ห้องลับใต้โรงละคร

กลิ่นอับชื้นของฝุ่นผงโบราณและกลิ่นคาวเลือดจางๆ ตีเข้าจมูกทันทีที่บานประตูไม้เนื้อแข็งบานนั้นถูกกระแทกจนพังครืนลงมา เสียงเศษไม้แตกหักดังสนั่นก้องกังวานไปทั่วห้องใต้หลังคารกร้าง รินสะيดสะอ้านในใจ ลมหายใจสะดุดกึก ร่างกายของเด็กหนุ่มชาวไอดอลวัยสิบเจ็ดปีแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน เมื่อบุคคลที่ก้าวพ้นธรณีประตูเข้ามา ไม่ใช่ศัตรูหน้าไหนที่ไหนไกล หากแต่เป็น "ผู้จัดการเมฆ" เมฆินทร์ ผู้จัดการส่วนตัวผู้ใจดีและมักจะมีรอยยิ้มอบอุ่นประดับบนใบหน้าเสมอ... ทว่าในยามนี้ รอยยิ้มนั้นกลับบิดเบี้ยว ดวงตาคู่คมคายว่างเปล่าไร้ซึ่งประกายชีวิต และริมฝีปากที่ยกย่องขึ้นสูงข้างหนึ่งนั้น เต็มไปด้วยความเยือกเย็นอันน่าสะพรึงกลัว "ตกใจอะไรกันริน... หน้าซีดเป็นไก่ต้มเชียวนะคะ" น้ำเสียงนุ่มทุ้มที่คุ้นเคยเอ่ยทัก แต่กลับก้องกังวานด้วยคลื่นพลังงานเวทมนตร์สีดำทมิฬที่แผ่พุ่งออกมาจากร่างจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว รินขบกรามแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือดในปาก สมองอันเฉียบ ภูมิปัญญาที่ถูกฝึกฝนมาจากการอ่านไพ่ทาโรต์ญาณทิพย์ประมวลผลอย่างรวดเร็ว นี่ไม่ใช่ผู้จัดการเมฆตัวจริง... หรืออย่างน้อยที่สุด ร่างนี้ก็ถูกครอบงำด้วยไสยเวทสายดำระดับสูงที่กลืนกินจิตวิญญาณไปจนหมดสิ้นแล้ว "ถอยไป ริน" เสียงหวานกังวานแต่ราบเรียบดุจผิวน้ำในบึงลึกดังขึ้นข้างกาย อาจารย์ศิรินก้าวออกมาบังร่างของเด็กหนุ่มไว้ครึ่งก้าว นัยน์ตาคู่คมสีนิลกวาดมองสำรวจร่างของผู้จัดการเมฆอย่างพินิจพิจารณา ปลายนิ้วเรียวยาวของอาจารย์สอดประสานกันเหนืออก หลอมรวมพลังปราณธาตุแสงเข้ากับไพ่ทาโรต์อาร์คานาหลัก *The High Priestess* ที่เปล่งแสงเรืองรองสีเงินยวงในความมืด "พลังไสยเวทสายโลหิต... ดูท่าว่าพวกมันจะใช้ร่างของมนุษย์บริสุทธิ์มาเป็นสะพานเชื่อมพลังงานเวทข้ามมิติสินะคะ" "อาจารย์ฉลาดสมคำร่ำลือจริงๆ ครับ..." ผู้จัดการเมฆ—หรือร่างสิงสู่ที่ใช้เสียงของเขาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตาคู่นั้นเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทไร้แววตา "แต่คิดเหรอครับว่า... จะรอดออกไปจาก 'ห้องลับใต้โรงละคร' แห่งนี้ได้? ประตูทางออกถูกปิดตายด้วยอาคมเลือดแล้ว ต่อให้พวกคุณมีไพ่ทาโรต์วิเศษแค่ไหน ก็เป็นได้แค่เหยื่อสังเวยในพิธีกรรมปลุกราชันแห่งความมืดเท่านั้นแหละค่ะ!" สิ้นคำพูด ร่างของผู้จัดการเมฆก็พุ่งทะยานเข้ามาด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ เงาดำมหึมาแผ่ขยายออกทางด้านหลังราวกับปีกของปีศาจ รินเบิกตากว้าง ไสยเวทในกายตื่นตัวตอบสนองต่อสัญชาตญาณการเอาตัวรอด ทว่าในสถานการณ์ที่บีบคั้นเช่นนี้ ความตื่นตระหนกคือสิ่งที่อันตรายที่สุด เด็กหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ตามคำสอนของอาจารย์ที่เคยเคี่ยวกรำมานับครั้งไม่ถ้วน มือเรียวสั่นเทาเล็กน้อยแต่ก็หยิบสำรับไพ่ทาโรต์ออกมาจากกระเป๋าเสื้อโค้ทได้อย่างแม่นยำ *The Chariot*—รถศึก! ไพ่ใบที่เจ็ดปรากฏขึ้นระหว่างปลายนิ้ว "ริน! ใช้พลังจิตนำทางไพ่พุ่งชนจุดอ่อนที่กลางหน้าอกของมัน!" อาจารย์ศิรินประสานอินทร์มืออย่างรวดเร็ว สร้างม่านพลังงานรูปวงแหวนเวทสีทองป้องกันการโจมตีระลอกแรกของผู้จัดการเมฆ แรงกระแทกจากการปะทะกันของไสยเวทแสงและเงาส่งผลให้ฝุ่นละอองในห้องรกร้างปลิวว่อน ทัศนียภาพรอบด้านพร่ามัว แต่สติสัมปชัญญะของรินกลับแจ่มชัดขึ้นมาราวกับถูกล้างด้วยน้ำค้างยามอรุณ เด็กหนุ่มไม่รอช้า รวบรวมพลังญาณทิพย์ทั้งหมดที่มีถ่ายเทลงไปในไพ่ *The Chariot* จนภาพวาดนักรบและรถศึกบนหน้าไพ่ส่องประกายเจิดจ้า รินพุ่งตัวออกไปด้านข้าง หลบลูกบอลพลังงานสีดำที่เฉียดผ่านใบหูไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร ก่อนจะสะบัดข้อมือส่งไพ่พุ่งตรงไปยังเป้าหมายด้วยวิถีโค้งที่คำนวณมาอย่างสมบูรณ์แบบตามหลักฟิสิกส์และเวทมนตร์ *ฉับ!* ไพ่ทาโรต์อาบแสงสว่างพุ่งปักเข้ากลางหน้าอกของผู้จัดการเมฆอย่างแม่นยำ เสียงกรีดร้องโหยหวนดังลั่นด้วยความเจ็บปวดทรมานดังขึ้นจากร่างนั้น พลังเวทสีดำที่เคยพวยพุ่งเริ่มแตกกระเจิงออกราวกับกระจกที่ถูกทุบ รินหอบหายใจถี่กระชั้น เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มกรอบหน้า ขณะที่อาจารย์ศิรินอาศัยจังหวะนี้พุ่งเข้าประชิดตัว พร้อมกับกดอักขระโบราณลงบนหน้าผากของผู้จัดการเมฆเพื่อขับไล่วิญญาณชั่วร้ายที่สิงสู่ "สำเร็จไหมครับอาจารย์...?" รินเอ่ยถามเสียงสั่นเล็กน้อย ขณะมองร่างของผู้จัดการเมฆที่ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ห้องใต้หลังคากลับมาเงียบสงบอีกครั้ง ทว่าบรรยากาศโดยรอบกลับยิ่งกดดันและอึดอัดมากขึ้นกว่าเดิม อาจารย์ศิรินไม่ได้ตอบคำถามทันที ใบหน้าหวานของอาจารย์ฉายแววเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ดวงตาคู่สวยมองสำรวจไปที่รอยแตกของพื้นไม้เบื้องล่าง ซึ่งตอนนี้มีของเหลวสีดำข้นคล้ายยางมะตอยกำลังผุดซึมขึ้นมาเป็นวงกว้าง พร้อมกับส่งเสียงคำรามต่ำๆ ราวกับเสียงหายใจของสัตว์ป่าดุร้ายที่เพิ่งตื่นจากการจำศีล "ยังหรอกค่ะริน..." อาจารย์ศิรินเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าเล็กน้อยเป็นครั้งแรก "นี่เป็นแค่พิธีล่อลวง... รอยแยกมิติตรึงตราอาคมระดับ SSS ใต้พื้นโรงละครแห่งนี้ กำลังเปิดออกจริงๆ แล้วนะคะ!" สิ้นเสียงของอาจารย์ พื้นไม้รอบตัวพวกเขาก็ระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับร่างของเงาดำนับสิบที่ผุดขึ้นมาจากความมืดมิดเบื้องล่าง และเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ดังสะท้อนก้องมาจากก้นบึ้งของความว่างเปล่า... ร่างของ "ตัวจริง" ที่ควบคุมบอสใหญ่อยู่หลังม่านกำลังก้าวขึ้นมาเผชิญหน้ากับพวกเขาทีละก้าว! ขอบพระคุณคุณรี้ดที่น่ารักทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับรินและอาจารย์ศิรินนะคะ!