กลลวงของศัตรู

“วางเอกสารนั่นลงเดี๋ยวนี้ รินรดา ก่อนที่ฉันจะทำให้มือที่ถือมันอยู่กลายเป็นสิ่งไร้ค่า” เสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลกของชายคนหนึ่งดังขึ้นจากความมืดในมุมห้อง รินรดาแทบหยุดหายใจ เอกสารที่เธอเพิ่งค้นพบจากเซฟลับในห้องทำงานของภาคินร่วงหล่นจากมือที่สั่นเทาลงสู่พื้นพรมหนานุ่ม เธอหันขวับไปตามทิศทางของเสียง พบเงาร่างสูงใหญ่ของ 'วิธวินท์' ศัตรูคู่อาฆาตของภาคินยืนพิงกรอบหน้าต่าง สายตาของเขาวาวโรจน์เหมือนสัตว์ป่าที่กำลังจับจ้องเหยื่อ “แก... แกเข้ามาในนี้ได้ยังไง” รินรดาเค้นเสียงถาม พยายามซ่อนอาการสั่นของมือไว้ใต้ชายเสื้อคลุมอาบน้ำที่สวมทับชุดนอน “ที่ไหนที่ภาคินปกป้อง ที่นั่นก็มักจะมีรอยรั่วเสมอ และโชคดีที่รอยรั่วนั้นคือความทะเยอทะยานที่ฉันหยิบยื่นให้คนของเขา” วิธวินท์ก้าวออกมาจากมุมมืด แสงจันทร์สลัวที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาเผยให้เห็นรอยยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ “เธอคงตกใจมากสินะที่รู้ว่า ‘ธุรกิจสีขาว’ ที่ภาคินสร้างมาตลอดหลายปี แท้จริงแล้วถูกฉาบด้วยคราบเลือดของคนในครอบครัวเธอเอง” รินรดาเม้มริมฝีปากแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ ในช่องปาก หัวใจของเธอเต้นรัวจนเจ็บหน้าอก ความจริงในเอกสารนั้นกรีดลึกลงไปในความรู้สึก เธอรักภาคิน... หรืออย่างน้อยเธอก็คิดว่าเธอรัก แต่ภาพหลักฐานการโอนเงินและคำสั่งลับที่ทำลายกิจการของพ่อเธอเมื่อห้าปีก่อนมันเด่นชัดเกินกว่าจะปฏิเสธ “เขาไม่ได้ทำ” เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามบังคับให้ราบเรียบที่สุด “ภาคินไม่ใช่คนแบบนั้น” “งั้นลองพิสูจน์ดูไหมล่ะ?” วิธวินท์หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา กดเปิดลำโพงแล้วยื่นให้เธอ “ภาคินกำลังจะก้าวเท้าเข้าสู่ห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์... ถ้าเขารู้ว่าผู้หญิงที่เขาทะนุถนอมที่สุดในตอนนี้กำลังจะกลายเป็นหมากตัวสุดท้ายที่เขาต้องเลือกระหว่าง ‘เกียรติยศ’ กับ ‘ชีวิตของเธอ’ เขาจะเลือกอะไร” เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยดังขึ้นจากโถงทางเดินด้านนอก ภาคินกำลังเดินเข้ามา รินรดารู้สึกเหมือนลมหายใจของเธอถูกสูบออกไปจากปอด วิธวินท์ไม่รอช้า เขาคว้าตัวเธอไว้จากด้านหลัง มือแข็งแรงเหมือนคีมเหล็กบีบที่ต้นแขนของเธอแน่น พร้อมกับจ่อปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบไว้ที่ขมับ ประตูห้องถูกผลักออกด้วยความแรง ภาคินก้าวเข้ามาพร้อมสีหน้าเคร่งขรึม ทว่าเมื่อสายตาของเขาปะทะกับภาพตรงหน้า เขาก็หยุดนิ่ง ร่างกายที่เคยดูสงบนิ่งของเขาเกร็งแน่นจนเห็นเส้นเลือดที่คอ แต่แววตาที่เขามองมาที่รินรดา... มันไม่ใช่ความตื่นตระหนก มันกลับเป็นความว่างเปล่าที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า “ปล่อยเธอซะ วิธวินท์” ภาคินพูดขึ้น น้ำเสียงของเขาไร้อารมณ์อย่างประหลาด “โอ้ ดูสิรินรดา...” วิธวินท์หัวเราะในลำคอ “ดูเหมือนว่าเธอจะไม่มีค่าพอให้เขาสั่นคลอนเลยนะ ภาคิน... ถ้านายไม่วางปืนลงในสามวินาที ฉันจะให้ผู้หญิงของนายได้เห็นจุดจบของครอบครัวเธอซ้ำรอยเดิม” รินรดาจ้องมองเข้าไปในดวงตาของภาคิน เธอพยายามค้นหาความรัก ความกังวล หรือความอาลัยอาวรณ์ในนั้น แต่สิ่งที่เธอพบกลับเป็นความเย็นชาที่เธอไม่เคยรู้จักมาก่อน เขาจ้องมองมาที่กระบอกปืนที่จ่อหัวเธอราวกับกำลังคำนวณมูลค่าความเสียหายทางธุรกิจมากกว่าจะห่วงใยชีวิตคนรัก “ทำตามใจนายเถอะ” ภาคินตอบเสียงเรียบ “ถ้าการกำจัดตัวปัญหาทิ้งจะทำให้เรื่องนี้จบลง ฉันก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องรั้งนายไว้” โลกทั้งใบของรินรดาดูเหมือนจะพังทลายลงในวินาทีนั้น หยดน้ำตาไหลอาบแก้มไม่ใช่เพราะความกลัวตาย แต่เพราะความจริงที่ว่า เธอเป็นเพียงเครื่องมือ... เป็นเพียงหมากตัวหนึ่งที่เขาวางไว้เพื่อล่อศัตรูออกมาให้ถึงที่สุด “นายยอมสละเธอเหรอ?” วิธวินท์ขมวดคิ้วอย่างไม่เชื่อสายตา “ภาคิน นายมันปีศาจชัดๆ” “คนอย่างฉันไม่มีความจำเป็นต้องเก็บสิ่งที่ทรยศฉันไว้” ภาคินก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว สายตาคมกริบมองผ่านวิธวินท์มาที่รินรดา “รินรดา... ฉันบอกเธอแล้วใช่ไหมว่าอย่ามายุ่งกับเซฟนั่น” วิธวินท์เริ่มลังเล เขาไม่ได้ต้องการฆ่ารินรดาเพื่อแลกกับการไม่ได้อะไรเลย แต่ในจังหวะที่เขากำลังจะหันกระบอกปืนมาที่ภาคินเพื่อข่มขู่ครั้งสุดท้าย รินรดาก็ตัดสินใจบางอย่าง เธอใช้จังหวะที่วิธวินท์เผลอ กระแทกส้นเท้าลงบนหลังเท้าของเขาเต็มแรงพร้อมกับบิดตัวหนี ปืนลั่นออกไปหนึ่งนัด เสียงก้องดังกังวานไปทั่วคฤหาสน์ ร่างของรินรดาเซไปด้านข้าง แต่เธอก็ไม่ล้ม เธอหันกลับไปมองสิ่งที่เกิดขึ้น แต่กลับพบว่าวิธวินท์ไม่ได้ล้มลงเพราะกระสุนของเธอ ทว่ามีเงาอีกสายหนึ่งพุ่งเข้ามาจากหน้าต่างที่แตกละเอียดด้านหลัง! บุคคลนั้นกระโจนเข้าใส่ภาคินจนล้มลงไปกองกับพื้น ทั้งสองฟัดเหวี่ยงกันด้วยความโกรธแค้นที่สั่งสมมานาน รินรดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าที่ชัดเจนขึ้นของคนที่เพิ่งพุ่งเข้ามา... คนที่ทุกคนเชื่อว่าตายไปแล้วในอุบัติเหตุเมื่อสามปีก่อน! “พี่... พี่ชายของฉัน?” เธอพึมพำออกมาด้วยความสั่นสะท้าน มือที่กำเอกสารฉบับนั้นแน่นจนแทบฉีกขาด ภาคินไม่ได้สู้กับวิธวินท์ แต่เขากำลังสู้กับชายที่เธอรักที่สุดในชีวิตที่ควรจะตายไปนานแล้ว ศึกสายเลือดและเกมหักเหลี่ยมกำลังจะถึงจุดแตกหัก โดยที่รินรดาคือคนเดียวที่ถือครองกุญแจสำคัญที่ไม่มีใครล่วงรู้... หรือแท้จริงแล้ว เธอคือต้นเหตุของหายนะทั้งหมดกันแน่? ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 42 กับดาวตกคืนคริสต์มาสนะคะ