้อน เขายังคงนั่งประสานมืออยู่บนเก้าอี้หนังราคาแพง แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะขับเน้นให้ใบหน้าของเขาดูซีกหนึ่งมืดมิดราวกับคนสองบุคลิก เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ หยิบรูปถ่ายใบเก่าที่ร่วงหล่นออกมาจากแฟ้มขึ้นมาพิจารณา ปลายนิ้วของเขาไล้ไปตามขอบกระดาษที่เหลืองกรอบตามกาลเวลาอย่างเบามือ “ความจริงมันมีราคาที่ต้องจ่ายเสมอ รินรดา” เสียงของเขาแหบพร่าและราบเรียบอย่างน่ากลัว “คุณอยากรู้ใช่ไหมว่าทำไมผมถึงยอมทุ่มเงินมหาศาลเพื่อซื้อหุ้นบริษัทที่กำลังจะเจ๊งของพ่อคุณ… หรืออยากรู้ว่าทำไมคืนนั้น พ่อของคุณถึงตัดสินใจขับรถพุ่งชนต้นไม้แทนที่จะยอมหันหน้ากลับมาสู้กับความผิดที่ตัวเองก่อไว้” รินรดาชะงัก ลมหายใจของเธอติดขัดเหมือนมีใครมาบีบคอ “คุณพูดเรื่องอะไร… พ่อฉันประสบอุบัติเหตุเพราะฝนตกถนนลื่น พยานหลักฐานทุกอย่างมันชัดเจน!” “พยานที่ถูกซื้อตัว หรือพยานที่ถูกขู่ให้เงียบ?” ภาคินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาเดินอ้อมโต๊ะเข้ามาหาเธอช้าๆ ทิ้งระยะห่างเพียงลมหายใจ “ในตอนนั้น พ่อของคุณไม่ได้แค่บริหารงานผิดพลาด แต่เขาคือคนที่เซ็นอนุมัติให้มีการปลอมแปลงเอกสารทางบัญชีเพื่อดึงเงินลงทุนจากครอบครัวผมไปหมุนต่อในตลาดมืด และในวันที่เรื่องทุกอย่างใกล้จะแดง เขาเลือกที่จะจบชีวิตตัวเองเพื่อรักษาเกียรติจอมปลอมนั่นไว้… โดยทิ้งภาระและหนี้สินทั้งหมดให้คุณรับผิดชอบ” รินรดาถอยกรูดไปชนกับชั้นวางหนังสือ มือของเธอสั่นเทาจนต้องกำชายกระโปรงแน่น “ไม่จริง… พ่อฉันเป็นคนซื่อสัตย์ เขาไม่เคยทำเรื่องชั่วช้าแบบนั้น คุณมันก็แค่คนสารเลวที่พยายามป้ายสีคนตายเพื่อความสะใจ!” “ถ้าผมจะป้ายสี เพื่ออะไรล่ะครับ?” ภาคินก้าวเข้ามาชิดจนเธอสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมจางๆ และความเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากตัวเขา “ถ้าผมเกลียดเขาจริงๆ ผมคงปล่อยให้คุณตายไปพร้อมกับกองหนี้พวกนั้นตั้งแต่วันแรกที่เจอคุณแล้ว แต่ที่ผมต้องดึงคุณเข้ามาในชีวิต ก็เพราะผมเป็นคนเดียวที่รู้ว่า… คืนที่พ่อคุณตัดสินใจทำลายตัวเอง เขากำลังถือหลักฐานชิ้นสำคัญที่สามารถลากคอ ‘ตัวการใหญ่’ ที่บงการอยู่เบื้องหลังเขาออกมาได้” ความเงียบเข้าครอบงำพื้นที่นั้นอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นระรัวของรินรดา เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของภาคิน พยายามมองหาความลวง แต่สิ่งที่เธอพบกลับเป็นความโศกเศร้าที่ถูกซ่อนไว้ใต้ความเย็นชา “ตัวการใหญ่?” เธอทวนคำ เสียงสั่นพร่า “ใช่” ภาคินหยิบซองเอกสารอีกซองที่วางซ่อนอยู่ในลิ้นชักออกมา แล้วโยนมันลงบนโต๊ะต่อหน้าเธอ “พ่อของคุณไม่ได้ทำเพื่อเงิน แต่เขาทำเพราะถูกบังคับให้เลือกระหว่างชีวิตของ ‘คุณ’ กับ ‘ความถูกต้อง’ และเขาก็เลือกที่จะปกป้องคุณด้วยการกลายเป็นแพะรับบาปเพียงคนเดียว” รินรดาคว้าซองเอกสารนั้นมาเปิดดู ทันทีที่ภาพถ่ายและเอกสารโอนเงินปรากฏแก่สายตา มือของเธอก็ไร้เรี่ยวแรงจนมันร่วงหล่นกระจายเต็มพื้นห้อง ภาพถ่ายบุคคลในนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นคนที่เธอเคารพรักและไว้วางใจที่สุด… คนที่เดินเข้ามาในงานศพพ่อของเธอในวันนั้นพร้อมกับดอกไม้ช่อใหญ่และคำปลอบโยนที่ดูแสนดี ขณะที่เธอกำลังตกตะลึงกับความจริงที่ตบหน้าอย่างจัง ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงจนกระแทกผนังเสียงดังสนั่น ร่างของชายสูงวัยในชุดสูทเนี้ยบกริ้าวเดินเข้ามาด้วยสีหน้าที่เปื้อนยิ้ม แต่ดวงตากลับไร้ความอบอุ่น เขาชะงักไปเมื่อเห็นรินดานั่งอยู่บนพื้นพร้อมกับเอกสารที่กระจายเกลื่อน ก่อนที่รอยยิ้มนั้นจะแปรเปลี่ยนเป็นความเหี้ยมเกรียมในชั่วพริบตา “ดูเหมือนว่าหนูรินจะรู้ความลับที่ผมพยายามเก็บรักษาไว้เสียแล้วนะครับภาคิน” ชายผู้นั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่ทำเอาคนฟังรู้สึกหนาวถึงกระดูกสันหลัง “ผมบอกคุณแล้วใช่ไหมว่า… ถ้าความจริงมันทำให้คนตายไปแล้วต้องแปดเปื้อน ก็อย่าขุดมันขึ้นมาเสียดีกว่า” รินรดาเงยหน้าขึ้นมองชายตรงหน้าด้วยสายตาที่แตกสลาย สิ่งที่อยู่ในมือเธอในตอนนี้ คือความตายของพ่อ และความจริงที่ว่าคนตรงหน้านี้คือฆาตกรที่ลอยนวลมาตลอดหลายปี รี้ดเดอร์คะ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดที่ความจริงเริ่มถูกเปิดเผยในตอนนี้นะคะ หวังว่าทุกท่านจะคอยลุ้นเอาใจช่วยรินรดาในตอนถัดไปค่ะ ดาวตกคืนคริสต์มาส