พันธมิตรจำเป็น

“ถ้ามึงยังจ้องจะเอาปืนจ่อหัวกูแทนที่จะวางแผนจัดการพวกมัน ก็เชิญตายอยู่ตรงนี้คนเดียวเถอะ คิน” เสียงทุ้มต่ำของสิงห์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องใต้ดินของคลับ Underground กลิ่นคาวเลือดจางๆ และกลิ่นบุหรี่ราคาแพงลอยอบอวลไปทั่วบรรยากาศที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก สิงห์นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเก่า แผลเป็นที่โหนกแก้มของเขาดูเด่นชัดขึ้นภายใต้แสงไฟสลัว เขากำลังลับมีดพกในมือด้วยท่วงท่าเชื่องช้าทว่าเยือกเย็น สายตาดุร้ายดั่งนักล่าที่กำลังรอจังหวะตะปบเหยื่อไม่ได้เหลือบมองคนตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย คินในชุดสูทสั่งตัดเนี้ยบกริบที่บัดนี้มีรอยเปื้อนฝุ่นจากการปะทะเมื่อคืน นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังฝั่งตรงข้าม นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะไม้เป็นจังหวะเนิบช้า แววตาของเจ้าพ่อคลับผู้นี้ไม่ได้มีความหวาดกลัวต่อคำขู่เลยแม้แต่น้อย เขากลับยิ้มมุมปาก—รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยเสน่ห์อันตรายและนัยยะที่อ่านยาก “ใจร้อนเหมือนเดิมนะสิงห์” คินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยอำนาจ “แต่ก็นั่นแหละ คือเหตุผลที่กูยอมสละเวลาอันมีค่ามานั่งเน่าอยู่กับมึงในรูหนูแห่งนี้… พวก ‘สภาเงา’ มันไม่ได้มีแค่ปืนหรือมีดเหมือนที่มึงถนัด แต่มันมีเครือข่ายที่พร้อมจะกลืนกินชีวิตมึงและกูให้หายไปจากแผนที่โดยไม่เหลือแม้แต่ซาก” สิงห์หยุดลับมีด มือหนาที่เปื้อนรอยแผลเป็นชะงักลง เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับคนตรงหน้า แววตาของทั้งคู่ปะทะกันเหมือนประกายไฟที่กระเด็นลงบนกองเชื้อเพลิง “มึงต้องการอะไรคิน? อย่ามาพูดเรื่องความหวังดี เพราะคนที่ถูกครอบครัวหักหลังอย่างกู… ไม่เชื่อเรื่องคำว่าเพื่อนตั้งแต่วันที่ถูกทิ้งให้ตายกลางสนามรบแล้ว” คินลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างสูงสง่าเดินตรงไปหาอีกฝ่าย ความกดดันรอบตัวเขาสูงขึ้นจนแทบจะสัมผัสได้ คินโน้มตัวลงมาจนใบหน้าห่างกันเพียงคืบ กลิ่นน้ำหอมเย็นๆ ของเขาปะทะเข้ากับจมูกของสิงห์ ชวนให้ใจสั่นไหวและโกรธแค้นในเวลาเดียวกัน “กูไม่ได้ต้องการมิตรภาพ” คินกระซิบ เสียงของเขาพร่าต่ำและเปี่ยมไปด้วยความเย้ายวนที่น่าสะพรึงกลัว “กูต้องการ ‘หุ้นส่วน’… คนที่จะยอมทำทุกอย่างเพื่อลากคอพวกมันลงมานรกขุมเดียวกับเรา และสำหรับกู… สิงห์ คือคนเดียวที่กูไว้ใจให้ถือมีดไว้ข้างหลังกูในวันที่พวกมันล้อมหน้าล้อมหลัง” สิงห์ขยับตัวลุกขึ้นเผชิญหน้า ระยะห่างที่สั้นลงทำให้เขารับรู้ถึงลมหายใจที่สม่ำเสมอของคิน ความโกรธแค้นในใจยังคงคุกรุ่น แต่เหตุผลลึกๆ ก็รู้ดีว่าลำพังตัวเขาคนเดียว ไม่มีทางทำลายองค์กรอิทธิพลมืดที่แผ่อำนาจครอบคลุมเมืองนี้ได้ เขาต้องการฐานข้อมูลของคิน และคินก็ต้องการทักษะการฆ่าของเขา… นี่คือการแต่งงานทางผลประโยชน์ที่หอมหวานและขมขื่นที่สุด “ถ้ามึงโกหก… คืนที่กูตัดสินใจจัดการพวกมันได้ มึงจะเป็นศพแรกที่กูฝัง” สิงห์ประกาศกร้าว พร้อมกับโยนมีดลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น คินหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ดูพึงพอใจอย่างที่สุด “ตกลง… เริ่มแผนงานได้” ทั้งคู่ก้มลงมองแผนผังของศูนย์บัญชาการองค์กรที่ถูกกางอยู่บนโต๊ะ สิงห์ชี้ไปที่จุดอับสัญญาณของอาคาร ขณะที่คินอธิบายรายละเอียดการป้องกันที่แน่นหนาที่สุด การทำงานร่วมกันครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย ความตึงเครียดของการต้องระแวงหลังกันและกันทำให้ทุกวินาทีผ่านไปอย่างเชื่องช้าและบีบคั้น ทว่าในขณะที่พวกเขากำลังวางแผนกันอย่างเคร่งเครียด เสียงเตือนภัยเบาๆ จากหน้าจอแท็บเล็ตของคินก็ดังขึ้น แสงสีแดงกะพริบถี่ๆ บ่งบอกว่ามีผู้บุกรุกกำลังพังประตูชั้นล่างเข้ามา “มึงบอกว่าที่นี่ปลอดภัย?” สิงห์ถามเสียงเย็น พร้อมคว้าปืนขึ้นมาประทับบ่า คินไม่ได้ตอบ แต่สีหน้าเปลี่ยนไปจากความเยือกเย็นเป็นความกังวลที่หาได้ยาก “ที่นี่คือที่ลับสุดยอดของกู… คนที่รู้พิกัดนี้มีแค่คนเดียว” ทันใดนั้น ประตูเหล็กกล้าที่ปิดล็อกไว้อย่างดีก็ถูกแรงระเบิดจากภายนอกพังกระจายเข้ามา เศษเหล็กกระเด็นว่อน ฝุ่นควันตลบอบอวล สิงห์และคินรีบหมอบลงหลังโซฟาพร้อมสาดกระสุนเข้าใส่ร่างเงาสีดำที่พุ่งทะลุกลุ่มควันเข้ามา แต่เมื่อแสงไฟกะพริบติดๆ ดับๆ เผยให้เห็นใบหน้าของผู้บุกรุก สิงห์ก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความช็อก นั่นไม่ใช่คนขององค์กร… แต่มันคือใบหน้าของคนที่ควรจะตายไปเมื่อห้าปีก่อน คนที่หักหลังเขาและเป็นจุดเริ่มต้นของนรกที่เขากำลังเผชิญอยู่ “พ่อ?” สิงห์หลุดปากเรียกออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ มือที่ถือปืนสั่นเทาไปชั่วขณะ คินมองภาพนั้นด้วยแววตาที่เย็นเยียบกว่าเดิม เขาหันมาหาคนข้างกายแล้วเอ่ยเสียงเรียบ “ดูเหมือนพันธมิตรของเราจะไม่ได้มีแค่เรื่องธุรกิจซะแล้วนะสิงห์… เพราะดูท่าทาง พ่อของมึงดูจะมาเพื่อจบชีวิตเราทั้งคู่ตั้งแต่วันนี้เลย” ดาร์กไนท์ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันดำมืดและเข้มข้นในครั้งนี้ครับ