คำเตือนจากสำรับไพ่

“ริน! นายเลิกเอาเรื่องไพ่พยากรณ์งี่เง่ามาปั่นหัวพวกเราสักทีได้ไหม!” เสียงตวาดของ ‘กาย’ ดังลั่นห้องซ้อมเต้นของหอพักศิลปิน แรงกระแทกจากฝ่ามือที่ฟาดลงบนโต๊ะไม้สักตัวกลางทำให้แก้วกาแฟสั่นไหว รินขยับตัวถอยหลังเล็กน้อย ดวงตาคู่คมของเด็กหนุ่มกวาดมองไปรอบห้อง สายตาของเพื่อนร่วมหออีกสี่ห้าคนเต็มไปด้วยความรำคาญใจ บ้างก็เบือนหน้าหนี บ้างก็มองเขาด้วยแววตาสมเพช รินกระชับสำรับไพ่ทาโรต์ในกระเป๋ากางเกงแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด “ฉันไม่ได้ปั่นหัว แต่นิมิตมันชัดเจนมาก... กาย เมื่อคืนนายไม่ได้ฝันไปคนเดียวใช่ไหม? นายเห็น ‘เงา’ นั่นยืนอยู่ที่ปลายเตียง” กายชะงักไปครู่หนึ่ง ใบหน้าที่เคยแดงก่ำเพราะความโกรธซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด แต่เขาก็รีบกลบเกลื่อนด้วยการแค่นหัวเราะ “เพ้อเจ้อ! แค่ทำงานหนักจนหลอนกันไปเอง นายไปพักผ่อนบ้างเถอะริน อย่ามาทำตัวเป็นคนทรงเจ้าเข้าผีในหอพักนี้อีกเลย” บรรยากาศในห้องเงียบกริบ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างหนัก รินสูดลมหายใจเข้าลึก เขาไม่ได้โกรธเพื่อน แต่เขาสัมผัสได้ถึง ‘ความเย็นยะเยือก’ ที่คืบคลานเข้ามาจากมุมมืดของห้องซ้อม มันไม่ใช่ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศ แต่มันคือไอวิญญาณที่เข้มข้นจนขนลุกซู่ “ถ้าไม่เชื่อ ก็ลองสังเกตดูสิ... คนที่หายไปไม่ใช่เรื่องบังเอิญ” รินเอ่ยเสียงเรียบพยายามควบคุมสติ “วันนี้ ‘เน็ต’ ไม่มาซ้อม ทั้งที่ปกติเขาเป็นคนตรงต่อเวลาที่สุด นายไม่สงสัยหน่อยเหรอ?” ความเงียบกลับมาปกคลุมอีกครั้ง กายขบกรามแน่นก่อนจะสะบัดหน้าเดินออกไปจากห้อง ทิ้งให้รินยืนอยู่ลำพังกับความกังวลที่เกาะกินใจ เด็กหนุ่มรีบก้าวเท้าออกจากห้องซ้อม มุ่งหน้าไปยังห้องทำงานของอาจารย์ศิรินที่อยู่สุดทางเดินของตึกบี ทันทีที่ผลักประตูเข้าไป กลิ่นกำยานจางๆ กลิ่นอายของไม้เก่าและมนตราที่คุ้นเคยก็โอบล้อมตัวเขาไว้ อาจารย์ศิรินนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ มือเรียวงามกำลังกรีดไพ่ทาโรต์สำรับเก่าคร่ำคร่าด้วยท่วงท่าที่ดูสง่างามและเยือกเย็น ดวงตาคู่สวยสีนิลคู่นั้นเงยขึ้นมองเขาเพียงเล็กน้อย ราวกับรู้ล่วงหน้าอยู่แล้วว่าเขาจะมา “ดูเหมือนศิษย์ของฉันจะเริ่มเข้าใจกฎของเกมนี้แล้วนะ” อาจารย์ศิรินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยความเอ็นดู “อาจารย์คะ... พวกเขาไม่ฟังฉันเลย” รินเดินเข้าไปใกล้ “และเน็ต... เพื่อนของฉันหายไปจริงๆ วันนี้ไม่มีใครเห็นเขาเลยตั้งแต่มื้อเช้า” อาจารย์ศิรินวางไพ่ใบสุดท้ายลงบนโต๊ะ มันคือไพ่ ‘The Moon’ ที่คว่ำหน้าอยู่ นางใช้นิ้วชี้แตะลงบนหลังไพ่เบาๆ ทันใดนั้น เงาสีดำสนิทก็แผ่ซ่านออกมาจากขอบไพ่ราวกับหมึกที่หยดลงในน้ำ “ในหอพักนี้ไม่ได้มีแค่พวกเธอที่พยายามมีชีวิตรอดริน... ความมืดมันมีสายตาที่เฉียบคมกว่าเราเสมอ มันเลือกคนที่สั่นคลอนที่สุดไปก่อนเสมอ” “เราต้องทำอะไรสักอย่างสิคะ!” รินเผลอขึ้นเสียงอย่างลืมตัว อาจารย์ศิรินลุกขึ้นยืน ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทเดินอ้อมโต๊ะมาหยุดตรงหน้าเด็กหนุ่ม นางเชยคางเขาขึ้นสบตา สายตาที่มองมานั้นเหมือนจะมองทะลุเข้าไปถึงจิตวิญญาณที่สั่นไหวของเขา “การเตือนไม่ใช่หน้าที่ของไพ่ทาโรต์หรอกริน ไพ่มีไว้เพื่อให้คำแนะนำแก่ผู้ที่มีสติมากพอจะรับฟังต่างหาก ถ้าพวกเขามืดบอด ก็จงปล่อยให้เป็นไปตามชะตากรรมที่เขาเลือกเอง” “แต่ผมทิ้งเพื่อนไม่ได้!” “งั้นก็พิสูจน์ให้เห็นสิ” อาจารย์ศิรินเลิกคิ้ว “ไปที่ห้องพักของเน็ตตอนนี้ แล้วหยิบ ‘สิ่งนั้น’ กลับมาให้ฉัน ถ้าเธอยังอยากรักษาชีวิตเพื่อนของเธอเอาไว้” รินไม่รอช้า เขาหมุนตัววิ่งออกจากห้องทำงานทันที ความคิดในหัวตีกันวุ่นวาย ความเป็นเหตุเป็นผลที่เขาเคยยึดถือเริ่มสั่นคลอนเมื่อเผชิญกับโลกของไสยเวทที่แท้จริง เขาพุ่งตัวขึ้นไปยังชั้นสี่ของหอพัก กลิ่นอับชื้นผิดปกติลอยมาแตะจมูกตั้งแต่หน้าประตูห้องของเน็ต ประตูปิดสนิท แต่กลอนล็อคประตูถูกทำลายราวกับถูกของมีคมขนาดใหญ่กระชากจนบิดเบี้ยว รินผลักประตูเข้าไปอย่างระมัดระวัง ภายในห้องมืดมิด มีเพียงแสงไฟจากทางเดินที่ลอดผ่านเข้ามา เผยให้เห็นร่องรอยการต่อสู้ ข้าวของระเนระนาดทั่วห้อง รินหยิบไพ่ ‘The Hierophant’ ออกมาถือไว้ในมือ พลังงานสีทองอ่อนๆ ปรากฏขึ้นรอบปลายนิ้วเพื่อนำทาง สายตาของเขาจ้องมองไปที่เตียงนอนที่ว่างเปล่า ก่อนจะเหลือบไปเห็นรอยเลือดเป็นทางยาวลากเข้าไปในตู้เสื้อผ้าไม้หลังใหญ่ มือของรินสั่นเทาขณะเอื้อมไปเปิดประตูตู้เสื้อผ้า สิ่งที่เขาพบไม่ใช่ร่างของเน็ต แต่เป็นสำรับไพ่ปริศนาที่เปล่งแสงสีม่วงหม่นออกมา มันถูกวางทับอยู่บนเสื้อแจ็คเก็ตที่เพื่อนของเขาสวมใส่เป็นประจำ ทว่าในวินาทีที่ปลายนิ้วของรินสัมผัสลงบนหน้าไพ่ เสียงแจ้งเตือนที่คุ้นเคยแต่สั่นประสาทก็ดังขึ้นในหัวของเขาอย่างบ้าคลั่ง! *[ระบบแจ้งเตือน: ตรวจพบไอเทมต้องคำสาป ‘ไพ่แห่งการสูญสิ้น’ ระดับความอันตราย: SSS]* *[ภารกิจฉุกเฉิน: จงเลือก... จะทำลายไพ่ทิ้งเพื่อปิดผนึกเงา หรือจะเก็บมันไว้เพื่อใช้พลังสังหารสิ่งที่ตามล่าคุณอยู่?]* เสียงกระซิบแหบพร่าดังขึ้นจากด้านหลังของเขา เป็นเสียงของเน็ต... เพื่อนที่หายไป! “ริน... นายมาสายไปนิดเดียว... ตอนนี้... ฉันไม่ได้เป็นของนายอีกต่อไปแล้ว...” ร่างของเพื่อนชายค่อยๆ ก้าวออกมาจากเงามืดของมุมห้อง ผิวหนังของเขาดูซีดเผือดผิดมนุษย์ ดวงตาเบิกโพลงเป็นสีดำสนิทไร้แววตา ในมือของเขามีดคัตเตอร์ที่เคยใช้กรีดกระดาษศิลปะกำลังสั่นระริกพร้อมที่จะพุ่งเข้าหา! ขวัญเนตรทายใจหวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะร่วมลุ้นไปกับรินในสถานการณ์ที่บีบคั้นหัวใจนี้ด้วยกันนะคะ!