แผนซ้อนแผน

"อย่ามาใช้ความสงสารเป็นข้อต่อรองกับคนอย่างฉัน คิน" สิงห์เค้นเสียงลอดไรฟัน มือหนาที่เปื้อนคราบเลือดและเขม่าดินปืนสั่นเทาเล็กน้อยขณะมองมือของอีกฝ่ายที่ยื่นมากลางสายฝนที่ตกลงมากระทบหลังคาเหล็กจนเกิดเสียงดังสนั่นราวกับเสียงระเบิดย่อยๆ เขาไม่ได้มองที่มือของคิน แต่มองลึกลงไปในดวงตาคู่คมที่ดูเหมือนจะอ่านความนึกคิดของเขาออกทุกประการ คินไม่ได้ขยับเขยื้อน ชายหนุ่มเพียงแค่รอยยิ้มบางเบาที่มุมปาก แววตาของเขามันวาวด้วยความกระหายบางอย่างที่สิงห์เกลียดชังพอๆ กับที่เขารู้สึกหลงใหลในความอันตรายนั้น "ความสงสารงั้นเหรอ? สิงห์... นายรู้จักฉันน้อยไปนะ ผมไม่ได้ต้องการความสงสารจากนาย และผมก็ไม่มีทางมอบสิ่งไร้สาระแบบนั้นให้ใคร ทั้งหมดนี้คือการลงทุนต่างหาก การลงทุนที่จะทำให้นายกลายเป็นหมาล่าเนื้อที่ดุร้ายที่สุดในกรงนี้... ของผม" เสียงปืนนัดสุดท้ายของลูกสมุนฝ่ายตรงข้ามเพิ่งจะเงียบไปทิ้งไว้เพียงกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งในอากาศ สิงห์แค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะคว้ามือของคินไว้แน่น แรงบีบนั้นมากพอที่จะทำให้กระดูกของคนธรรมดาแหลกละเอียด แต่คินกลับยิ้มรับด้วยความพึงพอใจ "ถ้าฉันกลายเป็นหมาล่าเนื้อของนาย..." สิงห์กระชากตัวคินเข้ามาใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าวรดกัน "จำใส่หัวไว้ด้วยว่าเหยื่อคนแรกที่ฉันจะขย้ำ ก็คือนาย" "น่าตื่นเต้นดีครับ" คินกระซิบตอบ น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบอย่างน่าขนลุก ยังไม่ทันที่สิงห์จะได้ตั้งตัว เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายสิบชีวิตก็ดังแทรกเข้ามาในโสตประสาท ความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัวปกคลุมทั่วโกดังร้างทันที ทั้งคู่ผละออกจากกันโดยสัญชาตญาณ สิงห์ถอยไปยืนพิงเสาเหล็กพลางขยับปืนในมือให้พร้อมใช้ ส่วนคินยืนนิ่งสงบราวกับกำลังรอคอยแขกที่ไม่ได้เชิญ จากความมืดมิดในมุมอับของโกดัง ชายร่างกำยำในชุดสูทสีเข้มเดินออกมา กลุ่มคนที่ดูเหมือน ‘มืออาชีพ’ มากกว่านักเลงคุมซอยทั่วไป พวกมันถือปืนกลเบาที่ได้รับการดัดแปลงมาเป็นพิเศษ และที่สำคัญที่สุด... สัญลักษณ์บนปกเสื้อของพวกมันคือรูป 'นกอินทรีเหยียบงู' สิงห์ขมวดคิ้วแน่น "พวก 'ไตรภาคี'?" "ดูเหมือนว่าเราจะไม่ได้เล่นเกมสนุกกันแค่สองคนแล้วนะสิงห์" คินกล่าวพลางปัดหยดน้ำฝนที่เกาะบนบ่าเสื้อสูทราคาแพงออกอย่างใจเย็น "พวกมันคงรอให้เรากัดกันจนใกล้ตาย เพื่อจะเข้ามาเก็บกวาดทั้งสองศพไปพร้อมๆ กัน" ชายที่เป็นหัวหน้ากลุ่มเดินก้าวออกมา มันมองทั้งคู่ด้วยสายตาเหยียดหยามก่อนจะพูดขึ้น "ตระกูลวรโชติ และเจ้าของคลับขยะ... พวกแกสร้างความวุ่นวายมามากพอแล้ว ถึงเวลาที่ต้องจ่ายค่าคุ้มครองด้วยชีวิตของพวกแกเสียที ตามคำสั่งของ 'ท่านผู้นั้น'" สิงห์ชะงักไปครู่หนึ่ง คำว่า 'ตระกูลวรโชติ' กระตุกปมในใจของเขาให้สั่นไหวอย่างรุนแรง พ่อ... หรือว่าคนพวกนี้คือคนของพ่อที่ส่งมาปิดปากเขา? ความแค้นที่สั่งสมมานานพุ่งพล่านจนเขาลืมความเจ็บปวดจากบาดแผล "คิน" สิงห์เรียกเสียงต่ำ "ถ้าเราผ่านคืนนี้ไปได้ ฉันจะฆ่านายด้วยมือตัวเอง" "ผมจะรอคอยวันนั้นอย่างใจจดใจจ่อครับ... แต่ตอนนี้" คินดึงปืนพกกระบอกที่สองออกมาจากใต้เสื้อสูทแล้วโยนให้สิงห์อย่างแม่นยำ "จัดการพวกเศษเดนพวกนี้ก่อนที่ผมจะหมดความอดทน" เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่แค่การดวลของสองคน แต่มันคือสงครามระหว่างนักสู้ผู้โดดเดี่ยวกับกลุ่มอิทธิพลมืดที่แผ่ขยายรากเหง้าไปทั่วเมือง สิงห์เคลื่อนไหวราวกับเสือที่หลุดออกจากกรง เขากระโจนเข้าหาศัตรูด้วยความเร็วที่เหนือชั้น ทุกหมัดทุกวงสวิงของอาวุธเปี่ยมไปด้วยความโกรธแค้น ในขณะที่คินเคลื่อนไหวอย่างสง่างามราวกับการร่ายรำท่ามกลางห่ากระสุน เขาไม่ได้ยิงเพื่อสังหารอย่างบ้าคลั่ง แต่ยิงเพื่อทำลายการทรงตัวและจังหวะของศัตรู เปิดช่องโหว่ให้สิงห์เข้าไปปิดบัญชีอย่างเฉียบขาด ทว่า ในวินาทีที่สิงห์กำลังจะฟาดสันปืนใส่หัวหน้ากลุ่มที่เหลือเพียงลำพัง ชายคนนั้นกลับหยุดนิ่งและแสยะยิ้มที่ทำให้สิงห์ต้องชะงัก "แกคิดว่าพวกเราเป็นแค่หน่วยเก็บกวาดงั้นเหรอ?" ชายคนนั้นพูดขึ้นพลางกดปุ่มบางอย่างในมือ "ท่านผู้นั้นไม่ได้ส่งพวกเรามาเพื่อฆ่าแกหร่าย... ท่านส่งเรามาเพื่อพาแก 'กลับบ้าน' ไปเข้าพิธีสังเวย" ทันใดนั้น เสียงเตือนภัยจากอุปกรณ์ที่ติดอยู่ตามจุดต่างๆ ในโกดังก็ดังขึ้นพร้อมกัน แสงสีแดงวาบไปทั่วบริเวณ สิงห์มองไปยังมุมมืดที่คินยืนอยู่ แต่แล้วเขาก็พบว่าคินไม่ได้ยืนอยู่ตรงนั้นอีกต่อไป ชายหนุ่มผู้ลึกลับหายตัวไปในความมืด พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบราวกับกำลังหลบหนี และสิ่งที่ไม่คาดฝันที่สุดก็เกิดขึ้น เมื่อประตูเหล็กบานยักษ์ของโกดังเปิดออก เผยให้เห็นร่างของชายชราในชุดสูทสีขาวสะอาดตาที่สิงห์จำได้ดีที่สุดในชีวิต... พ่อของเขาเอง ยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มติดอาวุธนับร้อยคนที่ล้อมปิดล้อมสถานที่แห่งนี้ไว้ทุกทิศทาง "สิงห์... ลูกกลับมาหาพ่อช้าเกินไปนะ" ชายชรากล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาจนน่าขนลุก มือของสิงห์สั่นสะท้าน ปืนในมือแทบจะร่วงหล่นลงพื้น ความจริงที่โหดร้ายกว่าการถูกหักหลังกำลังเปิดเผยขึ้นตรงหน้า เมื่อเขาสังเกตเห็นว่าข้างกายของพ่อเขานั้น มีคนคนหนึ่งยืนอยู่ด้วยท่าทีนอบน้อม... คนที่เพิ่งจะร่วมรบกับเขาเมื่อนาทีที่แล้ว คินยืนเคียงข้างพ่อของเขา แววตาคู่นั้นไม่ได้มีเสน่ห์อันตรายอย่างที่เคยเห็น แต่มันว่างเปล่าและไร้ความรู้สึก ราวกับว่าที่ผ่านมา สิงห์เป็นเพียงแค่ 'หมาก' ตัวหนึ่งในกระดานที่ถูกจัดวางไว้อย่างสมบูรณ์แบบตั้งแต่วันแรก ขอบคุณที่ร่วมเดินทางในความมืดมิดไปกับผมนะครับ ดาร์กไนท์