พันธมิตรที่ไม่คาดคิด

กลิ่นอายของออยล์ทาตัวราคาแพงและดอกลิลลี่สีขาวที่อับชื้นจนเกือบฉุนกานต์ จมูกของรินย่นน้อยๆ ขณะที่ปลายนิ้วเรียวพยายามเกลี่ยไพ่ทาโรต์สำรับโบราณซ่อนไว้ใต้รอยพับของสูทกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้ม ภายในห้องแต่งตัวหลังเวทีของหอแสดงศิลปะแห่งชาติ บรรยากาศยังคงคุกกรุ่นด้วยแรงกดดันจากเหตุการณ์ฆาตกรรมเงาเมื่อคืนก่อน กระจกบานใหญ่สะท้อนภาพแสงไฟนีออนสีส้มสลัวที่สั่นไหวตามกระแสไฟขัดข้อง ทว่าสิ่งสำคัญกว่าความกลัวคือ "สายตา" คู่หนึ่งที่กำลังจ้องมองเขามาจากมุมห้อง "นายคิดจะใช้ไพ่กระดาษพวกนั้นหยุดฆาตกรที่ฆ่าคนตายคาเวทีจริงๆ น่ะเหรอ, ริน?" เสียงทุ้มต่ำแต่สั่นเครือเอ่ยขึ้นพร้อมกับเสียงเคาะเล็บเจลสีดำลงบนโต๊ะเครื่องแป้ง "ธาม" เมมเบอร์หนุ่มสายแร็ปเปอร์ผู้เหลือรอดจากยูนิตเดียวกับเหยื่อผู้เคราะห์ร้าย ดวงตาเรียวรีที่มักจะซ่อนอยู่หลังแว่นกันแดดแฟชั่น บัดนี้ไร้ซึ่งมาดไอดอลผู้เย่อหยิ่ง มีเพียงความหวาดระแวงและรอยคล้ำใต้ตาที่ฟ้องว่าเจ้าตัวไม่ได้นอนมาสองวันเต็ม รินเงยหน้าขึ้นจากสำรับไพ่ ดวงตาสีเข้มฉายแววสุขุมเกินอายุ เขาไม่ได้ตอบทันที แต่ปล่อยให้ความเงียบทำหน้าที่กดดัน จนกระทั่งธามเป็นฝ่ายทนไม่ไหวและเบือนหน้าหนีไปทางอื่น "ถ้าฉันไม่ทำ และถ้าอาจารย์ศิรินไม่ช่วยถอดรหัสอักขระไสยเวทรemnant ที่หลงเหลืออยู่บนเวที... พวกเราทุกคนในหอพักศิลปินคงไม่รอดจนถึงการแสดงรอบคัดเลือกคืนนี้หรอกค่ะ" รินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากเพื่อคลายความตึงเครียด "และฉันคิดว่า... คุณเองก็รู้ดีว่าทำไมฆาตกรถึงเลือกเจาะจงเหยื่อกลุ่มเรา" ธามสะดุ้งเฮือก มือที่ถือกระป๋องน้ำอัดลมบีบเข้าหากันจนส่งเสียงน่ารำคาญ เขาเม้มปากแน่นก่อนจะลุกพรวดขึ้นเดินมาปิดประตูห้องแต่งตัวให้สนิท ล็อกกลอนด้วยมือที่สั่นเทา "นายรู้..." ธามกระซิบเสียงลอดไรฟัน "นายรู้เรื่องสัญญานั่นใช่ไหม? เรื่องที่พวกเรา... แลกอะไรบางอย่างเพื่อให้ได้เดบิวต์" รินวางไพ่ใบแรกลงบนโต๊ะ มันคือไพ่ *The Moon* ในสำรับไร้ขอบที่เรืองแสงสีครามจางๆ เมื่อสัมผัสกับพลังงานลี้ลับรอบตัว อากาศในห้องลดอุณหภูมิลงฮวบฮาบจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาวบางเบา นี่คืออาณาเขตเวทมนตร์ที่มีเหตุผลรองรับ—พลังจิตของรินถูกขับเคลื่อนด้วยความถี่ของไพ่ทาโรต์ที่สอดคล้องกับกฎเกณฑ์ทางไสยเวทโบราณที่อาจารย์ศิรินเคยถ่ายทอดไว้ "ไพ่บอกว่าความลับไม่ได้ถูกฝังไว้ใต้ดินค่ะ... แต่มันถูกถักทออยู่บนเสื้อผ้าและเครื่องประดับที่เราสวมใส่ขึ้นแสดง" รินเงยหน้าขึ้นสบตาธามตรงๆ "รอยสักอักขระวิญญาณที่หลังเวทีเมื่อคืนเชื่อมโยงกับฮาร์โมนีของเพลงที่เราต้องร้อง... ธามคะ ถ้าคุณไม่อยากเป็นศพรายต่อไปบนเวทีนั้น ช่วยบอกฉันทีว่าใครเป็นคนเอา 'กล่องดนตรี' ใบนั้นมาไว้ในห้องพักของเหยื่อ" ธามถอยหลังไปชนตู้เสื้อผ้า สีหน้าซีดเผือกราวกับคนเห็นผี ความเย่อหยิ่งของไอดอลเบอร์ต้นๆ พังทลายลงในพริบตา เขาหอบหายใจถี่กระชั้น ก่อนจะพยักหน้ารับช้าๆ อย่างจำยอม "มันคือ... มันคือข้อตกลงกับเงา..." ธามเสียงสั่น น้ำตาคลอเบ้า "พวกเราไม่ได้แค่เซ็นสัญญาค่ายเพลง... แต่เราเซ็น 'สัญญาเลือด' กับตัวตนที่อยู่ในกระจกเงาบานนั้น ตั้งแต่วันแรกที่ย้ายเข้ามาในหอพักศิลปิน... คนที่เอากล่องดนตรีมาไม่ใช่ใครอื่น... คือผู้จัดการของเราเอง... และตอนนี้... เขากำลังยืนรออยู่หลังม่านเวทีฝั่งทิศเหนือแล้ว" ในวินาทีนั้นเอง อากาศรอบตัวก็บิดเบี้ยว เสียงดนตรีบรรเลงหลังจากภายนอกหอแสดงดังแว่วเข้ามา แต่มันผิดเพี้ยน—ท่วงทำนองบิดเบี้ยวราวกับถูกกรอถอยหลังด้วยความเร็วสูง ไฟนีออนทุกดวงในห้องแต่งตัวดับวูบลงเหลือเพียงแสงสีครามจากไพ่ *The Moon* บนโต๊ะที่กระพือไหวราวกับมีชีวิต รินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตาคมกริบกวาดมองไปที่เงาสะท้อนในกระจกบานใหญ่ที่เริ่มปรากฏรอยร้าวเป็นทางยาว ร่างเงาสีดำทมิฬไร้ใบหน้าค่อยๆ ก้าวทะลุออกมาจากกระจก พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าที่ดังสะท้อนก้องในหัวของทั้งคู่ *[ติ๊ง! ระบบตรวจพบพลังงานไสยเวทระดับ SSS กำลังคุกคามเป้าหมาย]* *[คำเตือน: บอสลับแห่งหอพักศิลปิน 'เงาบรรเลง' ได้ลืมตาตื่นขึ้นก่อนกำหนดเวลาการแสดง]* *[ภารกิจร่วมมือ: ปกป้องพันธมิตรและไขปริศนาเงาในเวลาจำกัด 180 วินาที]* รินสะบัดข้อมือ ไพ่ทาโรต์สามใบพุ่งออกจากปลายนิ้วราวกับกระสุนแสงปักลงที่พื้นห้อง เกิดเป็นวงแหวนเวทมนตร์คุ้ม "ธามคะ... ยืนข้างหลังฉัน ห้ามก้าวออกนอกเขตวงเวทเด็ดขาด" รินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและทรงพลัง ผิดกับเด็กหนุ่มวัยรุ่นทั่วไปอย่างสิ้นเชิง มือเรียวหยิบไพ่ใบสุดท้ายขึ้นมา—ไพ่ *The Magician* ที่ส่องประกายเจิดจ้าท้าทายความมืดมิด ทว่า ก่อนที่เงาดำนั้นจะพุ่งเข้าประชิดตัว ประตูห้องแต่งตัวก็ถูกถีบกระเด็นหลุดจากบานพับด้วยแรงมหาศาล ร่างระหงในชุดโค้ทสีดำสนิทของอาจารย์ศิรินก้าวเข้ามาพร้อมกับกลิ่นอายโบราณที่กดทับบรรยากาศทั้งหมดให้หยุดนิ่ง ดวงตาคู่สวยภายใต้กรอบแว่นกันแดดทรงหยดน้ำกวาดมองสถานการณ์ก่อนจะแย้มยิ้มบางเบาที่มุมปากอย่างนึกสนุก "เดินหมากได้ไม่เลวเลยนี่ริน... แต่ดูเหมือนว่า 'แขกไม่ได้รับเชิญ' ตัวจริง จะไม่ได้มีแค่เงาในกระจกบานเดียวนะคะ" อาจารย์ศิรินสะบัดพัดเหล็กโบราณในมือ เกิดประกายไฟสีม่วงพุ่งเข้าชนกับร่างเงาทมิฬจนเกิดเสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหว แต่ทว่า... เงาสีดำร่างที่สองกลับก้าวออกมาจากด้านหลังของอาจารย์ศิรินเอง พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่กระซิบข้างใบหูของรินว่า— *"ยินดีต้อนรับสู่การแสดงรอบสุดท้าย... ตัวหมากของฉัน"* (ขอบพระคุณคุณรี้ดที่น่ารักทุกท่านที่ร่วมลุ้นและเดินทางไปพร้อมกับรินและอาจารย์ศิรินนะคะ!)