ทางแยก

"ลั่นไกสิครับ ถ้ามันทำให้คุณรู้สึกว่าการครอบครองซากศพอย่างผมจะทำให้ชีวิตคุณสมบูรณ์ขึ้น" สิงห์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบดุจผืนน้ำนิ่งสงบก่อนพายุจะพัดถล่ม เขาไม่แม้แต่จะกะพริบตาเมื่อปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบจ่อเข้าที่ขมับ แววตาของเขาไม่ได้มีความกลัวหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่นิดเดียว มันเป็นแววตาของผู้ที่ตายไปตั้งแต่วันที่ครอบครัวหันหลังให้ และกลายเป็นเพียงเครื่องจักรสังหารในกรงขังของคิน คินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ทุ้มต่ำและเต็มไปด้วยความอันตราย เขาไม่ได้ลดปืนลง แต่กลับกดปากกระบอกปืนลงบนผิวเนื้อนิ่มบริเวณขมับของสิงห์จนเกิดรอยแดง นิ้วชี้ที่วางอยู่บนไกปืนขยับเพียงเสี้ยวเดียว แรงกดมหาศาลจากมาเฟียหนุ่มส่งผ่านร่างกายของสิงห์ แต่มันกลับไม่ทำให้ชายหนุ่มผู้เงียบขรึมสั่นไหวแม้แต่น้อย "ตายตอนนี้มันง่ายไป สิงห์" คินกระซิบข้างใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาชวนให้รู้สึกขนลุก "ฉันไม่ได้ต้องการศพ ฉันต้องการให้คุณตื่นขึ้นมาทุกเช้าแล้วรับรู้ว่า ทุกจังหวะการเต้นของหัวใจที่ยังหลงเหลืออยู่น่ะ... มันเป็นของฉัน" สิงห์แค่นยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะใช้มือที่เต็มไปด้วยรอยแผลจากการชกต่อยปัดกระบอกปืนออกอย่างถือดี เขาหันกลับมาเผชิญหน้ากับดวงตาคมกริบของอีกฝ่าย "ถ้าอยากได้ผมเป็นของเล่น ก็เตรียมรับมือกับวันที่ของเล่นชิ้นนี้จะพังคามือคุณไว้ด้วยแล้วกัน" เขาเดินเลี่ยงออกจากห้องโถงกว้างของคฤหาสน์โดยไม่หันกลับไปมอง คินไม่ได้รั้งเขาไว้ ปล่อยให้สิงห์เดินผ่านม่านฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมานอกอาคาร แผ่นหลังของสิงห์ดูโดดเดี่ยวแต่ทว่าหนักแน่น ราวกับว่านี่คือการตัดสินใจครั้งสุดท้ายในชีวิตที่เขาจะยอมทำตามความต้องการของตัวเอง สิงห์กระชับเสื้อแจ็คเก็ตหนังเข้าหากัน ความเย็นยะเยือกของอากาศไม่ได้ครึ่งของความเหน็บหนาวในใจ เขาตั้งใจแล้วว่าคืนนี้จะทิ้งทุกอย่างไว้ข้างหลัง ไม่ว่าจะเป็นชื่อเสียงในฐานะนักสู้ใต้ดิน หรือความสัมพันธ์ที่บิดเบี้ยวกับคิน เขาต้องการเพียงแค่ความเงียบสงบที่หาไม่ได้จากที่นี่ ทว่า เมื่อก้าวพ้นรั้วคฤหาสน์หรูหราสู่ถนนสายเปลี่ยวที่มีเพียงแสงไฟสลัวจากเสาไฟฟ้า ความเงียบนั้นกลับถูกฉีกกระชากด้วยเสียงเบรกของรถยนต์หรูสามคันที่พุ่งเข้ามาปิดล้อมเส้นทางของเขาไว้ เสียงเปิดประตูรถดังขึ้นพร้อมกันตามด้วยเสียงขึ้นลำกล้องปืนที่สอดประสานกันอย่างเป็นจังหวะ เงาร่างของชายชุดดำนับสิบก้าวลงมาจากรถ คนกลุ่มนี้ไม่ใช่คนของคิน แต่เป็นกลุ่มอิทธิพลมืดอีกขั้วที่คินเคยประกาศสงครามไว้เมื่อเดือนก่อน สิงห์หยุดฝีเท้า ดวงตาคมดุจหมาป่ากวาดมองรอบตัวอย่างประเมินสถานการณ์ "สิงห์... มือขวาของคิน" หัวหน้ากลุ่มชายชุดดำเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม "พวกเราตามหาตัวแกมานาน ไม่คิดเลยว่าจะมาเจอแกเดินโทงๆ อยู่กลางถนนแบบนี้" สิงห์ไม่ได้ชักปืน เขาเพียงแค่คลายกล้ามเนื้อไหล่ เตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ด้วยมือเปล่าที่เขามั่นใจที่สุด "ถ้าพวกแกจะมาเพื่อคุยเรื่องคิน ก็บอกไว้ตรงนี้เลยว่าข้าไม่ได้เป็นพวกเดียวกับมันแล้ว" "โกหก!" ชายคนนั้นตวาดลั่น "ใครจะไปเชื่อคำพูดของสุนัขรับใช้ที่เพิ่งถูกเจ้านายถีบหัวส่ง... หรือนี่เป็นแผนล่อพวกเราออกมาเพื่อทำลายล้าง?" ความวุ่นวายเริ่มต้นขึ้นในเสี้ยววินาทีเมื่อกระสุนนัดแรกพุ่งเฉียดไหล่สิงห์ไป เขาพุ่งตัวเข้าหาชายที่ใกล้ที่สุด มือแกร่งคว้าข้อมือของมันแล้วหักด้วยความแรงที่ทำให้กระดูกลั่นเปรี๊ยะ ก่อนจะแย่งปืนกระบอกนั้นมาเป็นอาวุธ การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือดท่ามกลางสายฝนที่เริ่มตกหนักขึ้นเรื่อยๆ สิงห์สู้ยิบตา ไม่ใช่เพื่อตัวเอง แต่เพื่อระบายความอัดอั้นที่ฝังลึกอยู่ในอก อย่างไรก็ตาม จำนวนที่ต่างกันเกินไปทำให้สิงห์เริ่มเพลี่ยงพล้ำ เขาถูกกระแทกเข้าที่ข้างลำตัวจนกระเด็นไปฟาดกับกำแพงอิฐ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งในปาก ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วร่าง แต่ในขณะที่เขากำลังจะถูกรุมทำร้ายจากกลุ่มชายชุดดำที่เหลืออยู่อีกเกือบห้าคน เสียงเครื่องยนต์ที่คำรามก้องราวกับสัตว์ร้ายก็ดังแทรกเข้ามา รถยนต์คันหรูของคินพุ่งชนเข้าที่กลางวงล้อมอย่างไม่เกรงกลัวแรงปะทะ ก่อนที่ร่างสูงใหญ่ของผู้เป็นเจ้าของคฤหาสน์จะก้าวออกมาพร้อมกับปืนกระบอกคู่ในมือ สายตาของคินเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก แต่มันกลับจ้องมองมาที่สิงห์ด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก "ใครอนุญาตให้พวกแกแตะต้อง 'ของ' ของฉัน" เสียงของคินเย็นเยือกจนแทบจะหยุดหัวใจคนฟังได้ สิงห์พยายามยันกายลุกขึ้น เลือดสดๆ ไหลอาบขมับ ความมึนงงเริ่มเข้าครอบงำ แต่เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมองคินที่กำลังก้าวผ่านกองซากศพของศัตรูเข้ามาหาเขาด้วยความมั่นคง เขากลับพบกับความจริงบางอย่างที่สั่นคลอนหัวใจเขาอย่างรุนแรง คินไม่ได้มาเพื่อเอาชีวิตเขา แต่คินมาเพื่อ 'ปกป้อง' เขาจากสงครามที่คินเองเป็นคนก่อขึ้น และที่น่าตกใจไปกว่านั้น คือรอยสักบนลำคอของหัวหน้ากลุ่มชายชุดดำที่นอนหอบหายใจอยู่แทบเท้าของสิงห์ มันคือตราประทับขององค์กรที่หักหลังครอบครัวสิงห์ในอดีต นั่นหมายความว่า คินไม่ได้แค่เก็บเขาไว้เป็นของเล่น... แต่คินกำลังรวบรวมศัตรูที่ทำให้ชีวิตของเขาพังทลายไว้ในที่เดียว เพื่อให้เขาสามารถล้างแค้นได้ด้วยมือของตัวเอง คินยื่นมือมาตรงหน้าสิงห์ ท่ามกลางเสียงปืนที่ยังคงดังสลับกับเสียงฟ้าร้อง "จะเดินจากไปในฐานะคนแพ้ หรือจะจับมือฉันแล้วไปปิดบัญชีหนี้เลือดนี้ด้วยกัน... เลือกเอาสิงห์" ดาร์กไนท์ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันโหดร้ายนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ