ความจริงที่ถูกเปิดเผย

กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งในอากาศดูจะเข้มข้นกว่าปกติ เมื่อเสียงกระสุนปืนนัดแรกแผดคำรามขึ้นจากชั้นล่างของคลับ *Underground* สิงห์กระชากคอเสื้อคินจนร่างสูงโปร่งของเจ้าของคลับกระแทกเข้ากับผนังห้องทำงานหรูหรา แรงปะทะทำให้กรอบรูปราคาแพงร่วงหล่นลงพื้น แตกกระจายไม่ต่างจากความเชื่อใจที่เขามีให้กับชายตรงหน้า "นายบอกว่ามันตายไปแล้ว..." สิงห์เค้นเสียงลอดไรฟัน แววตาของเขาไม่ได้สั่นไหวด้วยความกลัว แต่ลุกโชนด้วยเพลิงแค้นที่ถูกจุดติดอีกครั้ง "บอกฉันมาคิน! ทำไมคนที่ฉันเห็นในกล้องวงจรปิด... คนที่สั่งฆ่าครอบครัวฉันเมื่อสิบปีก่อน ถึงได้มายืนยิ้มหน้าตาเฉยอยู่ที่หน้าคลับของนาย!" คินไม่ขยับหนี ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาค่อยๆ เอื้อมขึ้นมาปลดมือของสิงห์ออกอย่างช้าๆ ท่ามกลางเสียงเอะอะโวยวายและเสียงกระจกแตกจากด้านนอก เขายังคงรักษาความเยือกเย็นได้อย่างน่าประหลาด แม้ในวินาทีที่วิกฤตที่สุด มุมปากของคินยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่แฝงไปด้วยความเวทนา "โลกนี้มันเล็กกว่าที่เธอคิดนะสิงห์..." คินกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม ทว่าแฝงไปด้วยความเย็นชา "เธอก็รู้ว่าในโลกใต้ดินนี้... คนตายที่แท้จริงน่ะมีแค่คนที่ไร้ค่า ส่วนคนที่เหลือรอด คือคนที่กุมอำนาจไว้ในมือต่างหาก" สิงห์กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน เขาเหวี่ยงหมัดเข้าใส่ใบหน้าคมสันของอีกฝ่ายอย่างแรงจนคินเซไปกระแทกโต๊ะทำงาน เลือดสีสดไหลซึมจากมุมปากของเจ้าของคลับ แต่มันกลับทำให้เขายิ่งดูอันตรายและน่าหลงใหลมากขึ้นไปอีก "อย่ามาเล่นลิ้นกับฉัน!" สิงห์ตวาดลั่น พุ่งตัวเข้าบีบคอคินอีกครั้งจนหลังของอีกฝ่ายติดกับโต๊ะ "แกเป็นคนดึงฉันเข้ามาในนี้ แกสร้างคลับนี้ขึ้นมาเพื่อให้ฉันได้แก้แค้น... แต่ความจริงคือแกเลี้ยงฉันไว้เป็นหมาล่าเนื้อ เพื่อให้ฉันไปฆ่าศัตรูของแกเองใช่ไหม! แกใช้ความแค้นของฉันเป็นเครื่องมือ!" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ท่ามกลางเสียงกระสุนที่เริ่มถี่ขึ้น สิงห์เห็นแววตาที่เปลี่ยนไปของคิน มันไม่ใช่แววตาของผู้บงการที่เย็นชา แต่มันคือความเจ็บปวดที่ซ่อนเร้นมานาน "ใช่... ฉันใช้เธอ" คินกระซิบ เสียงของเขาแหบพร่า "ฉันใช้เธอเพื่อกำจัดไอ้พวกขยะที่มันพรากทุกอย่างไปจากเธอ แต่ในขณะเดียวกัน... ฉันก็เป็นคนเก็บกวาดคราบเลือดพวกนั้นทุกครั้ง เพื่อไม่ให้เธอต้องแปดเปื้อนไปมากกว่านี้" คินเอื้อมมือมาแตะแก้มของสิงห์อย่างแผ่วเบา แม้ในสถานการณ์ที่ความเป็นตายอยู่แค่ปลายจมูก "คนที่เธอเห็นข้างล่างนั่น คือพี่ชายที่เธอฆ่าไม่สำเร็จเมื่อสิบปีก่อน... และที่เขามายืนอยู่ตรงนี้ ไม่ใช่เพราะฉันเรียกมา แต่เป็นเพราะเขาต้องการจะมาทวงคืน 'สมบัติ' ที่แท้จริงของตระกูล... ซึ่งนั่นก็คือเธอไงล่ะ สิงห์" สิงห์ชะงัก ร่างกายที่เคยตึงเครียดด้วยโทสะกลับแข็งทื่อราวกับถูกแช่แข็ง ความจริงที่ได้รับรู้มันหนักหนากว่าการถูกหักหลังเสียอีก นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของศัตรู แต่มันคือเกมเดิมพันชีวิตที่เขากลายเป็นเบี้ยตัวสำคัญของทั้งสองฝั่ง ทว่า ก่อนที่สิงห์จะทันได้ถามอะไรต่อ เสียงประตูห้องทำงานก็ถูกพังเข้ามาจนพังครืน ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำสนิทก้าวเข้ามาพร้อมปืนพกในมือ แววตาของชายคนนั้นเหมือนกับสิงห์ราวกับถอดแบบกันมา แต่ทว่ามันกลับว่างเปล่าและโหดเหี้ยมกว่าหลายเท่า "ได้เวลาพบหน้ากันสักทีนะ... น้องรัก" ชายคนนั้นกล่าวพลางแสยะยิ้ม มองมาที่สิงห์ด้วยสายตาเหมือนมองเหยื่อที่ดิ้นรนอยู่ในกรงขัง คินปล่อยมือจากสิงห์แล้วลุกขึ้นยืนตรงอย่างสง่างาม เขาหยิบปืนที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะออกมาเล็งไปยังผู้มาใหม่ด้วยท่าทางราบเรียบ "ผมบอกแล้วไงว่าผมไม่ให้ใครแตะต้องเขา" สิงห์ยืนอยู่ตรงกลางระหว่างคนสองคนที่เขารู้สึกว่าอันตรายที่สุดในชีวิต ทันใดนั้น ไฟในคลับก็ดับวูบลงเหลือเพียงแสงสีแดงจากสัญญาณเตือนภัยที่กะพริบถี่ๆ เสียงฝีเท้าของคนนับสิบดังใกล้เข้ามาจากทั้งสองฝั่งของห้อง ในความมืดมิดนั้น สิงห์รู้สึกถึงสัมผัสเย็นเฉียบของโลหะที่จ่อเข้าที่ขมับจากด้านหลัง พร้อมกับเสียงกระซิบที่คุ้นเคยจากใครบางคนที่ไม่ควรจะอยู่ในห้องนี้ "อย่าเพิ่งขยับนะครับ... เพราะถ้าเธอเลือกผิดคน ต่อไปคนที่ต้องตายคือคนที่จะปกป้องเธอได้ดีที่สุด" สิงห์นิ่งค้างไป หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เมื่อเสียงนั้นเฉลยตัวตนของ 'มือที่สาม' ที่ซ่อนอยู่ในเงามืดมาตลอดสิบปี... คนที่อยู่เบื้องหลังความพินาศของตระกูลเขาที่แท้จริงไม่ใช่คิน แต่เป็นคนที่เขามอบความเชื่อใจให้มากที่สุดมาโดยตลอด ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงบทนี้นะครับ หวังว่าทุกคนจะตื่นเต้นไปกับเรื่องราวของสิงห์และคินนะครับ ดาร์กไนท์