จุดเปลี่ยนของความสัมพันธ์

“ถ้าฉันก้าวเข้าไปแล้ว ถอยหลังไม่ได้... คุณจะรับผิดชอบชีวิตฉันยังไงคะ ภาคิน” เสียงของรินรดาสั่นพร่า ทว่าแววตาที่จ้องมองใบหน้าเรียบเฉยของชายตรงหน้ากลับแข็งกร้าวเกินกว่าที่เขาจะคาดคิด รินรดากำแก้วไวน์ในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ของเหลวสีทับทิมไหวระริกตามแรงอารมณ์ที่พยายามกดทับไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย ภาคินวางปากกาในมือลงช้าๆ เสียงกระทบของมันบนโต๊ะไม้โอ๊กหรูหราดังก้องไปทั่วห้องทำงานที่เงียบสงัด เขาประสานมือเข้าหากัน พิงหลังพิงพนักเก้าอี้หนังราคาแพง สายตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องรินรดา ราวกับกำลังประเมินราคาสิ่งของล้ำค่าที่เขาหมายปองจะครอบครองมาแสนนาน “คำว่ารับผิดชอบมันเป็นคำที่เบาหวิวสำหรับคนอย่างคุณนะรินรดา” ภาคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เยือกเย็น “แต่ถ้าถามว่าผมจะทำอะไร... ผมก็จะพาคุณไปให้ถึงจุดที่ความยุติธรรมที่คุณโหยหามันตั้งอยู่ ถึงแม้วันนั้นคุณอาจจะต้องเหยียบย่ำบนความตายของใครสักคนก็ตาม” “รวมถึงความตายของคุณด้วยไหมคะ?” รินรดาถามสวนทันควัน รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏบนริมฝีปากบาง ชายหนุ่มไม่ได้ตอบโต้ด้วยอารมณ์ เขาเพียงแค่หัวเราะในลำคอเบาๆ กลิ่นอายของอำนาจและการกดขี่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนรินรดารู้สึกได้ถึงแรงกดดันที่บีบคั้นอยู่ในอก เธอเดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานนั้นมากขึ้น กลิ่นน้ำหอมไม้กฤษณาจางๆ จากตัวเขาปะทะเข้ากับจมูก มันเป็นกลิ่นที่เธอคุ้นเคยและหวาดกลัวในเวลาเดียวกัน ความจริงที่เธอกำลังเผชิญในวันนี้ คือจุดเปลี่ยนที่ไม่มีวันย้อนกลับ ความสูญเสียของครอบครัวเธอไม่ได้เกิดจากโชคชะตา แต่มันคือหมากเกมหนึ่งที่ถูกวางไว้บนกระดาน และวันนี้ เธอตัดสินใจแล้วว่าจะไม่เป็นเบี้ยที่ถูกเขี่ยทิ้งอีกต่อไป หากจะล้มกระดานนี้ เธอต้องทำในฐานะ 'ผู้เล่น' ไม่ใช่ 'เบี้ย' “ฉันขอข้อตกลงใหม่ค่ะ” รินรดาโน้มตัวลงบนโต๊ะ สายตาประสานกับเขาสนิทใจ “คุณมีเงิน มีอำนาจ และมีข้อมูลที่ฉันต้องการ ส่วนฉัน... ฉันมีหัวใจที่ไม่กลัวตายแล้ว และฉันรู้จุดอ่อนที่ซ่อนอยู่ใต้รอยร้าวของตระกูลคุณดีกว่าใคร” ภาคินชะงักไปชั่วครู่ แววตาของเขาไหววูบเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะกลับมาเป็นปกติ เขายันตัวลุกขึ้นยืน ก้าวเข้าหาเธอจนระยะห่างลดเหลือเพียงคืบ รินรดาได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นโครมคราม ทว่าเธอก็ไม่ถอยหลังหนี “คุณกำลังเล่นกับไฟรินรดา” เขาพึมพำชิดใบหูของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนทำให้ขนอ่อนลุกซู “เกมนี้ไม่มีพี่ไม่มีน้อง ไม่มีคนรัก... มีเพียงคนที่รอดกับคนที่ถูกฝัง” “ถ้าต้องตาย ฉันก็ขอตายในฐานะคนล้มคุณได้สำเร็จ ดีกว่าเป็นคนแพ้ที่ต้องหายใจทิ้งไปวันๆ ค่ะ” เธอยื่นมือออกไป แตะลงบนปกเสื้อสูทของเขาอย่างเชื่องช้า ก่อนจะออกแรงดึงให้เข้มเข้าใกล้ตนเอง นี่คือคำประกาศสงครามอย่างเป็นทางการ และมันคือสัญญาเลือดที่ผูกมัดทั้งสองคนไว้ด้วยกันบนเส้นทางที่ไม่อาจถอยกลับ ภาคินมองท่าทางนั้นด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก เขายกมือขึ้นสัมผัสแก้มของหญิงสาวเบาๆ ปลายนิ้วเย็นเฉียบของเขาสร้างความสั่นสะท้านให้แก่รินรดาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ทว่าเธอก็ไม่หลบเลี่ยง สายตายังคงจ้องมองเขาด้วยความมุ่งมั่นที่เผาไหม้ทุกความลังเลจนมอดไหม้ไปหมดสิ้น “ตกลง” เขาเอ่ยสั้นๆ “นับจากวินาทีนี้ไป เกมเริ่มขึ้นแล้ว... และจำไว้รินรดา ผมไม่เคยปรานีคนที่คิดจะแทงข้างหลังผม” ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรุนแรงและฉับพลัน บานประตูห้องทำงานหรูหราเปิดผางออกโดยไม่มีการอนุญาต ร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเทาเข้มที่รินรดาคุ้นตาดีเดินเข้ามาพร้อมกับเอกสารในมือ ใบหน้าของเขาดูซีดเผือดและตื่นตระหนกจนเห็นได้ชัด เขาไม่ได้มองไปที่ภาคิน แต่สายตาของเขากลับจับจ้องมาที่รินรดาด้วยความหวาดกลัว “คุณรินรดาครับ... พวกเขาเจอแล้วครับ” ชายคนนั้นกล่าวเสียงสั่น “เจอร่องรอยของสร้อยคอเส้นนั้นในห้องนิรภัยของทางธนาคาร... และสิ่งที่พบอยู่ข้างในนั้น คือสิ่งที่ท่านประธานสั่งให้เราทำลายทิ้งไปเมื่อสิบปีก่อน” รินรดารู้สึกเหมือนลมหายใจของเธอหยุดชะงักลงชั่วขณะ หัวใจดิ่งวูบลงไปถึงตาตุ่ม สร้อยคอเส้นนั้นคือความลับเดียวที่เธอพยายามตามหามาตลอดชีวิต แต่มันไม่ควรจะอยู่ที่นี่... ไม่ควรจะอยู่ในความครอบครองของตระกูลภาคิน ภาคินที่ยืนอยู่ข้างๆ เธอตอนนี้หันไปมองเอกสารในมือชายคนนั้นด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เขาหันกลับมามองเธอ พร้อมกับรอยยิ้มที่ดูราวกับปีศาจที่เพิ่งเผยโฉมหน้าออกมาจากความมืด “ดูเหมือนว่าเกมนี้จะจบลงเร็วกว่าที่เราคิดนะรินรดา” เขาเอ่ยเสียงเรียบ “แต่โชคร้ายหน่อยที่คนที่ถือไพ่ตายในมือตอนนี้... ไม่ใช่คุณ” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านรอยร้าวครั้งนี้ไปกับดาวตกคืนคริสต์มาสเสมอนะคะ