การปกป้องที่รุนแรง

“อย่ามองเธอด้วยสายตาแบบนั้น” เสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเยียบจนบาดลึกดั่งคมมีดกรีดผ่านความเงียบของห้องทำงานส่วนตัวในคลับ Underground คินขยับตัวลุกขึ้นช้าๆ จากเก้าอี้หนังราคาแพง เขาไม่ได้มองไปที่สิงห์ แต่สายตาของเขากำลังจ้องเขม็งไปยังชายฉกรรจ์สามคนที่นอนโอดครวญอยู่บนพื้นพรมราคาแพง เลือดสีเข้มไหลซึมจากบาดแผลที่คินเพิ่งฝากไว้ด้วยปืนเก็บเสียงกระบอกเดียว สิงห์ยืนแข็งทื่อ กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ดวงตาของเขาสั่นไหวอย่างรุนแรงเมื่อมองเห็นร่างของผู้หญิงวัยกลางคนที่ถูกมัดปากและขังไว้ในมุมมืดของห้อง เธอคือคนเดียวกับที่เขาเฝ้าตามหาตลอดหลายปีที่ผ่านมา... คนที่ทอดทิ้งเขาให้จมกองเลือดในวันที่เขาควรจะได้รับความรัก “คิน... นายปล่อยเธอ” สิงห์เค้นเสียงลอดไรฟัน ร่างกายของเขาสั่นเทาด้วยความโกรธแค้นที่ปะทะกับความสับสน คินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น แต่มันกลับแฝงไปด้วยอำนาจที่ทำให้คนฟังรู้สึกตัวลีบเล็ก เขาเดินผ่านร่างที่ไร้ทางสู้ของศัตรูที่บังอาจล่วงล้ำเข้ามาในอาณาเขตของเขา ก่อนจะหยุดยืนเผชิญหน้ากับสิงห์ ระยะห่างเพียงไม่กี่คืบทำให้สิงห์สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันตรายและน้ำหอมราคาแพงที่อบอวลอยู่รอบกายคิน “ผมบอกคุณแล้วใช่ไหมสิงห์ ว่าทุกอย่างที่นี่... แม้แต่คนที่คุณเกลียดเข้าไส้ ก็เป็นสมบัติของผม” คินยื่นมือเรียวยาวไปเชยคางของสิงห์ให้เงยขึ้นสบตา บังคับให้คนตรงหน้ายอมรับความจริงที่ว่าสถานะของเขาในตอนนี้คืออะไร “คุณอยากแก้แค้นเธอหรืออยากให้ผมจัดการให้? บอกมาคำเดียว ผมจะทำให้มันจบลงในคืนนี้” สิงห์มองเข้าไปในดวงตาคู่คมของคิน สิ่งที่เขาเห็นไม่ใช่ความสงสาร แต่เป็นความหิวกระหายที่จะครอบครองและบงการ แม้กระทั่งความแค้นของเขาก็ยังถูกคินนำมาใช้เป็นเครื่องมือต่อรอง “นายไม่มีสิทธิ์ตัดสินชีวิตใคร” สิงห์ปัดมือคินทิ้ง ก่อนจะก้าวเข้าไปหาหญิงวัยกลางคนที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่มุมห้อง คินไม่แสดงอาการหงุดหงิดที่ถูกปฏิเสธ เขากลับเพียงแค่กอดอกแล้วมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มมุมปากที่น่าขนลุก “สิทธิ์น่ะเหรอ? ในโลกใต้ดินนี่สิทธิ์ไม่ได้มีไว้ให้คนอ่อนแอเรียกร้อง แต่มันมีไว้สำหรับคนที่ถือปืนที่พร้อมจะเหนี่ยวไกมากกว่าต่างหาก” คินหยิบปืนพกขึ้นมาอีกครั้ง แล้วโยนมันลงบนพื้นข้างเท้าของสิงห์ เสียงโลหะกระทบพื้นดังสนั่นในห้องที่เงียบงัน “ถ้าเธอยังมีค่าพอที่จะให้คุณเสียเวลา ก็หยิบมันขึ้นมาสิสิงห์ พิสูจน์ให้ผมเห็นว่าคุณกล้าพอที่จะก้าวข้ามผ่านอดีตที่เน่าเฟะนี่ไปได้” สิงห์ก้มมองปืนที่วางอยู่แทบเท้า หัวใจเขากำลังเต้นรัวด้วยจังหวะที่ไม่เคยเป็นมาก่อน มันไม่ใช่แค่ความแค้น แต่มันคือความรู้สึกแปลกประหลาดที่เขาสัมผัสได้จากคิน... การปกป้องที่รุนแรงและป่าเถื่อนของชายคนนี้ กำลังทำให้กำแพงในใจของสิงห์สั่นคลอน เขาไม่เคยต้องการใคร แต่ทำไมเมื่อเห็นคินก้าวเข้ามาในพื้นที่ความรู้สึกของเขา เขากลับรู้สึกหายใจไม่ออกในทางที่เขาก็อธิบายไม่ได้ “ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้?” สิงห์ถามขึ้นหลังจากความเงียบปกคลุมอยู่ครู่ใหญ่ คินก้าวเข้ามาใกล้จนแผ่นหลังของสิงห์ชนเข้ากับร่างสูงใหญ่ เขาโน้มตัวลงมาที่ข้างหู กลิ่นบุหรี่จางๆ ปะทะเข้ากับจมูกของสิงห์ “เพราะผมไม่ชอบให้ใครมาเล่นกับของเล่นของผม... และคุณสิงห์ คุณคือของเล่นชิ้นเดียวที่ผมหวงที่สุด” ในจังหวะที่สิงห์กำลังจะหันกลับไปโต้ตอบ เสียงกระแทกประตูห้องทำงานก็ดังขึ้นอย่างแรง ลูกน้องคนสนิทของคินวิ่งหน้าตื่นเข้ามาด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด “นายครับ! พวกมันมากันแล้ว... คนของตระกูลศัตรูที่ตามล่าตัวสิงห์ พวกมันล้อมคลับไว้หมดแล้ว และมีคนหนึ่งที่... ที่ดูเหมือนจะรู้จักแม่ของคุณสิงห์ดี!” สิงห์ชะงักกึก ความแค้นในใจถูกแทนที่ด้วยความตกตะลึงเมื่อเห็นบุคคลที่ก้าวพ้นประตูตามลูกน้องเข้ามา คือชายแก่ท่าทางเหี้ยมเกรียมที่สิงห์จำได้ขึ้นใจว่าคือคนที่ฆ่าพ่อของเขาในวันนั้น คินขยับตัวมายืนขวางหน้าสิงห์ไว้โดยอัตโนมัติ มือหนาคว้าเอวของสิงห์ดึงเข้าหาตัวจนแนบแน่น พร้อมกับชักปืนกระบอกคู่ขึ้นมาเตรียมพร้อม “ดูเหมือนค่ำคืนนี้จะไม่ได้จบแค่การแก้แค้นส่วนตัวแล้วล่ะ” คินกระซิบด้วยน้ำเสียงกระหายเลือด “สิงห์... ถ้าอยากรอดออกไปจากที่นี่ ก็อย่าปล่อยมือจากผมเด็ดขาด” ในนาทีที่กระสุนนัดแรกพุ่งแหวกอากาศเข้ามาในห้อง ทุกอย่างก็หยุดนิ่งสำหรับสิงห์ เมื่อผู้มาใหม่ไม่ได้มาเพื่อฆ่าเขา แต่กลับเดินเข้ามาหาเขาพร้อมกับรูปถ่ายใบเก่าในมือ ที่เปิดเผยความลับบางอย่างที่ทำให้สิงห์แทบยืนไม่อยู่... ความลับที่บอกว่าคินไม่ใช่ศัตรูที่ต้องการแค่ตัวเขา แต่คินอาจจะเป็นกุญแจสำคัญที่รู้ความจริงทั้งหมดเกี่ยวกับการตายของครอบครัวเขาตั้งแต่วันแรกที่พบกัน ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงบทนี้นะครับ ดาร์กไนท์หวังว่าเนื้อหาในตอนนี้จะทำให้นักอ่านทุกท่านตื่นเต้นไปกับความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนและอันตรายของตัวละครนะครับ