เสียงกรีดร้องใต้แสงไฟ

กลิ่นไอจางๆ ของสนิมเหล็กและกลิ่นหอมหวานเอียนของดอกลิลลี่สีขาวที่อับชื้น ลอยอวลอยู่ในห้องซ้อมกระจกเงาบานใหญ่ ชั้นสี่ของตึกฝึกซ้อมศิลปิน เม็ดเหงื่อผุดพรายบนขมับของรินขณะที่ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดมองไปทั่วความว่างเปล่า ปลายนิ้วเรียวสั่นเทาเล็กน้อยในกระเป๋าเสื้อฮู้ด เมื่อหน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานจากระบบทาโรต์มรณะยังคงกะพริบเตือนด้วยตัวอักษรระทึกขวัญ—ภารกิจระดับ SSS กำลังเดินเครื่องนับถอยหลัง และเงาของความตายก็ไม่ได้อยู่ไกลอย่างที่คิด "อย่าเพิ่งสติหลุดไปเสียก่อนล่ะ ริน... ไพ่ในมือของเธอไม่ได้กำลังเตือนให้กลัว แต่มันกำลังบอกให้สังเกตต่างหาก" น้ำเสียงนุ่มทุ้มแต่เยือกเย็นดั่งสายน้ำฤดูใบไม้ร่วงดังขึ้นจากมุมมืดของห้องซ้อม อาจารย์ศิรินก้าวเท้าออกมาจากเงาสะท้อนของกระจกบานยักษ์อย่างเงียบเชียบ ปลายรองเท้าส้นสูงแตะพื้นปาร์เกต์ไม้โดยไม่มีแม้แต่เสียงสะท้อน ร่างเพรียวในชุดสูทลำลองสีดำสนิทขยับแว่นกรอบทองเล็กน้อย ดวงตาคู่คมกวาดมองไปรอบห้องด้วยความพินิจพิจารณา ราวกับกำลังอ่านตัวอักษรโบราณที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเงียบงัน รินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขาพยักหน้ารับคำเตือนของอาจารย์ พยายามควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจที่ดังโครมครามในอก ดวงตาคมกริบของเด็กหนุ่มผู้มีสัมผัสญาณทิพย์มองทะลุผ่านความมืดสลัว ไปยังมุมอับสายตาหลังเปียโนแกรนด์เปียโนสีดำสนิท ซึ่งเป็นจุดอับที่แสงไฟนีออนส่องไปไม่ถึง ที่นั่น... ร่างของ "กรณ์" เมนโวหารหนุ่มผู้โด่งดังแห่งค่ายเพลงกำลังฟุบหลับอยู่บนเก้าอี้เบาะหนัง ในคราแรก รินเกือบจะคิดว่าเพื่อนร่วมค่ายคนนี้เพียงแค่ซ้อมหนักจนเผลอหลับคาห้องซ้อมไปเหมือนเช่นเคย แต่สัญชาตญาณจากไพ่ *The Hanged Man* ที่ร้อนผ่าวอยู่ในกระเป๋าเสื้อ กลับกรีดร้องเตือนถึงความผิดปกติบางอย่าง กลิ่นคาวเลือดที่ลอยปะปนกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงไม่ใช่สิ่งที่ควรจะมีอยู่ในห้องซ้อมที่ควรจะสะอาดสะอ้าน "อาจารย์ครับ..." รินกระซิบ เสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อย "นั่นไม่ใช่การนอนหลับธรรมดาแน่นอนครับ" อาจารย์ศิรินไม่ตอบคำถาม เธอเดินตรงเข้าไปด้วยก้าวที่มั่นคง แสงไฟสีนวลจากโทรศัพท์มือถือที่ยกขึ้นส่องทาง เผยให้เห็นภาพที่ทำให้แม้แต่นักปราบปีศาจผู้เจนจัดอย่างเธอยังต้องหรี่ตาลงด้วยความระมัดระวัง กรณ์นั่งพิงพนักเก้าอี้ ใบหน้าด้านข้างหลับตาพริ้มราวกับกำลังฝันดี สีหน้าสงบจนน่าประหลาด ไม่มีร่องรอยของการต่อสู้ ไม่มีรอยฟกช้ำดำเขียวบนเนื้อตัว ทว่า... ที่ลำคอระหงของไอดอลหนุ่ม กลับมีรอยเข็มเล็กๆ สีดำสนิทปักอยู่ราวกับรอยมดกัด และที่สำคัญที่สุดคือ ดวงตาของเขาไม่ได้ถูกปิดสนิทสนมอย่างธรรมชาติ หากแต่มีแผ่นกระดาษโบราณสีเหลืองเก่าคร่ำคร่า แปะทับไว้ด้วยหมึกสีชาดรูปดวงตาที่สาม ซึ่งกำลังซึมซับหยดเลือดสีดำคล้ำลงสู่ผิวหนังทีละน้อย "นี่คือ 'พิธีกรรมผนึกเงา' ไสยเวทโบราณที่สูญหายไปจากบันทึกของสำนักชำระวิญญาณเมื่อหลายร้อยปีก่อน" อาจารย์ศิรินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยประกายความโกรธกรำที่ถูกเก็บกดไว้ใต้ความสุขุม "คนร้ายไม่ได้แค่ฆ่าเขา... แต่ตั้งใจจะขโมย 'พรสวรรค์' และวิญญาณของกรณ์ไปหลอมรวมไว้ในสำรับไพ่ต้องคำสาป" รินสูดหายใจเข้าลึกๆ สมองส่วนวิเคราะห์ทำงานอย่างรวดเร็ว เขาย่อตัวลงนั่งคุกเข่าเบื้องหน้าศพของเพื่อนร่วมค่าย แม้ความกลัวจะเกาะกุมหัวใจ แต่ความเป็นห่วงเพื่อนร่วมชะตากรรมและสัญชาตญาณนักสืบกลับเด่นชัดขึ้นมาแทนที่ มือเรียวเอื้อมออกไปเหนือร่างของกรณ์เล็กน้อย โดยไม่สัมผัสโดนตัว เพื่อกระตุ้นพลังญาณทิพย์ในตัวให้ตื่นขึ้น *แคว่ก!* ภาพนิมิตวาบขึ้นในหัวของรินอย่างฉับพลัน—ภาพของห้องซ้อมที่ว่างเปล่า เงาร่างของใครบางคนสวมฮู้ดสีดำยืนอยู่เบื้องหลังกรณ์ เสียงกระซิบพร่าพรายด้วยบทสวดภาษาลาตินโบราณ และรอยยิ้มเยือกเย็นที่สะท้อนผ่านกระจกเงา ก่อนที่ภาพทั้งหมดจะดับวูบลงพร้อมกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวของรินเอง "ผมเห็นเงาครับอาจารย์..." รินเงยหน้าขึ้นสบตากับอาจารย์สาว เหงื่อกาฬไหลย้อยลงมาตามกรอบหน้า "คนที่ทำ... อยู่ในตึกนี้ และเขารู้ว่าพวกเรากำลังเข้ามา" ทว่า ก่อนที่อาจารย์ศิรินจะได้ทันตอบคำถามหรือกางเขตّอาคมป้องกันตัว เสียงเพลงบรรเลงเปียโนคลาสสิกอันคุ้นเคยก็ดังขึ้นจากลำโพงบลูทูธไร้สายมุมห้อง ทั้งที่มันควรจะถูกปิดไปตั้งแต่ก่อนเที่ยงคืนแล้ว เสียงดนตรีช้าๆ หนักหน่วงราวกับเสียงฝีเท้าของมัจจุราชที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว... ทีละก้าว... พรึบ! ไฟนีออนบนเพดานห้องซ้อมกะพริบถี่ๆ ก่อนจะดับสนิทลงพร้อมกัน ทิ้งให้ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความมืดมิดที่มีเพียงแสงจันทร์สลัวสาดส่องผ่านกระจกบานใหญ่ และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงกระซิบเย็นเยียบอันคุ้นเคยก็กระซิบติดริมหูของริน จากความมืดเบื้องหลังเปียโนที่ควรจะว่างเปล่า *"ยินดีต้อนรับสู่สำรับไพ่ของฉัน... เด็กน้อยผู้โง่เขลา"* รินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ขนลุกซู่ไปทั้งร่างเมื่อสัมผัสได้ถึงลมหายใจเย็นเยียบที่เป่ารดต้นคอ ขณะที่หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท และข้อความสีเลือดใหม่ล่าสุดก็ดีดขึ้นมาเตือนสติเขาอย่างกระชั้นชิด— [แจ้งเตือนด่วน: ตรวจพบเป้าหมายถัดไปกำลังถูกผนึกวิญญาณในรัศมี 3 เมตร] [ผู้บุกรุกปริศนาปรากฏตัวด้านหลังริน: คำเตือน... ห้ามหันหลังกลับเด็ดขาด มิฉะนั้น วิญญาณของท่านจะถูกดึงเข้าสู่ไพ่ใบสุดท้ายทันที!] ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาสุดระทึกนี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ