บทเรียนจากความผิดพลาด

“ถอยไปริน!” เสียงตวาดก้องของอาจารย์ศิรินไม่ได้มาพร้อมกับความอ่อนโยนที่เคยมี ทว่ารินในห้วงเวลานั้นกลับหูอื้ออึง จิตใจที่มุ่งมั่นจะปกป้องอาจารย์สาวจากเงาร่างที่คืบคลานเข้ามาในห้องซ้อมดนตรีกลับผลักดันให้เขาตัดสินใจผิดพลาดมหันต์ เด็กหนุ่มรวบรวมสมาธิที่เหลืออยู่ทั้งหมดเพื่อเรียกใช้ ‘ไพ่เดอะทาวเวอร์’ (The Tower) หวังจะสร้างเกราะป้องกันพลังงานสีดำที่กำลังแผ่ซ่านออกมาจากรอยเท้าเปียกชื้นบนพื้นไม้ ทว่า พลังเวทที่เขายังควบคุมไม่ได้ดั่งใจกลับสะท้อนกลับมาเหมือนกระจกเงาที่แตกสลาย *เปรี้ยง!* แรงอัดมหาศาลผลักร่างของรินกระแทกเข้ากับผนังห้องจนเครื่องดนตรีที่วางพิงอยู่ล้มระเนระนาด เสียงของมันดังกังวานบาดแก้วหู รินรู้สึกเหมือนกระดูกทุกชิ้นในร่างกายถูกเข็มพันเล่มทิ่มแทง เลือดกำเดาอุ่นๆ ไหลซึมออกมาจากจมูก ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์จนเขาสติพร่าเลือน “บอกแล้วไงว่าอย่าเพิ่งใช้วิธีดึงพลังดิบ!” ศิรินพุ่งตัวเข้ามาขวางหน้าเขาไว้ มือเรียวบางตวัดผ่านอากาศชั่วพริบตา เกิดม่านพลังโปร่งแสงล้อมรอบพวกเขาทั้งสองคนไว้ เงาร่างที่หน้าประตูนิ่งค้างไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ จางหายไปในความมืดมิดของโถงทางเดิน ราวกับมันเป็นเพียงภาพลวงตาที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อหยั่งเชิง ศิรินหันมามองลูกศิษย์ที่นอนหอบหายใจรวยรินบนพื้น แววตาของเธอในตอนนี้ไม่ได้มีความเอ็นดูฉาบฉายอยู่เลยแม้แต่น้อย มันคือความเย็นชาที่ผ่านการกรองความผิดหวังมาแล้วชั้นหนึ่ง “อาจารย์... ผมแค่... ผมแค่ไม่อยากให้มันทำร้ายอาจารย์” รินพยายามเปล่งเสียง แม้ลมหายใจจะติดขัด “ความปรารถนาดีที่ไร้ซึ่งการควบคุม คืออาวุธที่อันตรายที่สุดสำหรับตัวผู้ใช้เอง” ศิรินนั่งลงคุกเข่าข้างๆ เธอใช้ปลายนิ้วแตะที่หน้าผากของรินเบาๆ สัมผัสเย็นเยียบแทรกซึมเข้าสู่กระแสเลือดเพื่อระงับความเจ็บปวด “เธอคิดว่าตัวเองกำลังเป็นฮีโร่ในนิยายหรือยังไงริน? ไพ่ทาโรต์ไม่ใช่ของเล่นที่เธอจะดึงออกมาใช้ตามอำเภอใจในเวลาที่สติพร่าเลือน การที่เธอฝืนดึงพลังจากเดอะทาวเวอร์โดยไม่มีฐานรองรับแบบนี้... ถ้าฉันมาไม่ทัน หรือพลังนั่นระเบิดออกมามากกว่านี้ เธอไม่ใช่แค่จะตาย แต่จิตวิญญาณของเธอจะถูกกลืนกินจนไม่เหลือแม้แต่เศษเสี้ยว” น้ำเสียงของเธอนิ่งเรียบแต่กดดันจนรินรู้สึกละอายใจ ความร้อนผ่าวไหลขึ้นสู่ใบหน้า ไม่ใช่เพราะความเจ็บจากบาดแผล แต่เป็นความรู้สึกผิดที่ไม่อาจโต้แย้งได้ “ขอโทษครับ...” รินหลบสายตา “เปลี่ยนคำขอโทษ เป็นการสำรวจตัวเอง” ศิรินลุกขึ้นยืนพลางจัดเสื้อคลุมให้เข้าที่ “คืนนี้เธอต้องคัดลอกบทสวดชำระจิตใจหนึ่งพันจบก่อนพระอาทิตย์ขึ้น และห้ามแตะต้องไพ่แม้แต่ใบเดียวจนกว่าฉันจะอนุญาต เข้าใจไหม?” รินกัดริมฝีปากแน่นก่อนจะพยักหน้ารับคำสั่ง เขาพยุงตัวลุกขึ้นยืนด้วยความยากลำบาก กลิ่นอายความชื้นที่ยังคงอบอวลอยู่ในห้องทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจ รอยเท้าเหล่านั้น... มันไม่ได้หายไปจริงๆ มันแค่ถอยกลับไปเพื่อรอเวลาที่พวกเขาลดการป้องกันลง หลายชั่วโมงผ่านไป ภายในห้องพักของรินบรรยากาศเงียบงัน มีเพียงเสียงฝนที่เริ่มโปรยปรายกระทบหน้าต่าง รินนั่งคัดบทสวดด้วยมือที่สั่นเทา พลังงานในร่างของเขายังคงแปรปรวนจากการสะท้อนกลับของเวทมนตร์ ในทุกตัวอักษรที่เขาเขียนลงบนสมุดโบราณ เขารู้สึกได้ถึงเสียงกระซิบเบาๆ จากเงามืดที่ซ่อนอยู่หลังม่านหน้าต่าง เขาเริ่มตระหนักแล้วว่า ที่อาจารย์ศิรินเข้มงวดไม่ใช่เพราะต้องการลงโทษ แต่เพราะโลกที่เขากำลังก้าวเข้าไปหานั้นมันโหดร้ายเกินกว่าที่ความไร้เดียงสาจะรับมือไหว ในขณะที่รินกำลังจะจรดปากกาลงในบทสวดลำดับที่สามร้อยห้าสิบ ทันใดนั้น... หน้าต่างบานใหญ่ในห้องก็เปิดออกเองอย่างแรง! ลมพายุหอบเอาไอเย็นจัดเข้ามาปะทะใบหน้า รินชะงักค้าง มือถือปากกาค้างไว้กลางอากาศ เมื่อเขาสังเกตเห็นบางอย่างบนกระจกหน้าต่าง มันไม่ใช่คราบฝน แต่มันคือรอยนิ้วมือขนาดเล็ก... ขนาดเท่ากับนิ้วของเด็กทารกที่ประทับอยู่ทั่วบานกระจกนับร้อยรอย! และที่น่าขนลุกยิ่งกว่า คือการแจ้งเตือนจากระบบที่เงียบหายไปนาน กลับดังขึ้นในหัวของเขาอย่างบ้าคลั่งในวินาทีนี้ [แจ้งเตือนระบบ: ภารกิจลับ 'ความลับใต้รอยนิ้วมือ' ถูกเปิดใช้งานแล้ว!] [ระดับความยาก: SSS] [เงื่อนไขภารกิจ: ค้นหาเจ้าของรอยนิ้วมือภายใน 60 วินาทีก่อนที่รหัสลับจะถูกลบหายไปจากมิติเวลา] [คำเตือน: หากท่านล้มเหลว 'สิ่งนั้น' จะปรากฏตัวต่อหน้าท่านทันที และการป้องกันของอาจารย์ศิรินจะไม่สามารถช่วยท่านได้อีกต่อไป...] รินหัวใจเต้นรัวเหมือนกลอง เขารีบหันไปทางประตูหวังจะเรียกอาจารย์ศิริน แต่สิ่งที่เขาเห็นกลับทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ... เงาร่างที่เขาเคยเห็นหน้าห้องซ้อม บัดนี้ไม่ได้อยู่ข้างนอกแล้ว แต่มันกำลังยืนตระหง่านอยู่หลังม่านที่สั่นไหวในห้องของเขาเอง! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับรินในคดีปริศนาครั้งนี้นะคะ!