ร่องรอยของคนทรยศ

“เอกสารพวกนี้... คุณกล้าอธิบายให้ฉันฟังไหมคะ ว่าทำไมรหัสผ่านของระบบความปลอดภัยระดับสี่ ถึงไปปรากฏอยู่ในไฟล์ที่ไม่ได้เข้ารหัสบนเซิร์ฟเวอร์สำรองของฝั่งคู่แข่ง” น้ำเสียงของรินรดาราบเรียบ หากทว่าแฝงไปด้วยแรงสั่นสะเทือนที่พยายามสะกดไว้ เธอวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ของภาคิน เสียงกระทบของมันดังสนั่นท่ามกลางความเงียบงันที่ปกคลุมห้องทำงานส่วนตัวของเขา ภาคินยังคงนั่งนิ่ง ดวงตาคมกริบจ้องมองเพียงหน้าจอคอมพิวเตอร์ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตาเธอ สายตาของเขาไม่ได้มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย แต่กลับมีความเย็นเยียบที่ทำให้รินรดารู้สึกเหมือนถูกแช่แข็ง “คุณกำลังกล่าวหาว่าใครล่ะ รินรดา” ภาคินถามเสียงต่ำ มือหนาประสานกันบนโต๊ะ “คนในองค์กรของผม ทุกคนถูกตรวจสอบประวัติมาอย่างดี” “ดีจนกระทั่งข้อมูลรั่วไหลไปถึงสามครั้งในรอบหนึ่งสัปดาห์?” รินรดาแค่นยิ้มที่มุมปาก มือที่สั่นระริกของเธอเลื่อนเก้าอี้ออกก่อนจะทิ้งตัวลงนั่ง “ฉันไม่ได้มาเพื่อกล่าวหาใครลอยๆ แต่ฉันมาเพื่อบอกคุณว่า หนอนตัวนี้ไม่ได้กินใบไม้แค่บางส่วน แต่มันกำลังกัดกินรากแก้วของธุรกิจคุณอยู่ ภาคิน... และที่น่ากลัวที่สุด คือมันเป็นคนที่คุณไว้ใจมากที่สุด” ภาคินลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นแสงไฟระยิบระยับของเมืองยามค่ำคืน เขาไม่ได้ตอบรับทันที ความเงียบในห้องดูเหมือนจะยาวนานเป็นชั่วโมงสำหรับรินรดา เธอเฝ้ามองแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มที่เธอเคยคิดว่ารู้จักดี ความลับของตระกูลที่เขารับไว้ และบาปที่เขาสวมทับราวกับเสื้อเกราะ กำลังเริ่มปริร้าว “ผมรู้แล้ว” ภาคินพึมพำ รินรดาขมวดคิ้ว “คุณรู้? ถ้าคุณรู้ แล้วทำไมถึงยังปล่อยให้มันดำเนินต่อไป ทำไมถึงยังเก็บงูพิษไว้ใกล้ตัวขนาดนี้!” “เพราะการกำจัดหนอนบ่อนไส้ในตอนนี้ ไม่ใช่แค่การตัดเนื้อร้าย แต่มันหมายถึงการทำลายโครงสร้างทั้งหมดที่ผมสร้างมา” เขาหันกลับมา แววตาที่เคยอ่านยากบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนเร้น “ถ้าผมไล่มันออกวันนี้ ข้อมูลลับของบริษัทจะถูกส่งออกไปทั้งหมดโดยอัตโนมัติ ผมกำลังรอ... รอจังหวะที่มันพลาด” รินรดารู้สึกเหมือนมีก้อนแข็งๆ จุกอยู่ที่ลำคอ เธอเดินเข้าไปใกล้เขา กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นไอความเย็นของเครื่องปรับอากาศทำให้บรรยากาศตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก “ใครคะ... บอกฉันมา” “รินรดา คุณไม่จำเป็นต้องเอาตัวเองเข้ามาเสี่ยงในเรื่องนี้” “ฉันเข้ามาอยู่ในเกมนี้ตั้งแต่วันที่ฉันเสียทุกอย่างไปแล้ว ภาคิน!” เธอตะคอกเสียงสั่น ก่อนจะลดระดับเสียงลง “อย่าให้ฉันต้องเดินหมากเกมนี้โดยปราศจากความจริง เพราะถ้าฉันต้องสืบเอง ฉันไม่รับประกันว่าจุดจบของคนทรยศคนนั้นจะเป็นอย่างไร” ภาคินมองลึกลงไปในดวงตาที่วาวโรจน์ด้วยความแค้นของเธอ เขารู้ดีว่าหญิงสาวตรงหน้าไม่ใช่คนประเภทที่จะยอมหยุดถ้ายังไม่ได้คำตอบที่พอใจ เขาขยับเข้าใกล้จนรินรดาสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวจากร่างกายของเขา “ถ้าผมบอกคุณ...” เขาหยุดชะงัก สายตาเลื่อนไปที่ประตูห้องทำงานที่ปิดสนิท “คุณต้องสัญญากับผม ว่าคุณจะไม่ทำอะไรวู่วาม” “ฉันสัญญา” เธอตอบสวนทันทีโดยไม่ลังเล แม้ในใจจะไม่ได้คิดเช่นนั้น ภาคินถอนหายใจยาวก่อนจะหยิบรีโมทขนาดเล็กขึ้นมากดหน้าจอโปรเจกเตอร์บนผนัง ภาพถ่ายหลายใบปรากฏขึ้น เป็นภาพของบุคคลหลายคนที่เธอคุ้นเคยดี ทั้งเลขาฯ คนสนิท หุ้นส่วนใหญ่ และพนักงานระดับบริหาร แต่แล้วภาพหนึ่งก็หยุดลงที่รูปถ่ายใบสุดท้าย... เป็นภาพของใครคนหนึ่งในมุมมืดของลานจอดรถ กำลังยื่นซองเอกสารให้กับชายฉกรรจ์ที่รินรดาจำได้แม่นว่าคือคนของศัตรูธุรกิจที่หมายหัวภาคินอยู่ รินรดาเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบเมื่อเห็นใบหน้าของคนในภาพที่สะท้อนแสงไฟสลัว “เป็นไปไม่ได้...” เธอพึมพำด้วยเสียงที่แทบจะหายไปในลำคอ “ทำไมต้องเป็นเขา... เขาคือคนที่ช่วยฉันไว้ในวันที่ครอบครัวฉันล้มละลาย!” “ความกตัญญูอาจเป็นหน้ากากที่ดีที่สุดของคนทรยศ” ภาคินกล่าวเสียงเรียบ ก่อนจะเดินไปที่ลิ้นชักโต๊ะ หยิบปืนพกกระบอกเล็กออกมาวางไว้บนโต๊ะตรงหน้าเธอ “ตอนนี้คุณรู้แล้วว่าจะต้องเตรียมตัวอย่างไร แต่จำไว้รินรดา... ในรอยร้าวใต้แสงดาวคริสต์มาสนี้ สิ่งที่น่ากลัวกว่าคนทรยศ คือการไม่รู้ว่าใครกันแน่ที่กำลังถือมีดรอจ่อหลังคุณอยู่” เสียงโทรศัพท์มือถือของภาคินดังขึ้นทำลายความเงียบ เขาหยิบขึ้นมาดูแวบหนึ่งก่อนจะหน้าถอดสีทันที “มีคนบุกเข้ามาในระบบคลังเอกสารลับ... ตอนนี้!” เขาตะโกน “รินรดา ออกไปจากที่นี่!” ยังไม่ทันที่รินรดาจะขยับตัว เสียงกระจกหน้าต่างบานใหญ่ก็แตกกระจายจากแรงระเบิดภายนอก เศษแก้วพุ่งกระจายราวกับฝนห่าใหญ่ ภาคินพุ่งตัวเข้าคว้าตัวเธอหลบลงใต้โต๊ะทำงาน ทว่าในจังหวะที่ฝุ่นควันจางลง ประตูห้องทำงานที่ควรจะล็อคอยู่กลับค่อยๆ เปิดออก พร้อมกับร่างของใครบางคนที่ยืนถืออาวุธปืนเล็งตรงมาที่พวกเขาด้วยสายตาที่เย็นชาจนน่าสะพรึงกลัว รินรดาจ้องมองคนที่ยืนอยู่หน้าประตูด้วยความรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังถล่มลงมา เพราะคนคนนั้นไม่ใช่คนอื่นไกล แต่นั่นคือคนที่เธอไว้ใจที่สุดในชีวิต... คนที่ยืนอยู่เคียงข้างเธอมาตลอดตั้งแต่วินาทีแรกที่เธอก้าวเข้ามาในโลกใบนี้ ความหวังที่ริบหรี่ถูกดับลงด้วยปลายกระบอกปืนที่สั่นไหวเล็กน้อยในมือของเขา ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านรอยร้าวครั้งนี้ไปกับดาวตกคืนคริสต์มาสเสมอนะคะ