เดิมพันชีวิต

กลิ่นคาวเลือดจางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่เป็นเอกลักษณ์ของ ‘คิน’ ตลบอบอวลอยู่ในอากาศจนสิงห์รู้สึกคลื่นไส้ ร่างสูงของเจ้าของคลับ Underground ก้าวผ่านความมืดเข้ามาหยุดตรงหน้าเขา รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากนั่นไม่ได้สื่อถึงความยินดี แต่มันคือสัญลักษณ์ของนักล่าที่ต้อนเหยื่อจนมุม “ไม่เจอกันนานเลยนะ สิงห์... ดูเหมือนชีวิตในกรงขังแห่งนี้จะทำให้คนห้าวอย่างนาย สุขุมขึ้นเยอะเลยนี่” คินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเย้ยหยัน ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองไปทั่วร่างกายของสิงห์ ตั้งแต่รอยช้ำบนโหนกแก้มไปจนถึงแผลเป็นที่หัวไหล่ สิงห์ไม่ตอบโต้ เขาเพียงแค่กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เสียงลมหายใจของเขาหนักหน่วงขึ้น ในหัวมีแต่ภาพเหตุการณ์วันที่ทุกอย่างพังทลาย—วันที่คินหักหลังเขาเพื่อแลกกับอำนาจที่เขามีในวันนี้ “อย่ามาทำเป็นพูดจาเหมือนเราเป็นคนรู้จักกัน” สิงห์เค้นเสียงรอดไรฟัน สายตาของเขาดุดันราวกับสัตว์ป่าที่พร้อมจะขย้ำคอหอยอีกฝ่าย “นายไม่มีสิทธิ์ก้าวเข้ามาในนี้ นายควรจะอยู่ในอาณาจักรเน่าเฟะของนายไปตลอดกาล” คินหัวเราะในลำคอ เขาขยับกายเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน สิงห์สัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากชายคนนี้ กลิ่นอายของความอันตรายที่เขาคุ้นเคยดีกว่าใคร “เขตหวงห้าม? ที่นี่คือสมบัติของฉัน สิงห์ ลืมไปแล้วหรือไง?” คินไล้นิ้วเรียวยาวไปตามกรอบหน้าของสิงห์อย่างถือดี “รวมถึง... นายด้วย” สิงห์เบี่ยงหน้าหนีอย่างรังเกียจ ก่อนจะตัดสินใจทำในสิ่งที่ไม่มีใครกล้าทำในคลับแห่งนี้ เขาคว้าคอเสื้อของคินแล้วกระชากเข้าหาตัวจนฝ่ายนั้นเสียหลักเล็กน้อย “งั้นเรามาจบเรื่องนี้กันเดี๋ยวนี้” สิงห์ประกาศกร้าว ท่ามกลางสายตาของลูกสมุนนับสิบที่ยืนอึ้งอยู่รอบข้าง “ดวลกัน ถ้าฉันชนะ... นายต้องปล่อยให้ฉันเป็นอิสระ ปล่อยให้ฉันไปจากที่นี่ และห้ามมายุ่งเกี่ยวกับชีวิตฉันอีกตลอดกาล” ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ทันที เสียงเพลงจังหวะหนักหน่วงจากชั้นบนดูไกลออกไปเหมือนอยู่คนละโลก คินนิ่งไปครู่หนึ่ง ดวงตาที่เคยเยือกเย็นเปลี่ยนเป็นวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกจุดติดขึ้นมา “เดิมพันด้วยอิสรภาพงั้นเหรอ?” คินถามพลางเหยียดยิ้ม “แล้วถ้าแกแพ้ล่ะ? แกจะจ่ายด้วยอะไร... นอกจากชีวิตที่เหลืออยู่ของแก?” สิงห์ไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคิน “ถ้าฉันแพ้... ฉันจะเป็นสุนัขรับใช้ของนายไปจนตาย จะไม่ปริปากบ่น จะไม่ขัดคำสั่ง จะยอมทำทุกอย่างที่นายต้องการ” คินนิ่งงันไปพักใหญ่ ก่อนจะพยักหน้าอย่างช้าๆ “ข้อเสนอที่น่าสนใจ... แต่น่าเสียดาย ที่ฉันไม่ได้ต้องการสุนัขรับใช้ แต่ฉันต้องการ 'เจ้าของชีวิต' ที่เป็นของฉันคนเดียว” คินสลัดสูททิ้งอย่างไม่แยแส เผยให้เห็นกล้ามเนื้อแกร่งภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวที่ปลดกระดุมออกสองสามเม็ด บรรยากาศรอบข้างเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง สิงห์ก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อตั้งหลัก ความรู้สึกเก่าๆ ที่เคยมีต่อคินมันเหมือนพิษร้ายที่ไหลเวียนอยู่ในกระแสเลือด แต่วันนี้ ความเกลียดชังมันฝังรากลึกเกินกว่าจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้ ทั้งคู่ขยับเข้ามาหาจังหวะกันและกัน แสงไฟสลัวในห้องใต้ดินสาดกระทบใบหน้าของทั้งคู่เผยให้เห็นความมุ่งมั่นที่ต่างกัน สิงห์เตรียมจะพุ่งเข้าใส่อย่างเต็มกำลัง แต่ทว่า... เสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาจากความมืดด้านหลังคินกลับหยุดทุกอย่างไว้ “อย่าเพิ่งรีบร้อนสิ คิน” น้ำเสียงเย็นเยียบที่คุ้นหูทำให้สิงห์ถึงกับชะงัก คินเองก็ขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ ชายร่างสูงในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวออกมาจากเงามืด ใบหน้าที่เคยเป็นความลับตลอดมาถูกเปิดเผยภายใต้แสงไฟสลัว สิงห์เบิกตากว้าง ความแค้นที่สั่งสมมาเปลี่ยนเป็นความตระหนกที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง คนที่ยืนอยู่ตรงนั้น... คือคนที่เขาคิดว่าตายไปตั้งแต่ห้าปีก่อน คนที่เป็นจุดเริ่มต้นของความหายนะทั้งหมด “แก...” สิงห์เค้นเสียงออกมาได้เพียงคำเดียว ชายผู้นั้นยิ้มที่มุมปาก มือที่สวมถุงมือหนังยกขึ้นแตะริมฝีปากเป็นเชิงให้เงียบ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกของสิงห์พังทลายลงตรงหน้า “การดวลของพวกนายมันน่าสนใจนะ แต่เสียใจด้วย... สิงห์ ชีวิตของนายไม่ได้เป็นของคินตั้งแต่วันที่ฉันตัดสินใจจะกลับมาทวงคืนทุกอย่างที่ควรจะเป็นของฉันแล้ว” บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกขึ้นทันที คินหันไปมองผู้มาใหม่ด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา ส่วนสิงห์ยืนตัวแข็งทื่อ ความสับสนและหวาดกลัวเริ่มกัดกินหัวใจ หรือนี่คือกับดักที่เขากำลังก้าวลงไปลึกกว่าที่คิด? ฝากติดตามบทต่อไปด้วยนะครับ ขอบคุณนักอ่านทุกคนที่ร่วมเดินทางไปในจังหวะนรกนี้กับดาร์กไนท์ครับ