รอยจูบที่เปื้อนเลือด

“มึงจะฆ่ากู... หรือจะทำลายชีวิตกูด้วยความจริงข้อนี้กันแน่ คิน” เสียงของสิงห์แหบพร่า สั่นระริกด้วยแรงอารมณ์ที่ปะทุขึ้นดั่งภูเขาไฟที่ถูกกดทับมานานนับปี กระบอกปืนในมือของเขาไม่ได้เล็งไปที่หัวใจของชายตรงหน้าอีกต่อไป แต่มันกลับสั่นไหวราวกับจะร่วงหล่นลงพื้น ในขณะที่ปลายนิ้วของคินยังคงแตะอยู่บนขอบรูปถ่ายใบเก่าที่มุมขวาเปื้อนคราบเลือดแห้งกรัง คินไม่ตอบ เขายังคงรักษาระยะห่างที่น่าอึดอัดนี้ไว้ สายตาที่เคยเยือกเย็นและคาดเดาไม่ได้ บัดนี้กลับฉายแววบางอย่างที่สิงห์ไม่เคยเห็น... ความรวดร้าวที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากของปีศาจแห่งคลับ Underground *ปัง!* เสียงกระจกหน้าต่างห้องวีไอพีแตกกระจายพร้อมกับวิถีกระสุนปริศนาที่เฉียดใบหูของสิงห์ไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร แรงปะทะทำให้เศษแก้วคมกริบบาดเข้าที่แก้มซ้ายของเขาจนเลือดสีสดไหลซึม คินพุ่งตัวเข้ามาด้วยสัญชาตญาณสัตว์ป่า มือหนารวบเอวสอบของสิงห์แล้วกระชากให้หลบเข้าหลังโซฟาหนังตัวหนา ท่ามกลางเสียงกระสุนที่สาดเข้ามาไม่ยั้งดุจห่าฝน “หมอบลง!” คินตะคอก เสียงนั้นไม่ใช่การออกคำสั่ง แต่มันคือความห่วงใยที่ถูกห่อหุ้มด้วยความดุดัน กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งกับกลิ่นน้ำหอมเย็นๆ ประจำตัวของคินทำให้สิงห์แทบคลั่ง เขาถูกเบียดอยู่ในอ้อมแขนที่แกร่งดั่งโซ่ตรวนของอีกฝ่าย ลมหายใจอุ่นร้อนของคินรดรินอยู่ที่ข้างหู ขณะที่สิงห์พยายามดิ้นรนให้หลุดพ้นจากพันธนาการที่เขาทั้งเกลียดและโหยหาในเวลาเดียวกัน “ปล่อยกู... มึงต้องการอะไรกันแน่! ใครส่งคนพวกนี้มา!” สิงห์เค้นเสียงลอดไรฟัน สายตาดุดันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมของคิน คินยิ้มเหยียด มือข้างหนึ่งของเขาดึงปืนที่เหน็บอยู่ข้างเอวออกมา มืออีกข้างยังคงโอบแผ่นหลังของสิงห์ไว้แน่น “ที่นี่ไม่ใช่ที่ปลอดภัยสำหรับมึงอีกต่อไปสิงห์ ถ้าอยากรู้ว่าใครเป็นคนฆ่าพ่อแม่มึง... ก็จงเชื่อใจคนที่มึงเกลียดที่สุดในตอนนี้ซะ” คินโน้มตัวลงมาประทับจูบลงบนรอยแผลที่แก้มของสิงห์อย่างรวดเร็วและหนักหน่วง รอยจูบที่เปื้อนเลือดนั้นไม่ได้มีไว้เพื่อความเสน่หา แต่มันคือตราประทับแห่งสัญญาเลือด ก่อนที่เขาจะถีบตัวพาทั้งคู่พุ่งทะลุประตูหลังห้องออกไปสู่ความมืดมิดของทางเดินใต้ดิน ทั้งสองวิ่งฝ่าความมืด สิงห์สัมผัสได้ถึงแรงกระชากจากมือของคินที่กุมข้อมือเขาไว้แน่น ความร้อนจากฝ่ามือของคินส่งผ่านทะลุผิวหนังไปจนถึงหัวใจ เขาสับสน... ความโกรธแค้นที่มีต่อชายผู้นี้ถูกสั่นคลอนด้วยหลักฐานในรูปถ่ายที่ยังคงเหน็บอยู่ในกระเป๋าเสื้อของเขา ความจริงที่ว่าครอบครัวของเขาไม่ได้ตายเพราะอุบัติเหตุ แต่มันคือเกมการเมืองที่คินอาจจะเป็นเพียงหมากตัวหนึ่ง... หรืออาจจะเป็นคนคุมกระดานที่โหดเหี้ยมที่สุด เมื่อมาถึงทางตันของอุโมงค์ระบายน้ำ คินหยุดกะทันหัน เขาหันกลับมาประจันหน้ากับสิงห์ที่หอบหายใจอย่างหนัก ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดจนรับรู้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวไม่เป็นจังหวะ “ถ้ามึงจะฆ่ากู... ก็ทำตอนนี้เลย” คินยื่นปืนกระบอกนั้นให้สิงห์ด้วยมือเปล่า ปลายกระบอกปืนจ่อตรงที่หัวใจของเขา “แต่ถ้ามึงอยากรู้ว่าคนทรยศตัวจริงคือใคร... ก็จงตามกูมา” สิงห์มองใบหน้าของคินที่เปื้อนรอยเลือดจากการต่อสู้ แววตาของคินในเวลานี้ไม่มีความโอหัง ไม่มีรอยยิ้มเย้ยหยัน เหลือเพียงความจริงใจที่บีบคั้นหัวใจคนมองจนแทบแตกสลาย ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่ไล่ตามมาก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงขึ้นไกปืนที่ดังประสานกันจากทุกทิศทาง คินเบิกตากว้าง เขาคว้าตัวสิงห์มาซบลงที่อก ก่อนจะหันไปทางเสียงฝีเท้าแล้วตะโกนด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจ “หยุดอยู่ตรงนั้น! ใครก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว หัวของพวกมึงได้หลุดจากบ่าแน่!” ทว่าเสียงตอบกลับที่ดังขึ้นจากเงามืดกลับทำให้สิงห์ต้องตัวชาวาบ... มันไม่ใช่เสียงของลูกน้องคิน และไม่ใช่เสียงของนักฆ่าที่ตามล่าพวกเขา แต่เป็นเสียงของคนที่เขาคิดว่าตายไปแล้วตั้งแต่วันที่เขาเริ่มชีวิตใหม่ในนรกแห่งนี้ “ไม่ต้องห่วงคิน... งานวันนี้ข้าจัดการเอง” เงาร่างของชายวัยกลางคนที่สวมหมวกปีกกว้างค่อยๆ ก้าวออกมาจากความมืด ในมือเขามีวัตถุบางอย่างที่ทำให้สิงห์ต้องเบิกตากว้าง... มันคือล็อกเก็ตเก่าๆ ที่สิงห์จำได้แม่นว่าแม่ของเขาใส่มันไว้จนวินาทีสุดท้ายของชีวิต สิงห์ก้าวออกมาจากหลังของคิน ความสับสนเปลี่ยนเป็นความแค้นที่รุนแรงกว่าเดิม “พ่อ... พ่อจริงๆ ด้วยเหรอ?” คินนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกระซิบข้างหูสิงห์ด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือจนน่าใจหาย “สิงห์... อย่าเชื่อในสิ่งที่ตาเห็น เพราะคนที่มึงเรียกว่าพ่อคนนี้แหละ คือคนที่สั่งฆ่ามึงในคืนนี้ตั้งแต่วินาทีแรกที่มึงก้าวออกมาจากที่ซ่อน” กระสุนนัดหนึ่งถูกลั่นออกมาจากเงามืด... ไม่ใช่จากปืนของพ่อเขา แต่จากปืนของบุคคลที่สามที่เพิ่งก้าวเข้ามาใหม่ และนัดนั้นพุ่งตรงไปที่หัวใจของคิน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางในความมืดมิดไปกับผมนะครับ ดาร์กไนท์ครับ