หลักฐานชิ้นสุดท้าย

“ยังคุยกันไม่เสร็จอีกเหรอคะ... ลูกรัก?” ประโยคคำถามนั้นไม่ได้มีความเอ็นดูเจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย มันคือคมมีดที่กรีดลงบนความเงียบงันภายในห้องทำงานกว้างขวางของสำนักงานใหญ่ รินรดารู้สึกได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกจากแผ่นหลังของภาคิน เขาไม่ได้หันกลับไปเผชิญหน้ากับผู้มาเยือนทันที แต่กระชับมือที่ถือแฟ้มเอกสารแน่นขึ้นจนเห็นเส้นเลือดปูดโปน “คุณพ่อไม่ควรมาที่นี่โดยไม่แจ้งล่วงหน้านะคะ” รินรดาเอ่ยขึ้นท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก สายตาของเธอจับจ้องไปยังชายวัยกลางคนผู้มีอำนาจล้นฟ้าในอาณาจักรธุรกิจแห่งนี้ เขาคือผู้ที่กุมชะตาของทุกคนไว้ใต้รอยยิ้มที่เคลือบยาพิษ ชายผู้นั้นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะเดินเยื้องกรายเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานหินอ่อนสีดำสนิท “ถ้าพ่อไม่มา พ่อก็คงไม่ได้เห็นสิ่งที่ลูกกำลังทำอยู่... การพยายามรื้อฟื้นเรื่องที่ฝังไปแล้วมันไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นหรอกนะรินรดา” ภาคินหมุนตัวกลับมา สายตาของเขาไม่ได้สั่นไหวอย่างที่รินรดากังวล แต่กลับว่างเปล่าราวกับหลุมลึกที่ไม่มีก้นบึ้ง “ถ้าสิ่งที่พ่อเรียกมันว่าเรื่องที่ฝังไปแล้ว คือการปิดบังคดีที่ทำลายชีวิตคนนับสิบ... ผมว่าเราคงมีความหมายของคำว่า ‘ครอบครัว’ ที่ไม่เหมือนกันแล้วล่ะครับ” “ปากกล้าขึ้นนี่” พ่อของรินรดาเอ่ยพลางจ้องมองไปที่ตู้เซฟฝังผนังด้านหลังโต๊ะทำงาน สายตาของเขาวาวโรจน์ขึ้นมาวูบหนึ่ง “แต่จำไว้นะ ภาคิน... ความจริงบางอย่าง ถ้าขุดขึ้นมาแล้วมันอาจจะฝังคนขุดไว้ข้างใต้นั้นเสียเอง” รินรดาไม่รอช้า เธอใช้จังหวะที่สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่การปะทะคารม พุ่งความสนใจไปยังตู้เซฟเหล็กกล้าที่แง้มอยู่เล็กน้อยในมุมมืด เธอรู้ดีว่าในเสี้ยววินาทีนี้คือโอกาสเดียวที่มี หัวใจของเธอเต้นรัวเหมือนกลองรบ ร่างกายเคลื่อนไหวไปตามสัญชาตญาณ มือเรียวเอื้อมเข้าไปในรอยแยกของประตูเซฟ ปลายนิ้วสัมผัสเข้ากับกระดาษเนื้อหยาบที่ซ่อนอยู่ลึกที่สุด “รินรดา... หยุดเดี๋ยวนี้!” เสียงตะคอกของบิดาดังขึ้นท่ามกลางความสับสน รินรดาคว้าเอกสารปึกนั้นออกมาได้ทันท่วงที ดวงตาของเธอเหลือบมองตัวอักษรบนหัวกระดาษตราครุฑที่คุ้นเคย มันคือเอกสารสรุปโครงการร่วมทุนปีที่เกิดโศกนาฏกรรม... เอกสารที่ระบุชื่อผู้มีส่วนได้ส่วนเสียซึ่งเป็นชื่อที่เธอไม่เคยคาดคิดว่าจะได้เห็น “นี่คืออะไร...” เสียงของเธอสั่นพร่าขณะกวาดสายตาอ่านข้อความบรรทัดสุดท้าย “คุณโกงแม้กระทั่งชื่อของเพื่อนสนิทตัวเอง เพื่อให้ได้มาซึ่งพื้นที่ตรงนี้?” ภาคินมองรินรดาด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก เขาขยับตัวเข้ามาใกล้เธอ ปกป้องเธอไว้ในระยะที่พร้อมจะพุ่งตัวเข้าแทรกหากเกิดอันตราย “ริน... อย่าอ่านต่อ ส่งมันมาให้ผม” “ไม่!” เธอถอยหลังกรูดไปชนกับชั้นหนังสือ แผ่นกระดาษในมือสั่นไหว “ภาคิน... คุณรู้อยู่แล้วใช่ไหม? คุณรู้อยู่แล้วว่านี่คือหลักฐานชิ้นสุดท้ายที่พวกเขาทุกคนพยายามตามหา... แต่คุณเลือกที่จะเงียบ?” “เพราะถ้าผมไม่เงียบ รินจะไม่มีชีวิตอยู่ถึงวันนี้ไง!” ภาคินตะโกนกลับมา น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความอัดอั้น “โลกของเขามันสกปรกเกินกว่าที่คนอย่างคุณจะเข้าไปแตะต้องได้ ผมพยายามดึงคุณออกมา พยายามทำทุกอย่างเพื่อให้คุณปลอดภัย!” บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความโกรธแค้นของบิดาแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบ เขาค่อยๆ หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูท กดสั่งการบางอย่างด้วยปลายนิ้วที่มั่นคง “ในเมื่ออยากรู้ความจริงนัก ก็รับผิดชอบผลที่ตามมาให้ไหวก็แล้วกัน” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำนับสิบคนก็ดังขึ้นจากหน้าประตูห้องทำงาน เสียงกุญแจล็อคจากภายนอกดัง ‘กริ๊ก’ ดังก้องไปทั่วห้องที่ไร้ทางออก รินรดากอดเอกสารในมือไว้แนบอก หัวใจของเธอแทบหยุดเต้นเมื่อเห็นแสงเลเซอร์สีแดงจุดหนึ่งทาบลงบนอกเสื้อของภาคิน “ริน...” ภาคินเอ่ยชื่อเธอเบาๆ ราวกับเป็นคำสั่งสุดท้าย “วิ่งไปที่ระเบียงทางออกฉุกเฉิน... อย่าหันกลับมามอง ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น” เขารีบคว้ามือเธอไว้แน่น แต่ก่อนที่พวกเขาจะทันได้ขยับไปไหน ประตูห้องทำงานก็ถูกพังเข้ามาโดยคนที่เธอไม่คาดคิดมากที่สุด... คนที่เธอนึกว่าอยู่ข้างเธอมาตลอดตั้งแต่เริ่มต้นแผนการนี้ ร่างสูงโปรดมั่นคงยืนตระหง่านอยู่หน้าประตู เขามองรินรดาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ไม่มีความอ่อนโยน ไม่มีความห่วงใย มีเพียงความเย็นชาของเพชฌฆาตที่ได้รับคำสั่งให้ปิดงาน “ส่งเอกสารนั่นมาให้ผมเถอะครับคุณรินรดา... คุณหมอสั่งมาว่า คืนนี้เรื่องราวทั้งหมดต้องจบลงที่นี่” รินรดาเบิกตากว้าง มือที่ถือเอกสารเย็นเฉียบ นี่ไม่ใช่แค่การทรยศธรรมดา แต่มันคือการหักหลังที่วางแผนไว้ตั้งแต่ต้น... เอกสารในมือเธอสั่นไหวอีกครั้ง เธอไม่รู้เลยว่าลมหายใจของเธอจะเหลืออยู่ถึงรุ่งเช้าอีกหรือไม่ ดาวตกคืนคริสต์มาสหวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะยังคงอยู่เคียงข้างและเอาใจช่วยรินรดาในสถานการณ์ที่สิ้นหวังที่สุดเช่นนี้นะคะ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันจนถึงตอนนี้นะคะ