รอยร้าวในใจ

"ถอยไป" เสียงของสิงห์แหบพร่าและสั่นไหว เขาไม่ได้มองหน้าคิน แต่มองทะลุร่างสูงโปร่งที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า ไปยังเงาร่างที่สามที่เพิ่งก้าวเข้ามาในห้องเก็บเสียงแห่งนี้ ความเงียบงันทำหน้าที่เป็นอาวุธที่เชือดเฉือนมากกว่ากระสุนปืน กลิ่นอายของเลือดจางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงของคินทำให้สิงห์รู้สึกคลื่นไส้ คินไม่ได้ขยับตัว เขาเพียงแค่ยกมือขึ้นจัดเนคไทให้เข้าที่ ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นจับจ้องสิงห์ราวกับกำลังประเมินราคาสินค้าที่แตกสลาย "ผลการดวลจบลงแล้วสิงห์ นายชนะ... แต่ในทางธุรกิจ นายเพิ่งพาตัวเองไปอยู่ในจุดที่ไม่มีทางถอยกลับ" "ผมไม่สนเรื่องธุรกิจ" สิงห์กัดฟันแน่น กำปั้นที่เปื้อนคราบเลือดจากการชกมวยใต้ดินเมื่อครู่สั่นระริก "ผมสนแค่ว่าคุณใช้ 'คนคนนี้' มาเป็นเบี้ยในเกมของคุณได้ยังไง" ผู้มาใหม่ที่ยืนอยู่นอกเขตแสงไฟขยับตัวเล็กน้อย แสงสลัวเผยให้เห็นใบหน้าที่สิงห์จดจำได้ดี... ใบหน้าที่เขาเคยสาบานว่าจะปกป้องด้วยชีวิต แต่วันนี้ ใบหน้านั้นกลับเรียบเฉย ไร้ซึ่งความรู้สึก เหมือนตุ๊กตากระเบื้องที่พร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ คินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูเย็นยะเยือกและน่าสะอิดสะเอียน "ความรักมันเป็นของฟุ่มเฟือยเกินไปสำหรับคนใน Underground นะครับสิงห์" คินก้าวเข้าไปหา สิงห์ถอยกรูดจนหลังชนกำแพงเหล็กเย็นเฉียบ "นายมองหาความอบอุ่นจากซากปรักหักพัง นายหวังว่าคนคนนี้จะพาหนีไปจากนรกขุมนี้ได้ แต่ดูสิ... สุดท้ายใครกันแน่ที่ทำลายเขาก่อน?" สิงห์มองคนที่เขารักผ่านแววตาที่เต็มไปด้วยความร้าวราน เขาเคยเชื่อว่าการชกมวยใต้ดินจะช่วยให้เขาไถ่บาปและนำพาทุกคนออกไปได้ แต่ทุกหมัดที่เขาชกออกไปกลับกลายเป็นโซ่ตรวนที่ผูกมัดทุกคนไว้กับคินแน่นขึ้นเรื่อยๆ สิงห์หอบหายใจถี่ สายตาของเขาเปลี่ยนจากความหวาดกลัวกลายเป็นความดุดันที่ซ่อนเร้นภายใต้ความเจ็บปวด "นายต้องการอะไรจากผมกันแน่คิน" สิงห์เค้นเสียงถาม "เงิน? อำนาจ? หรือแค่ต้องการเห็นผมพังพินาศจนไม่เหลือแม้แต่เศษซากของตัวตนเดิม?" คินวางมือลงบนไหล่ของสิงห์ บีบเบาๆ แต่หนักแน่นราวกับคีมเหล็ก "ฉันไม่ต้องการเห็นนายพังหรอกสิงห์ ฉันต้องการให้ทรานส์ฟอร์ม... เปลี่ยนจากสิงโตที่คอยปกป้องเหยื่อ ให้กลายเป็นนักล่าที่ไร้หัวใจเหมือนกับฉันไงล่ะ" สิงห์ปัดมือคินทิ้งอย่างแรง เขาหันไปสบตากับคนในเงามืดอีกครั้ง ความหวังที่เคยจุดประกายในอกมอดดับลงสนิทเมื่อเห็นแววตาที่ว่างเปล่าคู่นั้น มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความเฉยเมยที่น่ากลัวยิ่งกว่าสิ่งใด ความสัมพันธ์ที่เคยเชื่อว่าแน่นแฟ้นแตกสลายลงต่อหน้าต่อตาในห้องที่ไร้ซึ่งทางออกนี้ "ถ้าคุณต้องการแบบนั้น..." สิงห์พูดด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสนิทจนน่าขนลุก เขาก้าวออกมาจากกำแพง เดินเข้าไปหาคินจนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่คืบ "ผมจะมอบมันให้คุณ แต่จำไว้ว่าเมื่อไหร่ที่เหยื่อกลายเป็นนักล่า... สิ่งแรกที่มันจะขย้ำ ก็คือเจ้าของที่สอนให้มันรู้จักความโหดร้าย" บรรยากาศในห้องหนักอึ้งขึ้นทันที คินชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะยกยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่แสดงถึงความพึงพอใจอย่างที่สุด ทว่าก่อนที่ใครจะทันได้ขยับตัว หรือพูดอะไรต่อ เสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังแว่วมาจากชั้นบนของคลับก็ขัดจังหวะทุกอย่างลง ประตูเหล็กถูกกระชากเปิดออกโดยบอดี้การ์ดของคินที่หน้าตาตื่นตระหนก "คุณคินครับ! ตำรวจบุกเข้ามาทางประตูหลัง... มีคนแจ้งเบาะแสเรื่องการพนันใต้ดิน ข้อมูลถูกรั่วไหลจากภายใน!" สายตาของคินตวัดกลับมามองสิงห์ทันที รอยยิ้มจางหายไปแทนที่ด้วยความเย็นชาที่พร้อมจะสังหารคนได้ทุกเมื่อ ส่วนคนที่อยู่ในเงามืดก้าวออกมาข้างหน้า แสงไฟกระทบเข้ากับใบหน้าชัดเจน... คนคนนั้นไม่ได้มีท่าทีหวาดกลัว แต่กลับถือโทรศัพท์ที่หน้าจอยังเปิดค้างไว้ที่แอปฯ ส่งข้อความฉุกเฉินถึงกรมตำรวจ สิงห์มองดูเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยหัวใจที่สั่นสะท้าน เขาเพิ่งเข้าใจในวินาทีนี้เองว่า 'รอยร้าว' ที่เขาพยายามซ่อมแซมมาตลอด ไม่ใช่สิ่งที่คนอื่นทำ แต่เป็นเขาเองที่โง่เขลาจนมองไม่เห็นว่าคนที่เขาปกป้อง คือคนเดียวกับคนที่กำลังจะส่งเขาไปลงนรกด้วยมือของตัวเอง คินชักปืนออกมาจากข้างเอว เล็งตรงไปที่ศีรษะของสิงห์โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ส่วนสิงห์ก็ได้แต่ยืนนิ่ง... เพราะเขารู้ดีว่า ต่อให้รอดจากตำรวจในคืนนี้ไปได้ ชีวิตที่เหลืออยู่ของเขาก็ไม่ต่างอะไรกับซากศพที่เดินได้อีกต่อไป ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดในจิตใจตัวละครไปกับผมนะครับ ดาร์กไนท์ครับ