ไอดอลกับพันธนาการ

กลิ่นอายความชื้นของสนิมเหล็กและกลิ่นธูปโบราณจางๆ ลอยคละคลุ้งตัดกับเครื่องปรับอากาศในห้องพักของรินอย่างประหลาด หัวใจของเด็กหนุ่มเต้นรัวระรัวราวกับกลองศึก เลือดในกายเย็นเฉียบจนปลายนิ้วชาดิก เงาร่างหลังม่านสีทึบนั้นไม่ได้ขยับเขยื้อนด้วยความเร่งรีบ ทว่าทุกย่างก้าวที่ผืนผ้าขยับไหวกลับกดทับบรรยากาศรอบตัวให้หนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก รินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สายตาคมกริบกวาดสำรวจพื้นที่รอบตัวเพื่อประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว—*ไม่มีทางที่เงอนี้จะเข้ามาทางหน้าต่าง* หอพักศิลปินแห่งนี้อยู่ชั้นเจ็ด และระเบียงด้านนอกไม่มีแม้แต่คานยื่น "นั่นใครคะ..." เสียงหวานของใครบางคนดังขึ้นแผ่วเบาจากทางหน้าประตู รินสะดุ้งสุดตัวเมื่อหันไปพบว่าอาจารย์ศิรินไม่ได้รออยู่ข้างนอกอย่างที่เขากังวล แต่ร่างระหงในชุดสูทเข้ารูปสีเข้มกลับก้าวพ้นธรณีประตูเข้ามาอย่างไร้สุ้มเสียง ดวงตาคู่คมของอาจารย์สาวกวาดมองไปยังเงาหลังม่านทันทีโดยไม่มีทีท่าตกใจแม้แต่น้อย ราวกับนางคาดการณ์เอาไว้แล้วว่าแขกไม่ได้รับเชิญคนนี้จะมาเยือน พรึบ! เงาร่างหลังม่านพุ่งทะยานออกมาด้วยความเร็วสูงเกินกว่ามนุษย์ทั่วไปจะทำได้ มันไม่ใช่การเดิน แต่มันคือการเคลื่อนย้ายผ่านไอน้ำและเงาของความมืด แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจนข้าวของบนโต๊ะเครื่องแป้งสั่นสะท้อน รินยกมือซ้ายขึ้นโดยสัญชาตญาณ พลังงานอุ่นวาบจากสำรับไพ่ทาโรต์ในกระเป๋าเสื้อแผ่ซ่านปกป้องผิวหนัง ขณะเดียวกันอาจารย์ศิรินก็สะบัดปลายนิ้ว แผ่นยันต์กระดาษสีชาปลิวหวือออกไปกลางอากาศราวกับกระสุนเวทปะทะเข้ากับเงาร่างนั้นอย่างจัง! *เปรี้ยง!* ประกายไฟสีม่วงอมฟ้าสว่างวาบขึ้นชั่วพริบตา พร้อมกับเสียงคำรามต่ำในลำคอที่ฟังดูคล้ายเสียงสัตว์ป่าบาดเจ็บ เงาร่างนั้นเซถอยหลังไปชนตู้เสื้อผ้าจนเสียงดังสนั่น และเมื่อแสงไฟจากหลอดนีออนสาดส่องลงมาเต็มตา รินก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อพบว่า ผู้ที่บุกรุกเข้ามาไม่ใช่ภูตผีปีศาจที่ไหน แต่เป็นเด็กหนุ่มในชุดฮู้ดสีดำสนิท ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกปกป้องด้วยรอยแผลเป็นไหม้เกรียมที่น่ากลัว และดวงตาทั้งสองข้างเต็มไปด้วยความเคียดแค้นชิงชังที่ลุกโชน "พวกแก... ขโมยอนาคตของฉันไป!" เสียงแหบพร่าเอ่ยลอดไรฟัน ร่างของเด็กหนุ่มสั่นเทาด้วยแรงอารมณ์ มือข้างหนึ่งกำวัตถุบางอย่างแน่น—มันคือแผ่นไพ่ทาโรต์ยับยู่ยี่ที่เปื้อนคราบเลือดและคราบเขม่าควัน ไพ่ใบนั้นคือ *The Tower* (หอคอยที่พังทลาย) ซึ่งเป็นสัญลักษณ์แห่งหายนะและการถูกขับไล่อย่างกะทันหัน รินหรี่ตาลง สมองส่วนวิเคราะห์ทำงานอย่างรวดเร็วเชื่อมโยงข้อมูลในหัว "คุณคือ... 'กันต์' เด็กฝึกหัดรุ่นที่สามที่ถูกคัดชื่อออกเมื่อหเดือนก่อนสินะคะ?" กันต์สะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อนั้น รอยยิ้มบิดเบี้ยวปรากฏบนมุมปาก "หึ... ยังจำได้อีกงั้นเหรอ นึกว่าพวกเด็กเส้นบนหอคอยนี้จะจำได้แต่หน้าตาพวกไอดอลปลอมๆ ที่ค่ายปั้นขึ้นมาซะอีก! พวกแกไม่รู้หรอกว่าฉันต้องแลกอะไรมาบ้างเพื่อจะได้ยืนตรงจุดนั้น แต่พวกมันกลับเขี่ยฉันทิ้งเหมือนหมาตัวหนึ่ง เพียงเพราะฉัน... รู้ความลับดำมืดเบื้องหลังการประเมินเด็กฝึก!" บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที มีเพียงเสียงหอบหายใจของกันต์และเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ อาจารย์ศิรินยังคงยืนนิ่งสงบ ใบหน้างามเรียบเฉยราวน้ำในบึงลึก นางเก็บยันต์กลับเข้าแขนเสื้ออย่างไม่ประมาท ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบแต่นิ่งสนิท "ความลับเรื่องการคัดเลือกเด็กฝึกด้วยพิธีกรรมนอกรีตสินะคะ... เจ้าของค่ายเพลงไม่ได้แค่คัดเลือกคนจากความสามารถ แต่ใช้พลังงานด้านลบของเด็กฝึกที่ตกรอบมาเป็นเครื่องเซ่นสังเวยให้กับ 'เงา' เพื่อต่ออายุสัญญาและความสำเร็จของวงที่กำลังจะเดบิวต์" อาจารย์ศิรินเอ่ยราวกับล่วงรู้ทุกอย่างมาตั้งแต่ต้น รินหันขวับมองอาจารย์ด้วยความตกใจ "อาจารย์คะ หมายความว่า..." "ใช่ค่ะริน" อาจารย์ศิรินหันมาสบตากับลูกศิษย์ แววตาของนางฉายแววเคร่งเครียดอย่างที่หาได้ยาก "การตายของเด็กฝึกในหอพักศิลปินก่อนหน้านี้ ไม่ใช่การฆ่าตัวตายตามที่ข่าวออก แต่พวกเขาคือผู้ที่ล่วงรู้ความลับนี้และพยายามจะหนี เหมือนกับที่กันต์กำลังทำอยู่ตอนนี้" กันต์แค่นหัวเราะออกมาเสียงดังลั่น ดวงตาแดงก่ำจ้องมองมาที่รินและอาจารย์ศิรินด้วยความอาฆาตมาดร้าย "สายไปแล้ว... พวกแกคิดว่ารู้ความจริงแล้วจะรอดออกไปได้เหรอ? พิธีปิดผนึกเริ่มต้นขึ้นแล้วตั้งแต่วินาทีที่พวกแกก้าวเข้ามาในตึกนี้!" พูดจบ กันต์ก็สะบัดข้อมือโยกแผ่นไพ่ *The Tower* ในมือลงบนพื้นห้อง ทันใดนั้น พื้นคอนกรีตใต้ฝ่าเท้าก็เริ่มสั่นสะเทือน รอยแตกสีดำสนิทแผ่ขยายออกเป็นวงกว้าง ไອหมอกสีดำพวยพุ่งขึ้นมาจากรอยแยกพร้อมกับเสียงกรีดร้องโหยหวนนับร้อยชีวิตที่ดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาท รินรู้สึกได้ทันทีว่าพลังงานรอบตัวกำลังถูกดูดกลืน สำรับไพ่ทาโรต์ในกระเป๋าของเขาร้อนผ่าราวกับถูกไฟแผดเผา "อาจารย์ศิรินคะ! พื้นกำลังจะ..." รินร้องเตือนพร้อมกับกระโดดถอยหลังหลบกลุ่มควันสีดำที่พุ่งขึ้นมาเป็นรูปร่างของมือมนุษย์นับสิบข้างที่พยายามคว้าข้อเท้าของเขาเอาไว้ อาจารย์ศิรินไม่รอช้า นางยกมือขึ้นวาดเป็นวงกลมกลางอากาศ ท่องคาถาบทโบราณด้วยน้ำเสียงกังวานทรงพลัง แสงสีทองสว่างวาบแผ่ขยายเป็นบาตรคุ้ม1กันปกป้องร่างของทั้งสองคนเอาไว้ "ริน! ตั้งสมาธิ ดึงไพ่ใบแรกออกจากสำรับแล้วโยกไปที่จุดศูนย์กลางของวงแหวนเวทมนตร์นั้นเสีย! นั่นคือจุดอ่อนเดียวที่จะสะท้อนอาคมกลับไปได้!" รินสูดลมหายใจเข้าลึก, รวบรวมสมาธิท่ามกลางเสียงกรีดร้องที่บาดแก้วหู มือเรียวสอดเข้าไปในกระเป๋าเสื้อแล้วหยิบไพ่ใบแรกที่ปลายนิ้วสัมผัสขึ้นมาอย่างมั่นคง—มันคือไพ่ *The Fool* ไพ่แห่งการเริ่มต้นใหม่และการก้าวข้ามความกลัว! ทว่า... ก่อนที่เขาจะทันได้เหวี่ยงไพ่ลงไปตามคำสั่งของอาจารย์ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้อง พร้อมกับเสียงทุบประตูดังสนั่นหวั่นไหวราวกับมีบางอย่างที่มีพละกำลังมหาศาลกำลังพยายามพังมันเข้ามาจากด้านนอก และเมื่อบานประตูไม้เนื้อแข็งถูกกระแทกจนหลุดจากวงกบ ร่างของบุคคลที่ควรจะอยู่ในห้องซ้อมชั้นล่างและไม่มีทางขึ้นมาที่นี่ได้ในเวลานี้ ก็ก้าวเข้ามาในห้อง... พร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้เลือดในกายของรินแข็งค้างยิ่งกว่าเดิม! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ที่น่ารักทุกท่านสำหรับการติดตามและการสนับสนุนด้วยดีเสมอมานะคะ!