ความเกลียดที่มาพร้อมรัก

“ถ้ามึงยังไม่หยุดมองกูด้วยสายตาแบบนั้น อย่าหาว่ากูไม่เตือน” สิงห์คำรามเสียงต่ำ กรามแกร่งบดเข้าหากันจนขึ้นสันนูน เขาไม่ได้ขยับตัวหนีจากระยะประชิดที่คินจงใจรุกราน แต่ทุกกล้ามเนื้อในกายกลับเกร็งแน่นเตรียมพร้อมราวกับเสือที่ถูกต้อนจนมุมในกรงขัง มือหนาที่เปื้อนคราบเลือดแห้งกรังจากการต่อสู้บนสังเวียนเมื่อครู่กำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน คินไม่ตอบ เขายกยิ้มที่มุมปาก—รอยยิ้มที่ดูเหมือนจะเอ็นดูแต่แฝงไปด้วยความกระหายอย่างน่าขนลุก ปลายนิ้วเรียวยาวของเจ้าของคลับ Underground เลื่อนผ่านสันกรามของสิงห์อย่างเชื่องช้า สัมผัสที่เย็นเยียบตัดกับความร้อนรุ่มที่กำลังแผดเผาอยู่ในอกของนักสู้หนุ่ม “สายตาแบบไหนหรือสิงห์... สายตาที่มองเห็นว่าภายใต้ความดิบเถื่อนนี่ มึงกำลังร้องขออะไรอยู่หรือเปล่า?” คินกระซิบ เสียงทุ้มนุ่มลึกทว่ากดดันเหมือนโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น “มึงเกลียดกู เกลียดที่กูคุมทุกอย่างในชีวิตมึงได้ แต่ก็นั่นแหละ... ความเกลียดกับความรักมันมีเส้นกั้นบางแค่นี้เอง” สิงห์สะบัดหน้าหนี แรงกระชากนั้นทำให้คินหลุดขำเบาๆ ในลำคอ กลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงของคินตลบอบอวลอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบเชียบจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน “กูไม่ได้ต้องการอะไรจากมึง นอกจากความตาย” สิงห์กัดฟันกรอด “มึงทำลายชีวิตกู ทำให้กูต้องมาเป็นหมาล่าเนื้ออยู่ในกรงของมึง อย่ามาทำเป็นพูดจาสวยหรู” “แล้วทำไมมึงถึงยังไม่ฆ่ากูเสียทีล่ะ?” คำถามนั้นดั่งคมมีดที่กรีดลงบนความรู้สึก สิงห์ชะงัก สายตาที่เคยดุดันสั่นไหววูบหนึ่ง มันคือความจริงที่เขาพยายามปฏิเสธมาตลอด... ทุกครั้งที่มีโอกาส ทุกครั้งที่คินหันหลังให้ เขาทำได้เพียงยืนมองแผ่นหลังนั้นด้วยความแค้นที่อัดแน่น แต่ลึกๆ ในใจกลับมีบางอย่างที่ถ่วงน้ำหนักเอาไว้ คินก้าวเข้ามาใกล้กว่าเดิมจนหน้าอกกว้างสัมผัสกัน เขาโน้มตัวลงไปกระซิบข้างใบหูที่แดงก่ำเพราะแรงอารมณ์ “เพราะมึงรู้ดีว่าถ้ากูหายไป โลกของมึงก็จะไม่เหลือใครเลย แม้แต่คนที่มึงควรจะเกลียดที่สุด... ก็คือคนเดียวที่มึงยึดเหนี่ยวเอาไว้ในวันที่ถูกครอบครัวทิ้ง” ความเงียบเข้าปกคลุม สิงห์รู้สึกเหมือนมีก้อนหินหนักอึ้งวางทับอยู่บนหน้าอก ความขัดแย้งในใจของเขามันปั่นป่วนจนแทบคลั่ง ด้านหนึ่งคือความทรนงที่สั่งให้เขาทำลายคินให้สิ้นซาก แต่อีกด้านหนึ่ง... สัญชาตญาณสัตว์ป่าที่บาดเจ็บกลับโหยหาความอบอุ่นที่บิดเบี้ยวจากปีศาจคนนี้ สิงห์คว้าคอเสื้อของคินแล้วกระชากเข้ามาใกล้จนจมูกแทบชิดกัน “อย่าหลงตัวเองคิน อย่าคิดว่ากูจะยอมสยบให้มึงตลอดไป” “กูไม่เคยต้องการให้มึงสยบ” คินตอบนิ่งๆ แววตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย “กูต้องการให้มึง 'ยอมรับ' ว่ามึงก็ต้องการกูไม่ต่างจากที่กูต้องการมึง” คินเริ่มขยับมือไปปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของสิงห์อย่างถือวิสาสะ สิงห์ไม่ได้ปัดป้อง แต่มือที่สั่นเทาของเขากลับกำชายเสื้อของคินไว้แน่น ความเกลียดชังที่เขามีต่อคินถูกหลอมรวมเข้ากับความต้องการที่ถูกกดทับมานาน มันคือความเกลียดที่รุนแรงจนน่ากลัว และมันคือความรักที่ปนเปื้อนด้วยความแค้นจนหาทางออกไม่เจอ สิงห์หลับตาลงแน่น พยายามควบคุมจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเหมือนกลองรบ “มึงมันปีศาจ... คิน มึงมันปีศาจชัดๆ” “และมึง... ก็คือเหยื่อที่แสนหวานที่สุดของกู” คินกดจูบลงบนรอยแผลเป็นที่หัวไหล่ของสิงห์อย่างแผ่วเบา ทว่าหนักแน่นไปด้วยคำประกาศความเป็นเจ้าของ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องทำงาน เสียงเคาะประตูที่ดูรีบร้อนและไม่เป็นจังหวะทำเอาบรรยากาศที่ตรึงเครียดหยุดชะงัก สิงห์รีบผลักคินออกด้วยแรงอารมณ์ที่ยังค้างคา แต่คินเพียงแค่จัดปกเสื้อตัวเองอย่างใจเย็น “นายครับ... เกิดเรื่องใหญ่ที่ห้องนิรภัยใต้ดินครับ มีคนบุกเข้ามาและพวกมัน... พวกมันรู้จักกับสิงห์ครับ!” สิงห์หันขวับไปมองหน้าคิน ใบหน้าของนักสู้หนุ่มซีดเผือดลงทันทีเมื่อได้ยินชื่อคนที่บุกเข้ามาในเขตหวงห้ามที่สุดของคลับแห่งนี้ คนที่เขาไม่คิดว่าจะได้เจออีก... คนที่เขาเคยรักที่สุด แต่ตอนนี้คือคนที่เขาเกลียดชังยิ่งกว่าใครในโลก ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับความมืดมิดและจังหวะชีวิตของพวกเขานะครับ หวังว่าบทนี้จะกระแทกใจทุกท่านครับดาร์กไนท์ครับ