ใจที่ไม่รักดี

กลิ่นดินปืนคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นคาวเลือดที่คั่งค้างอยู่ในอากาศภายในห้องโถงของคลับ Underground เสียงปืนที่ดังสนั่นก้องเมื่อครู่ยังคงกังวานอยู่ในโสตประสาทของสิงห์ ร่างของคินทรุดฮวบลงแทบเท้าของเขา แผ่นอกกว้างที่เคยสวมสูทสั่งตัดราคาแพงระยับบัดนี้ถูกย้อมด้วยสีแดงฉานที่ค่อยๆ ขยายวงกว้างราวกับดอกไม้ปีศาจที่กำลังผลิบาน สิงห์ยืนนิ่งงัน มือที่กำปืนแน่นสั่นระริก ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะเขากำลังพยายามสะกดกลั้นความรู้สึกบางอย่างที่พยายามจะทะลักออกมาจากอกซ้าย “แก… ทำไมต้องปกป้องฉัน” สิงห์เค้นเสียงถาม เสียงของเขาสั่นพร่าขณะก้มลงมองใบหน้าที่ซีดเผือดของมาเฟียหนุ่มที่เคยหยามเหยียดเขาอย่างเลือดเย็น คินกระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง ดวงตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยอำนาจและไฟปรารถนาบัดนี้หรี่ลง ทว่าเขายังคงยกมือขึ้นมาคว้าข้อมือของสิงห์ไว้แน่น แรงบีบนั้นแฝงไปด้วยความรุนแรงที่ขัดกับสภาพร่างกายที่กำลังจะดับสูญ “อย่าถาม… เรื่องที่แกรู้อยู่เต็มอก… สิงห์” “ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้น! ปล่อย!” สิงห์กระชากข้อมือออก พยายามจะลุกขึ้นยืน แต่คินยังคงรั้งเขาไว้ด้วยแรงเฮือกสุดท้าย “ใจที่ไม่รักดีของแก… มันทรยศแกตั้งแต่วันแรกที่เห็นหน้าฉันแล้วไม่ใช่หรือไง” คินหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแปร่งปร่าและแฝงไปด้วยความเวทนา “แม้ในวินาทีที่แกอยากจะฆ่าฉัน แกก็ยังมือสั่น… เพราะแกกลัวว่าถ้าฉันตาย โลกที่แกสร้างขึ้นมาเพื่อเกลียดฉัน มันจะพังทลายลงมาทับหัวแกเอง” คำพูดนั้นพุ่งเข้าปักอกสิงห์ราวกับใบมีด ทุกถ้อยคำคือความจริงที่เขาพยายามปฏิเสธมาตลอด เขาหนี… หนีจากสัมผัสของคิน หนีจากสายตาที่มองทะลุเข้าไปถึงก้นบึ้งของจิตใจ และหนีจากความรู้สึกที่เขามักจะบอกตัวเองว่ามันคือความเกลียดชัง แต่ยิ่งหนีเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งพบว่าตนเองถูกพันธนาการไว้กับคนตรงหน้าแน่นหนาขึ้นเท่านั้น สิงห์ผลักคินออกอย่างแรงจนร่างของอีกฝ่ายกระแทกกับพื้นเย็นเฉียบ เขาหันหลังให้ภาพความเจ็บปวดนั้น เดินดุ่มๆ ไปยังประตูทางออก ลมหายใจหอบถี่ของเขาผสมกับเสียงไซเรนจากรถตำรวจที่เริ่มดังมาจากไกลๆ หัวใจของเขาเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง มันไม่ใช่จังหวะของนักสู้ที่เตรียมพร้อมรับมือกับศัตรู แต่เป็นจังหวะของคนที่กำลังแตกสลาย *หนีไปซะสิงห์... ถ้าไม่อยากตายทั้งเป็น ก็ต้องหนีไปจากวงจรนี้* เสียงในหัวของเขาสั่งการเช่นนั้น แต่ขากลับหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยโซ่ตรวน เขาก้าวออกมาสู่ตรอกมืดด้านหลังคลับ แสงไฟจากป้ายนีออนริบหรี่สะท้อนกับแอ่งน้ำขัง สิงห์ทรุดตัวลงพิงกำแพงอิฐที่เย็นชื้น เขาเอามือปิดหน้า พยายามหายใจเอาอากาศบริสุทธิ์เข้าปอด แต่มันกลับมีแต่กลิ่นเลือดของคินที่ติดจมูก “มึงมันเลว คิน… มึงมันเลวที่ทำให้กูต้องเป็นแบบนี้” เขาพึมพำกับความมืดมิด ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าหนังก็ดังขึ้นมาจากเงามืดเบื้องหน้า สิงห์ชักปืนออกมาสัญชาตญาณ แต่ทว่าเขากลับต้องชะงักค้าง ร่างที่ก้าวออกมาจากมุมตึกไม่ใช่ตำรวจ ไม่ใช่ศัตรูจากแก๊งคู่แข่ง แต่นั่นคือร่างของ 'พ่อ' ของเขา... ชายผู้ที่เขาคิดว่าตายไปนานแล้ว “แกโตขึ้นเยอะเลยนะ สิงห์” ผู้เป็นพ่อเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ในมือถือปืนกระบอกเดียวกับที่ลั่นไกใส่คินเมื่อครู่ “ความรักมันทำให้คนอ่อนแอ… และแกก็เพิ่งพิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าแกอ่อนแอแค่ไหน” สิงห์มองปลายกระบอกปืนที่จ่อมาที่หัวของเขาเอง ในขณะที่เสียงปืนอีกนัดดังสนั่นมาจากทางด้านหลังของเขา... มันเป็นเสียงปืนที่ดังมาจากห้องที่คินเพิ่งจะถูกยิง! และในวินาทีที่เงาดำพุ่งผ่านตัวเขาไป สิงห์ก็รู้ตัวว่า... เกมนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง โดยที่เขาเองอาจจะเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งที่จะต้องถูกกำจัดทิ้งพร้อมกับคนที่เขาทั้งรักทั้งเกลียดที่สุด ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางที่แสนบีบคั้นของสิงห์และคินนะครับ ดาร์กไนท์สัญญาว่าจะถ่ายทอดบทต่อไปให้เข้มข้นยิ่งกว่าเดิมครับ!