กลางทางแยก

"ถ้าคุณจะให้ฉันเซ็นชื่อลงในเอกสารฉบับนี้ เพื่อแลกกับการปิดคดีที่ฆ่าชีวิตพ่อฉันไป... งั้นคุณก็คงประเมินค่าความแค้นของฉันต่ำเกินไปแล้วนะคะ ภาคิน" รินรดาโยนแฟ้มเอกสารปกหนังสีดำลงบนโต๊ะไม้โอ๊คตัวใหญ่ เสียง 'ปัง' ดังสนั่นก้องไปทั่วห้องทำงานที่เงียบสงัดจนน่าอึดอัด กลิ่นไอของกระดาษเก่าและน้ำหอมราคาแพงที่อบอวลอยู่รอบตัวภาคินไม่ได้ทำให้เธอมึนเมา แต่มันกลับทำให้เธอรู้สึกสะอิดสะเอียนยิ่งกว่าเดิม ภาคินไม่ได้ขยับตัว เขายังคงนั่งอยู่บนเก้าอี้หนังตัวเดิม สายตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของหญิงสาวเพียงครู่ ก่อนจะเลื่อนผ่านไปยังเอกสารที่ร่วงหล่นลงบนพื้น นิ้วเรียวยาวประสานกันอย่างใจเย็น ไม่มีร่องรอยของความโกรธเคืองหรือความหวาดหวั่น มีเพียงความเรียบเฉยที่ชวนให้คนมองรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่ริมหน้าผาที่มองไม่เห็นก้นบึ้ง "ผมไม่ได้ขอให้คุณให้อภัย" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ แผ่วเบา แต่ทรงพลังราวกับจะกดทับหัวใจของรินรดาให้หยุดเต้น "แต่ผมกำลังขอให้คุณ 'เลือก' ระหว่างความจริงที่พังทลายทุกอย่าง หรือความสงบสุขที่คุณไม่เคยได้รับเลยนับตั้งแต่วันที่เกิดเรื่อง" "ความสงบสุขที่ได้มาจากหยาดเลือดและน้ำตาของคนอื่นน่ะหรือคะ?" รินรดาแค่นยิ้ม ดวงตาที่เคยสั่นไหวในตอนแรกบัดนี้กลับแข็งกร้าวราวกับแก้วที่ผ่านการเจียระไนมาอย่างดี เธอโน้มตัวลงไปข้างหน้า มือทั้งสองข้างยันขอบโต๊ะจนเส้นเลือดปูดโปน "คุณอาจจะคิดว่าคุณคุมเกมนี้ได้ แต่คุณลืมไปอย่างหนึ่งนะภาคิน... คนที่ไม่มีอะไรจะเสียอย่างฉัน พร้อมที่จะฉุดทุกคนลงไปในนรกด้วยกันเสมอ" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบจะตัดขาดได้ ความขัดแย้งระหว่างคนทั้งสองไม่ได้อยู่ที่คำพูด แต่มันอยู่ที่ความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความสัมพันธ์ที่บิดเบี้ยว รินรดาเห็นเพียงเงาสะท้อนของตัวเองในดวงตาของภาคิน เงาของหญิงสาวที่เต็มไปด้วยรอยร้าว และเงาของชายหนุ่มที่กำลังแบกโลกทั้งใบไว้บนบ่าเพื่อปกปิดความลับบางอย่าง ภาคินถอนหายใจแผ่วเบา เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเดินอย่างเชื่องช้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ กลิ่นอายของความเย็นชาที่เขาแผ่ออกมาทำให้รินรดารู้สึกเหมือนถูกตรึงไว้กับที่ "คุณกำลังวิ่งไล่ตามเงา" ภาคินเอ่ยพลางยื่นมือไปหยิบแฟ้มที่พื้นขึ้นมา ก่อนจะวางมันไว้ที่เดิมด้วยท่าทีทะนุถนอม "คุณคิดว่าการเปิดโปงคดีนี้จะทำให้คุณได้รับความยุติธรรม แต่คุณไม่เคยสงสัยเลยหรือว่า... ทำไมตลอดสิบปีที่ผ่านมา หลักฐานชิ้นสำคัญถึงได้หายไปราวกับล่องหนได้ ถ้าคุณก้าวต่อไปอีกเพียงก้าวเดียว รินรดา... สิ่งที่พังลงมาจะไม่ใช่แค่บริษัทของผม แต่มันจะเป็นชีวิตของคนที่คุณรักมากที่สุดในตอนนี้" หัวใจของรินรดากระตุกวูบ เธอชะงักไปครู่หนึ่ง คำพูดของเขาเหมือนคมมีดที่กรีดลึกลงไปในความรู้สึก ความลังเลเริ่มก่อตัวขึ้นในใจเหมือนวัชพืชที่โตวันโตคืน เธอต้องการความจริง แต่ความจริงที่เขากำลังข่มขู่เธอนั้น... มันเป็นเรื่องที่เธอรับมือไหวจริงๆ หรือ? "คุณโกหก" เสียงของเธอเริ่มสั่นเครือ "คุณกำลังใช้เล่ห์เหลี่ยมเดิมๆ เพื่อหยุดฉัน" "งั้นลองเปิดหน้าสุดท้ายดูสิ" ภาคินยื่นเอกสารแผ่นหนึ่งออกมาจากแฟ้ม เป็นภาพถ่ายเก่าๆ ใบหนึ่งที่ถูกเก็บไว้ในซองพลาสติกอย่างดี รินรดารับมันมาด้วยมือที่สั่นเทา และเมื่อสายตาของเธอจับจ้องไปยังภาพนั้น ความเป็นจริงที่เธอยึดมั่นมาตลอดก็ดูเหมือนจะพังทลายลงในพริบตา มันคือภาพถ่ายของพ่อเธอ... ที่ยืนคู่กับบุคคลที่เธอไม่มีวันคาดคิดว่าจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับคดีนี้ คนที่ยืนอยู่ข้างกายพ่อเธอในวันนั้น คือคนคนเดียวกับที่คอยชี้แนะและดูแลเธอมาตลอดหลังจากเกิดเหตุการณ์น่าสลดใจ ภาพในมือร่วงหล่นลงพื้น รินรดายืนตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป ความจริงไม่ได้มีแค่ขาวกับดำ แต่มันคือสีเทาที่หม่นหมองและน่ารังเกียจที่สุด เธอหันกลับไปมองภาคินที่ยืนมองเธอด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก เขารู้... เขารู้มาตลอด และตอนนี้เขากำลังใช้ความลับนี้เป็นเดิมพันในการบีบคั้นให้เธอตัดสินใจเลือก "ยังอยากจะตามหาความยุติธรรมอยู่อีกไหม" ภาคินกระซิบข้างหูเธอ เสียงนั้นเย็นเยียบแต่แฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เกินจะบรรยาย "หรือจะเลือกเก็บความลับนี้ไว้ เพื่อรักษาภาพจำของคนที่คุณรักที่สุดให้คงอยู่ตลอดไป" ในจังหวะนั้นเอง เสียงเคาะประตูห้องทำงานก็ดังขึ้นสองครั้ง ก่อนที่บานประตูไม้จะเปิดออกช้าๆ ร่างของชายวัยกลางคนที่รินรดาไว้ใจที่สุดก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มที่อบอุ่นเหมือนทุกครั้ง แต่ในวินาทีนี้ รอยยิ้มนั้นกลับดูเหมือนรอยยิ้มของปีศาจที่กำลังพรากเอาทุกอย่างไปจากเธอ "ยังคุยกันไม่เสร็จอีกเหรอครับ... ลูกรัก?" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและรอยร้าวไปพร้อมกันในตอนนี้นะคะ ดาวตกคืนคริสต์มาสขอบคุณค่ะ