การดูแลที่ผิดคาด

"นิ่งซะ ถ้าไม่อยากให้แผลที่ไหล่นั่นเน่าไปมากกว่านี้" เสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าของคินดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวที่ตั้งอยู่ชั้นบนสุดของคลับ กลิ่นคาวเลือดจางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงประจำตัวของชายหนุ่มเจ้าของสถานที่อบอวลไปทั่วบริเวณ สิงห์กัดฟันแน่น มือหนาพยายามจะคว้าผ้าก๊อซจากมือของอีกฝ่าย แต่กลับถูกมือเรียวยาวของคินตบเบาๆ ทว่าเด็ดขาดเป็นการปราม สิงห์นั่งอยู่บนเก้าอี้หนังแท้ ร่างกายกำยำมีรอยช้ำและแผลฉกรรจ์จากการต่อสู้ในสังเวียนใต้ดินเมื่อสองชั่วโมงก่อน เขาสูดปากด้วยความเจ็บปวดเมื่อสำลีชุบแอลกอฮอล์กดลงบนปากแผลที่หัวไหล่ แววตาดุดันที่เคยใช้มองคู่ต่อสู้บัดนี้สั่นไหวเล็กน้อยเมื่อต้องจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมของคิน—คนที่ได้ชื่อว่าเป็นทั้งนายจ้างและศัตรูหัวใจ "ทำไม" สิงห์เค้นเสียงถาม ร่างกายขยับหนีตามสัญชาตญาณสัตว์ป่าที่ระแวงภัย "คุณไม่จำเป็นต้องลงมือทำเรื่องพวกนี้เอง เด็กรับใช้ในคลับมีถมไป คิน" คินไม่ตอบในทันที เขาค่อยๆ บรรจงพันผ้าพันแผลรอบไหล่กว้างของสิงห์อย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ปลายนิ้วของเขาแตะผ่านผิวหนังร้อนระอุของอีกฝ่ายมันช่างขัดกับบุคลิกที่โหดเหี้ยมและเด็ดขาดที่ใครต่อใครต่างหวาดกลัว สายตาของคินที่มองสิงห์ในตอนนี้ไม่ได้มีความกระหายอยากครอบครองเหมือนทุกครั้ง แต่มันกลับมีความอ่อนโยน... อ่อนโยนจนน่าขนลุก "เพราะฉันอยากเห็นมันด้วยตาตัวเอง" คินเงยหน้าขึ้นมองสิงห์ นัยน์ตาสีเข้มดูลึกล้ำราวกับห้วงมหาสมุทรที่พร้อมจะกลืนกินทุกอย่าง "บาดแผลที่เกิดจากความประมาท... หรือบาดแผลที่เกิดจากความจงรักภักดีที่ผิดคนกันแน่ที่ทำให้คุณสภาพเป็นแบบนี้ สิงห์" "ผมไม่มีคำว่าจงรักภักดีให้ใครทั้งนั้น" สิงห์ตอบกลับทันควัน ถึงจะรู้ว่าคำพูดนั้นอาจทำให้เขาต้องเจ็บตัวมากกว่านี้ คินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะแผ่วเบาที่ฟังดูคล้ายความสมเพชปนเอ็นดู เขาขยับใบหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างแก้มสากของอีกฝ่าย มือที่เคยพันแผลเปลี่ยนมาเป็นเชยคางสิงห์ให้เงยขึ้นสบตา บังคับให้คนตรงหน้าต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่ซ่อนอยู่ใต้หน้ากากน้ำแข็ง "ถ้าคุณไม่มีความรู้สึกให้ใคร แล้วทำไมตอนที่ไอ้สารเลวนั่นเล็งมีดมาที่หลังคุณ คุณถึงยอมเอาตัวไปรับแทนมัน แทนที่จะปล่อยให้มันจบลงตรงนั้น" คินถามเบาๆ แต่มันดังก้องในความรู้สึกของสิงห์ "คุณไม่ได้สู้เพื่อเงิน สิงห์ คุณสู้เพื่อปกป้องอะไรบางอย่างที่แม้แต่ตัวคุณเองก็ยังไม่กล้าเรียกชื่อมันออกมา" บรรยากาศในห้องเงียบสงัดลงจนได้ยินเสียงหัวใจเต้น สิงห์รู้สึกเหมือนถูกต้อนจนมุม ไม่ใช่ด้วยกำลังกาย แต่ด้วยคำพูดที่จี้จุดตายของเขาอย่างแม่นยำ คินไม่ได้เป็นเพียงนักล่าที่จ้องแต่จะขย้ำเหยื่อ แต่เขาคือผู้ล่าที่อ่านเกมทะลุปรุโปร่งไปถึงจิตวิญญาณ จู่ๆ คินก็ลดมือลง เขาหยิบแก้ววิสกี้ที่วางอยู่ข้างๆ ขึ้นมาจิบเล็กน้อย ก่อนจะส่งให้สิงห์ สิงห์ลังเลอยู่ชั่วครู่ก่อนจะรับมาดื่มอึกใหญ่ ความร้อนแรงของแอลกอฮอล์ไหลลงคอช่วยบรรเทาความเจ็บปวดทางกายได้บ้าง แต่มันกลับไปปลุกเร้าความวุ่นวายใจให้เตลิดไปไกลกว่าเดิม "พักที่นี่คืนนี้" คินสั่งพลางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง "อย่าเพิ่งกลับไปที่ห้องเช่าซอมซ่อของคุณเลย คืนนี้มีคนต้องการตัวคุณมากกว่าแค่การต่อสู้บนสังเวียน" "คุณหมายความว่ายังไง" สิงห์ลุกขึ้นตาม มือยังคงกุมไหล่ที่พันแผลไว้แน่น คินไม่ได้หันกลับมามอง เขาเดินตรงไปที่บานหน้าต่างใหญ่ที่มองเห็นภาพคลับใต้ดินอันวุ่นวายเบื้องล่าง แสงไฟสีสลัวสะท้อนบนใบหน้าหล่อเหลาที่ดูเคร่งขรึมขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ก่อนที่เขาจะเอ่ยประโยคที่ทำให้สิงห์ต้องชะงักงัน "พี่ชายของคุณ... คนที่หักหลังคุณจนต้องมาจบชีวิตในคุกใต้ดินวันนั้น... เขากลับมาเมืองนี้แล้ว" ร่างของสิงห์ชาวาบราวกับถูกน้ำแข็งราดลงบนกองไฟ ความแค้นที่เคยฝังลึกถูกกระตุ้นขึ้นมาทันทีในวินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องทำงาน ก่อนที่บานประตูไม้โอ๊คจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต ชายร่างยักษ์ในชุดสูทสีดำเดินเข้ามาพร้อมคราบเลือดที่ติดอยู่บนคอเสื้อ ก่อนจะคุกเข่าลงแทบเท้าคินแล้วเอ่ยเสียงสั่น "นายครับ... พวกมันล้อมคลับไว้หมดแล้ว และคนที่นำทีมมาคือ... คนที่นายบอกว่าตายไปแล้ว" ดาร์กไนท์ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันดุเดือดนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ