บททดสอบความอดทน

"ลดปืนลงเถอะค่ะ พี่ธันวา... ความจริงมันอาจจะไม่ได้สวยหรูอย่างที่พี่ต้องการ แต่มันไม่มีทางจบลงด้วยเลือดหรอก" เสียงของรินรดาสั่นพร่า ทว่าแววตาของเธอกลับแน่วแน่ราวกับถูกหล่อหลอมขึ้นจากเหล็กกล้า เธอค่อยๆ ขยับตัวถอยหลังช้าๆ ท่ามกลางความเงียบงันในโกดังร้างที่อบอวลไปด้วยกลิ่นสนิมและฝุ่นละออง กระบอกปืนสีดำสนิทในมือของชายที่เธอเคยเรียกขานว่า ‘พี่ชาย’ สั่นไหวเพียงเล็กน้อย ทว่าแววตาของธันวากลับว่างเปล่าดั่งเหวลึก "ริน... เธอไม่รู้อะไรเลย" ธันวาเค้นเสียงลอดไรฟัน "โลกของภาคินไม่ได้ขาวสะอาดอย่างที่เธอพยายามวาดฝัน เขาไม่ใช่เจ้าชายในนิยายที่เธอจะเอาหัวใจไปฝากไว้ได้ง่ายๆ หลักฐานในซองเอกสารนั่น... มันคือคำพิพากษาชีวิตของคนทั้งตระกูล ถ้าเธอเลือกจะเปิดมัน ก็เตรียมตัวรับแรงกระแทกที่จะทำลายทุกอย่างที่เธอเชื่อมั่นซะ" รินรดาสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบของแฟ้มเอกสารที่เธอหนีบไว้แนบอก ในนั้นมีรูปถ่าย หลักฐานทางการเงิน และบันทึกเสียงที่เธอรวบรวมมาตลอดหนึ่งสัปดาห์ ทุกสิ่งที่เธอเชื่อมั่นว่าจะเป็นเครื่องพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของภาคิน แต่ในวินาทีที่เผชิญหน้ากับปลายกระบอกปืน ความมั่นใจเหล่านั้นกลับสั่นคลอน "พี่ต้องการอะไรกันแน่? ปกป้องภาคิน หรือปกป้องความลับของตัวเอง?" รินรดาตั้งคำถาม น้ำเสียงของเธอเริ่มแข็งกร้าวขึ้น "พี่รู้ดีว่าภาคินไม่ได้ทำ พี่เห็นเหตุการณ์คืนนั้นเหมือนกับฉัน แต่พี่กลับเลือกที่จะเงียบ... ทำไมคะ?" ธันวาแค่นหัวเราะ เสียงนั้นแห้งแล้งจนน่าใจหาย เขาขยับก้าวเข้ามาใกล้หนึ่งก้าว ปลายกระบอกปืนยังคงจ่อตรงที่หัวใจของหญิงสาวไม่เปลี่ยน "ความจริงไม่ได้ต้องการคนช่วยตัดสินใจหรอกริน มันต้องการเพียงคนที่ ‘กล้า’ จะตายเพื่อมัน และฉันก็ไม่คิดว่าเธอจะพร้อมขนาดนั้น" ความเงียบเข้าปกคลุมราวกับอากาศถูกสูบออกไปจากห้อง รินรดาหลับตาลงครู่หนึ่ง ภาพของภาคินที่เคยโอบกอดเธอด้วยความอ่อนโยน กับใบหน้าเย็นชาที่เขามักจะแสดงต่อคนภายนอกตีรวนกันอยู่ในสมอง ภาคินที่เธอรู้จักคือชายผู้แบกโลกทั้งใบไว้บนบ่าเพียงลำพัง หากหลักฐานในมือนี่คือสิ่งที่ทำลายเขา... แล้วสิ่งที่เธอทำลงไปทั้งหมดเพื่ออะไร? เพื่อความยุติธรรม หรือเพื่อความเห็นแก่ตัวของความรักที่เธอพยายามปฏิเสธ? "ถ้าการที่ฉันจะรู้ความจริง มันต้องแลกด้วยการที่พี่ต้องฆ่าฉัน..." รินรดาลืมตาขึ้นอีกครั้ง ประกายน้ำตาคลอหน่วยแต่ไม่ได้ร่วงหล่น "ก็เอาเลยค่ะ แต่พี่ต้องตอบฉันมาคำเดียว... ภาคินเป็นคนสั่งพี่ให้มาจัดการฉันใช่ไหม?" ธันวาชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาของเขาไหววูบดั่งเปลวเทียนที่ถูกลมพัดแรง "เขาไม่เคยสั่งอะไรที่ทำให้เธอเจ็บหรอก... คนที่สั่งจริงๆ คือคนที่เธอคิดว่าเขาคือคนดีที่สุดในชีวิตยังไงล่ะ" คำพูดนั้นดั่งสายฟ้าฟาดลงกลางใจ รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง คนดีที่สุด? พ่อบุญธรรมที่ดูแลเธอมาตลอดหลังจากสูญเสียครอบครัวไป? ธันวากำลังจะบอกอะไร? ก่อนที่เธอจะทันได้ตั้งคำถาม เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังแทรกความเงียบมาจากเงามืดด้านหลังของธันวา "พอกันที ธันวา... ปล่อยเธอไปซะ" เสียงที่คุ้นหูทุ้มต่ำและราบเรียบอย่างน่าประหลาดดังขึ้น ภาคินก้าวออกมาจากมุมมืด ใบหน้าของเขาเรียบเฉย ทว่าดวงตากลับฉายแวววูบไหวเมื่อสบตากับรินรดา เขาไม่ได้ถืออาวุธ แต่บรรยากาศรอบตัวเขากลับกดดันเสียจนธันวาต้องลดปืนลงตามสัญชาตญาณ "แกมาทำไมภาคิน? เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับแก" ธันวาตวาด "เกี่ยวสิ เพราะทุกอย่างที่แกกำลังจะทำ... มันคือสิ่งที่ฉันเป็นคนวางแผนไว้แต่แรกแล้ว" ภาคินหยุดยืนอยู่ข้างรินรดา เขาหันมามองเธอด้วยสายตาที่เธออ่านไม่ออก ก่อนจะหยิบซองเอกสารจากมือเธอไปถือไว้เอง รินรดารู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้น เธอถอยกรูดออกห่างจากเขา ความเย็นเยียบแล่นพล่านไปทั่วสันหลัง "หมายความว่ายังไง..." รินรดาพึมพำ "แผนที่ว่า... หมายถึงหลักฐานทั้งหมดนี้คือของจริง หรือเป็นเพียงกับดัก?" ภาคินคลี่ยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของเธอแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ ก่อนที่เขาจะเปิดซองเอกสารออกแล้วโยนมันลงบนพื้นต่อหน้าเธอ ภายในนั้น... ไม่ใช่หลักฐานความผิดของใครทั้งสิ้น แต่มันคือรูปถ่ายงานแต่งงานของพ่อแม่เธอที่ถูกฉีกขาดเป็นชิ้นๆ พร้อมกับคำสารภาพลายมือเขียนที่คุ้นตาที่สุด "ยินดีด้วยนะรินรดา" ภาคินกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก "ความจริงที่เธอโหยหามาตลอด... มันไม่ได้อยู่ในตระกูลของฉัน แต่มันอยู่ในบ้านของคนที่เธอเรียกว่า ‘ครอบครัว’ มาตลอดสิบปีที่ผ่านมา" รินรดาเข่าทรุดลงกับพื้น สิ่งที่อยู่ตรงหน้าคือภาพถ่ายที่เธอเฝ้าตามหา แต่ในขณะเดียวกัน มันกลับทำลายทุกอย่างที่เธอเคยศรัทธาลงอย่างไม่มีชิ้นดี เธอเงยหน้ามองภาคินที่ยืนมองเธอราวกับคนแปลกหน้า ก่อนจะเหลือบไปเห็นเงาร่างของใครบางคนที่ค่อยๆ ก้าวพ้นจากเงามืดออกมาจากอีกฝั่ง—บุคคลที่เธอไม่มีวันคิดว่าจะมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ และในมือของเขา... คือหลักฐานอีกชิ้นที่รินรดารู้ดีว่ามันคือจุดจบของทุกความสัมพันธ์ หวังว่าตอนที่ 15 นี้จะทำให้คุณรี้ดเดอร์ใจเต้นแรงและอยากรู้เรื่องราวต่อไม่ไหวแล้วนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ ดาวตกคืนคริสต์มาส