รอยร้าวในใจ

"คุณได้มันมาจากไหน..." น้ำเสียงของรินรดาสั่นพร่า ทว่าแฝงด้วยแรงปะทะราวกับเขื่อนที่กำลังจะพังทลาย เธอไม่ได้ขยับเข้าไปใกล้ แต่มือที่กำชายเสื้อแน่นจนขึ้นข้อขาวสะท้อนถึงพายุอารมณ์ที่กำลังหมุนคว้างอยู่ภายใน สายตาของเธอจดจ้องเพียง ‘เหรียญดาวตก’ ในมือภาคิน—โลหะเย็นเฉียบที่ควรจะเป็นสัญลักษณ์แห่งความหวัง กลับกลายเป็นหลักฐานมัดตัวฆาตกรในวินาทีนี้ ภาคินไม่ได้ขยับตัว เขาเพียงแค่ยืนนิ่ง ท่ามกลางแสงไฟสลัวในห้องทำงานที่ดูแคบลงถนัดตา ดวงตาคมกริบคู่นั้นมีประกายที่อ่านยาก ราวกับกำลังประเมินน้ำหนักของคำถามที่เขาเพิ่งได้รับ "ถ้าฉันบอกว่ามันเป็นมรดกที่ฉันได้รับมาโดยไม่เต็มใจ คุณจะเชื่อไหม?" ภาคินเอ่ยตอบ น้ำเสียงของเขาราบเรียบเกินไป มันคือความสุขุมที่ในวินาทีนี้น่ารังเกียจที่สุดสำหรับรินรดา "มรดก?" เธอแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแห้งผากและแฝงความขมขื่น "เหรียญที่มีตราประทับของ 'ตระกูลเวสวิลล์' สลักอยู่ด้านหลังเนี่ยนะ? ภาคิน... พ่อฉันตายเพราะคนตระกูลนี้ และตอนนี้คุณกำลังยืนถือหลักฐานการตายของเขาอยู่ตรงหน้าฉัน โดยบอกว่ามันคือมรดก?" รินรดาก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว หัวใจของเธอเต้นรัวแรงราวกับกลองรบ ข้อมูลที่เธอได้รับมาก่อนหน้านี้เริ่มไหลย้อนกลับเข้ามาในหัว—ข้อมูลจากจดหมายนิรนามที่ส่งตรงถึงหน้าประตูบ้านเมื่อวานนี้—จดหมายที่ระบุชัดเจนว่า ภาคินไม่ใช่ผู้กอบกู้ แต่มันคือเบี้ยตัวสำคัญที่ตระกูลเวสวิลล์วางไว้เพื่อกำจัดความทรงจำที่เหลืออยู่ของพ่อเธอ "ผมไม่ได้ฆ่าพ่อคุณ" ภาคินขยับตัวเล็กน้อย พยายามก้าวเข้าหา แต่รินรดากลับยกมือขึ้นห้ามด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดระแวง "อย่าเข้ามานะ!" เธอตะคอกใส่ แม้จะพยายามรักษาท่าทีที่แข็งกร้าวเอาไว้ แต่ความจริงคือเธอกำลังสั่นสะท้าน "คุณกับพวกเขา... คุณเชื่อมโยงกันมากกว่าที่ฉันคิดใช่ไหม? ที่ผ่านมาคุณทำดีกับฉัน ปกป้องฉัน เพื่อที่จะให้ฉันตายใจ เพื่อให้ฉันกลายเป็นหมากตัวสุดท้ายในเกมโสมมพวกนี้สินะ?" ภาคินหยุดชะงัก สายตาที่เขามองเธอนั้นมีความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่อย่างมิดชิด แต่มันถูกกลบด้วยความเย็นชาที่เขาจำเป็นต้องสวมใส่เพื่อปกป้องความลับบางอย่าง "คุณถูกปั่นหัวอยู่รินรดา ข้อมูลที่คุณได้รับมามันบิดเบือนทั้งหมด คนที่ส่งจดหมายฉบับนั้นให้คุณ เขาไม่ได้ต้องการให้คุณรู้ความจริง เขาแค่ต้องการให้เราแตกคอกัน" "แล้วทำไมฉันต้องเชื่อคุณ?" รินรดาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา พยายามมองหาความจริงที่ซ่อนอยู่หลังม่านหมอกนั้น "ในเมื่อสิ่งที่ฉันเห็นมันฟ้องชัดเจนขนาดนี้ ในเมื่อมือของคุณเปื้อนรอยเลือดที่ไม่มีวันล้างออก!" บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง ความไว้ใจที่เธอเคยมีให้ชายตรงหน้าค่อยๆ แตกสลายลงเหมือนแก้วที่ถูกค้อนกระแทก ความโกรธแค้นในอดีตผสมปนเปกับความผิดหวังในปัจจุบันจนกลายเป็นพิษร้ายที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง ภาคินสูดลมหายใจลึก เขาค่อยๆ วางเหรียญลงบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวเข้ม เสียงโลหะกระทบผิวโต๊ะดังกังวานในความเงียบ ก่อนที่เขาจะถอยห่างออกมาเพื่อให้พื้นที่เธอได้หายใจ "ถ้าการที่ผมอยู่ข้างคุณมันทำให้คุณรู้สึกว่าถูกคุกคาม ถ้าการถือเหรียญนี้ทำให้คุณมองเห็นผมเป็นศัตรู..." เขาเว้นจังหวะ สายตามองออกไปนอกหน้าต่างที่ฝนเริ่มโปรยปรายลงมาเป็นสาย "งั้นก็ขอให้ความจริงเป็นคนตัดสินเราทั้งคู่เถอะ แต่จำไว้นะรินรดา... สิ่งที่คุณเห็นในจดหมายนั่นไม่ใช่จุดเริ่มต้น แต่เป็นกับดักที่ออกแบบมาเพื่อขุดหลุมศพให้ผม และอาจจะรวมถึงคุณด้วย" รินรดาเม้มปากแน่น เธอรู้สึกสับสน ความมั่นใจที่เคยมีเริ่มคลอนแคลนเมื่อเห็นสีหน้าที่ดูทุกข์ทนของภาคิน แต่นั่นอาจจะเป็นแค่การแสดงละครที่แนบเนียนที่สุดที่เธอเคยเห็นมาก็ได้ เธอตัดสินใจแล้ว—เธอจะเดินจากไปเพื่อหาความจริงด้วยตัวเอง โดยไม่พึ่งพาร่างสูงที่ยืนอยู่ตรงนี้อีกต่อไป ในขณะที่เธอกำลังจะหมุนตัวเดินออกจากห้อง ประตูไม้บานใหญ่ก็ถูกผลักเข้ามาด้วยแรงมหาศาล ร่างของชายวัยกลางคนที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี—ทนายความประจำตระกูลที่ควรจะเกษียณไปนานแล้ว—ก้าวเข้ามาพร้อมกับเอกสารในมือ ใบหน้าของเขามีรอยยิ้มที่ทำให้รินรดาต้องขนลุกซู่ "คุณภาคินครับ... ผมว่าเราคงต้องคุยกันเรื่องพินัยกรรมฉบับที่รินรดา 'ไม่ควร' จะได้รับรู้เสียหน่อย" ทนายความคนนั้นหยุดสายตาไว้ที่รินรดา แววตาของเขาไม่ได้มีความเคารพเหมือนที่เคยมีมา มันเป็นแววตาของผู้ล่าที่เพิ่งต้อนเหยื่อจนมุม ภาคินหน้าถอดสีทันทีที่เห็นทนายความปรากฏตัวขึ้นในเวลาที่ไม่ควรจะเป็น และก่อนที่รินรดาจะทันได้ตั้งตัว ทนายความก็ยื่นซองจดหมายสีน้ำตาลเข้มมาให้เธอ "เปิดดูสิครับคุณรินรดา... ของขวัญคริสต์มาสที่แท้จริงที่ภาคินซ่อนเอาไว้ใต้รอยยิ้มจอมปลอมนั่น" รินรดามองซองจดหมายนั้นด้วยมือที่สั่นเทา เธอหันไปมองภาคินที่ยืนนิ่งราวก้อนหิน ในขณะที่ลมหายใจของเธอเริ่มติดขัด เมื่อเปิดซองออก ภาพที่ปรากฏอยู่ในนั้นไม่ใช่เอกสารทางกฎหมาย แต่มันคือภาพถ่ายของตัวเธอเองในตอนเด็ก... ภาพที่ถูกถ่ายจากระยะไกล โดยมีเงาของใครบางคนที่ยืนอยู่ข้างหลังเธอ ซึ่งเป็นเงาเดียวกันกับสัญลักษณ์ที่สลักอยู่บนเหรียญดาวตก! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามเดินทางผ่านรอยร้าวในใจนี้ไปพร้อมกันนะคะ