พันธะแห่งเลือด

“อย่าขยับ... ถ้าไม่อยากให้ปอดของแกทะลุไปมากกว่านี้” เสียงทุ้มต่ำของคินสั่นพร่าขณะที่เขากดฝ่ามือลงบนบาดแผลฉกรรจ์ที่หน้าท้องของสิงห์ เลือดสีเข้มข้นทะลักผ่านร่องนิ้วราวกับน้ำพุร้อนที่ไร้การควบคุม กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งปะทะเข้ากับกลิ่นบุหรี่ราคาแพงและกลิ่นเหล้าที่อบอวลอยู่ในห้องนิรภัยชั้นใต้ดินของคลับ สิงห์กัดฟันแน่นจนกรามขึ้นสันนูน ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่างดุจถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงช็อตซ้ำๆ เขาไม่ได้ตอบโต้ ไม่ได้ร้องครวญคราง ดวงตาคมกริบดุจสัตว์ป่าที่กำลังจนตรอกจ้องมองใบหน้าที่มักจะนิ่งเฉยดุจรูปปั้นของคินอย่างไม่ลดละ ในวินาทีที่ใบมีดอาบยาพิษนั่นพุ่งเข้าหาจุดตายของคิน สิงห์เลือกที่จะขยับตัวเข้าขวางโดยไม่ต้องใช้เวลาคิด และผลลัพธ์ก็คือคมเหล็กชิ้นนั้นฝังลึกอยู่ในร่างของเขาแทน “ทำไม...” คินเค้นเสียงถาม มือที่พยายามห้ามเลือดสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ แววตาที่เคยเยือกเย็นและหยิ่งผยองบัดนี้สั่นไหวด้วยอารมณ์ที่เจ้าตัวไม่อาจนิยาม “ทำไมต้องเอาตัวมาขวางไว้ ทั้งที่แกเกลียดฉันจนอยากจะฆ่าให้ตายขนาดนั้น” สิงห์แค่นยิ้มที่มุมปาก เลือดสดๆ ไหลออกจากมุมปากของเขาหยดลงบนเสื้อเชิ้ตสีขาวของคินจนกลายเป็นสีแดงฉาน “เพราะถ้าแกตาย... ใครจะมารับผิดชอบความแค้นที่ฉันฝังไว้ในใจมาตลอดหลายปีวะ?” เสียงหัวเราะแหบแห้งดังขึ้นในลำคอของคนตัวโตกว่า แต่มันเป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ความยินดี มีเพียงความขมขื่นและคำถามที่ค้างคาใจ คินก้มหน้าลงต่ำ หน้าผากของเขาจรดเข้ากับหน้าผากของสิงห์ ความอบอุ่นจากลมหายใจที่รวยรินของสิงห์ทำให้คินรู้สึกราวกับว่าหัวใจที่ตายด้านของเขากำลังถูกฉีกกระชากออกเป็นชิ้นๆ “แกมันโง่ สิงห์... แกมันโง่ที่สุดที่ทำแบบนี้” คินกระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงนั้นเปลี่ยนจากความโหดเหี้ยมเป็นความบ้าคลั่งที่ซ่อนเร้น “แต่จำไว้ว่าฉันเป็นเจ้าของชีวิตแก ต่อให้แกตายไป ลงนรกไป ฉันก็จะตามไปลากคอแกกลับมาทรมานให้สาสม!” “งั้นก็... รีบพาไปโรงพยาบาลสิ” สิงห์พูดเสียงแผ่ว สติของเขาเริ่มเลือนราง โลกทั้งใบดูหมุนคว้างเหมือนกำลังตกเหว “ปากดีแบบนี้... อย่าให้ฉันต้องตายก่อนจะได้เห็นแกก้มหัวให้ใครนะ” คินไม่ตอบ เขาช้อนร่างที่เต็มไปด้วยเลือดของสิงห์ขึ้นมาด้วยความทะนุถนอมอย่างน่าประหลาด ความแข็งกร้าวที่เคยใช้ปกครองคนใต้ดินหายไปสิ้น เหลือเพียงความหวาดกลัวที่เกาะกินใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาพาคนเจ็บก้าวผ่านโถงทางเดินที่มืดมิด ท่ามกลางเสียงหยดเลือดที่กระทบพื้นคอนกรีตเป็นจังหวะเหมือนเสียงนาฬิกานับถอยหลัง ทุกย่างก้าวของคินหนักแน่น ทว่าแฝงไปด้วยความรวดเร็ว เขาพาคนเจ็บมุ่งหน้าไปยังห้องลับที่ซ่อนอยู่หลังภาพวาดไร้ชื่อ แต่ในจังหวะที่เขากำลังจะเอื้อมมือไปแตะเครื่องสแกนลายนิ้วมือ ประตูเหล็กกล้าที่ควรจะแน่นหนากลับค่อยๆ แง้มออกด้วยตัวของมันเอง พร้อมกับเสียงตบมือเบาๆ ที่ดังก้องออกมาจากความมืดมิดภายในห้อง “ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจจริงๆ...” เสียงนั้นแหบพร่าและเยือกเย็นราวกับงูพิษที่เตรียมฉกกัด คินชะงักฝีเท้าทันที แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นดุดันราวกับราชสีห์ที่พร้อมจะขย้ำศัตรู เบื้องหน้าของพวกเขาคือชายวัยกลางคนในชุดสูทเนี้ยบกริบ เขานั่งอยู่บนเก้าอี้หนังราคาแพง มือข้างหนึ่งถือปืนกระบอกเล็กไว้ในท่าที่ผ่อนคลายที่สุด แต่สายตาของเขาจับจ้องมาที่สิงห์ด้วยความสนใจใคร่รู้ “คุณ... มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง” คินถามด้วยน้ำเสียงกดต่ำ รังสีสังหารแผ่ออกมาจากร่างของเขาจนอากาศรอบข้างหนักอึ้ง ชายผู้นั้นขยับยิ้ม ทิ้งบุหรี่ลงพื้นก่อนจะเหยียบซ้ำด้วยรองเท้าหนังขัดมัน “ที่นี่คือบ้านของฉัน คิน... และเธอก็แค่เป็นเด็กหนุ่มที่ทำตัวน่ารำคาญจนฉันต้องกลับมาจัดการด้วยตัวเอง และดูเหมือนว่า 'หมาก' ตัวโปรดของเธอ จะได้รับบาดเจ็บสาหัสจนเกินจะกอบกู้เสียแล้ว” สิงห์พยายามฝืนลืมตาขึ้นมองชายผู้นั้น แม้ความเจ็บปวดจะทำให้วิสัยทัศน์พร่ามัว แต่เขากลับจำใบหน้านั้นได้แม่นยำ ใบหน้าที่เคยปรากฏอยู่ในฝันร้ายของเขาเมื่อหลายปีก่อน... คนที่ผลักเขาลงสู่เหวแห่งความมืดมิด “ไอ้สารเลว...” สิงห์เค้นเสียงด่า “อย่ารีบร้อนสิสิงห์” ชายคนนั้นลุกขึ้นยืนช้าๆ ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมฉุนกึก “เธอยังต้องมีชีวิตอยู่ เพื่อดูว่าคินจะทำอย่างไร เมื่อเขารู้ว่าคนที่อยู่เบื้องหลังความตายของครอบครัวเธอทั้งหมด... ก็คือชายที่เขากำลังปกป้องอยู่นี่เอง” คินชะงักกึก ร่างของเขาแข็งทื่อไปชั่วขณะ ลมหายใจของเขาติดขัดเมื่อคำพูดนั้นสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาท มือที่อุ้มร่างสิงห์อยู่สั่นไหวอย่างรุนแรง เขาก้มลงมองสิงห์ที่จ้องมองมาที่เขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความแค้นและผิดหวังที่ซ่อนเร้น ในวินาทีนั้นเอง เสียงไซเรนรถตำรวจก็ดังแทรกเข้ามาในความเงียบงัน พร้อมกับการพังทลายของผนังด้านหนึ่งที่ถูกระเบิดออกด้วยแรงอัดมหาศาล ทุกอย่างกลายเป็นความโกลาหลในชั่วพริบตา และท่ามกลางกลุ่มควันและเปลวไฟ คินพบว่าตัวเองกำลังเผชิญหน้ากับความจริงที่อาจจะทำลายทุกอย่างที่เขาสร้างมาจนหมดสิ้น... ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันดำมืดของสิงห์และคินนะครับ ผมหวังว่าตอนต่อไปจะทำให้ทุกท่านลุ้นระทึกไปพร้อมกันครับ - ดาร์กไนท์ -