คำมั่นสัญญาใต้ปืน

กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งอยู่ในอากาศช่างหนักอึ้งพอๆ กับความจริงที่วางอยู่ตรงหน้า ปลายกระบอกปืนของสิงห์สั่นระริก ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะแรงสั่นสะเทือนจากความทรงจำที่ถูกแช่แข็งไว้นับสิบปีเขากำลังกดทับหัวใจจนแทบแตกสลาย "แก... ได้รูปนี้มาจากไหน" เสียงของสิงห์แหบพร่าคล้ายคนเพิ่งผ่านการกรีดร้องมาอย่างยาวนาน ปลายนิ้วที่แตะอยู่บนไกปืนกดลึกจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตาคมกริบดุจสัตว์ป่าที่กำลังเผชิญกับเงาอดีตของตัวเอง จ้องมองไปที่ภาพถ่ายใบเก่าที่อยู่บนอกเสื้อของมาร์ค ร่างที่แน่นิ่งอยู่บนพื้นไม้ คินพยุงร่างตัวเองขึ้นจากพื้นด้วยความยากลำบาก เลือดสีเข้มไหลซึมจากบาดแผลที่ข้างลำตัวย้อมเสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาจนเปลี่ยนสี เขามองท่าทางที่ผิดปกติของสิงห์ด้วยสายตาที่อ่านยาก นัยน์ตาคู่นั้นไม่ได้มีความหวาดกลัวต่อปืนที่จ่อหัวอยู่เลยแม้แต่น้อย เขายกยิ้มที่มุมปากอย่างอ่อนแรง ก่อนจะค่อยๆ ขยับตัวเข้ามาใกล้โดยไม่เกรงกลัวต่อความตาย "มาร์คมันตายแล้วสิงห์ แต่มันไม่เคยทิ้งสิ่งที่มัน 'รัก' ไปไหน" คินแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ พร้อมกับก้าวเข้ามาประชิดจนกระบอกปืนจ่อเข้าที่หน้าอกของเขาพอดี "รูปนั่น... มันคือเหตุผลเดียวที่ทำให้ฉันยอมลดตัวลงมาเล่นเกมบ้าๆ ในสนามใต้ดินนี่มาตลอดสามปี" สิงห์กัดฟันแน่น สันกรามขึ้นเป็นเส้นคมชัด "ตอบมาคิน! ฉันไม่ได้ถามถึงมาร์ค ฉันถามว่าแกเอาเรื่องของคนในรูปนี้ไปรู้เห็นได้ยังไง" "ถ้าอยากรู้เรื่องทั้งหมด... ก็ต้องชนะศึกคืนนี้ให้ได้" คินยื่นมือที่อาบเลือดไปจับกระบอกปืนของสิงห์แล้วกดเข้าหาหน้าอกตัวเองแน่นขึ้น สายตาที่เขามองสิงห์เปลี่ยนไป มันไม่ได้มีความดุดันหรือหยิ่งผยองแบบที่เคยเป็น แต่มันมีความเว้าวอนและความบ้าคลั่งที่ผสมปนเปกันจนน่ากลัว "สิงห์ ฟังฉันนะ... คืนนี้พวกข้างบนกำลังจะบุกคลับ แกเป็นความหวังเดียวที่จะรอดออกไปจากที่นี่ ถ้าแกชนะ ถ้าแกฆ่าไอ้พวกขยะที่ล้อมคลับเราอยู่ได้หมด ฉันจะคืน 'อิสระ' ให้แก... แล้วฉันจะบอกทุกอย่างที่แกอยากรู้เกี่ยวกับคนในรูปนั้น" สิงห์ชะงัก สายตาที่เคยดุร้ายวูบไหวราวกับเปลวเทียนที่ถูกลมพัด ความแค้นที่มีต่อคินถูกดึงรั้งไว้ด้วย 'ความจริง' ที่เขาเฝ้าตามหามาค่อนชีวิต "แกกำลังจะบอกว่า... แกยอมแลกทุกอย่างเพื่อขังฉันไว้แค่ในเกมนี้งั้นเหรอ" "ฉันไม่เคยขังแกไว้ในเกมสิงห์... ฉันแค่ขังแกไว้ใน 'ชีวิต' ที่เราไม่ควรพลาดกันไปแต่แรก" คินโน้มตัวลงมาจนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับข้างแก้มของอีกฝ่าย "ทำตามที่ฉันบอก... ชนะศึกนี้ แล้วฉันจะปล่อยแกไป จะไม่มีพันธนาการ จะไม่มีคิน จะไม่มีคลับเฮงซวยนี่อีกต่อไป... นี่คือคำมั่นสัญญาจากสุภาพบุรุษที่โสโครกอย่างฉัน" บรรยากาศรอบข้างเงียบสงัดลงทันที เสียงหอบหายใจของทั้งคู่ดังประสานกัน คล้ายกับจังหวะของนาฬิกาที่กำลังนับถอยหลัง สิงห์มองเข้าไปในดวงตาของคิน เขาไม่เห็นความโกหก เห็นเพียงความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากของเจ้าของคลับผู้โหดเหี้ยม สิงห์ลดปืนลงช้าๆ พลางกระชากคอเสื้อคินเข้าหาตัวจนใบหน้าแทบชิดกัน "ถ้าแกโกหกฉัน... ต่อให้แกมีเงาหัวอีกกี่ร้อยชีวิต ฉันก็จะกระชากวิญญาณแกออกมาเอง" คินหลับตาลงเล็กน้อยราวกับยอมจำนนต่อแรงอารมณ์ที่สิงห์มอบให้ "ผมรอวันนั้นมาตลอดครับ... วันที่แกจะทำลายผมด้วยมือของแกเอง" ทว่า ก่อนที่บทสนทนาจะดำเนินไปมากกว่านั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนจำนวนมหาศาลก็ดังขึ้นจากทางเดินหลัก แรงสั่นสะเทือนจากฝีเท้าบ่งบอกชัดเจนว่าศัตรูไม่ได้มาเพียงแค่หยิบมือ แต่พวกมันมากันเป็นกองทัพ คินผลักสิงห์ออกเบาๆ ก่อนจะหยิบปืนอีกกระบอกที่ตกอยู่ข้างศพมาร์คขึ้นมาโยนให้สิงห์ "ไปซะ สิงห์... ทางออกหลังคลับเปิดอยู่ ประตูนั้นนำไปสู่ความจริงที่แกตามหา แต่ถ้าแกก้าวขาออกจากประตูนั้นไปโดยที่ยังไม่ชนะศึก... แกจะไม่มีวันได้เห็นรูปใบนั้นอีกเลย" สิงห์รับปืนไว้แน่น แววตาดุร้ายของนักสู้ใต้ดินกลับมาฉายชัดอีกครั้ง เขาหันหลังเตรียมจะพุ่งตัวออกไป แต่แล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง "ลืมไปหรือเปล่าคิน... ว่าฉันเองก็มีส่วนร่วมใน 'พันธสัญญา' นี้ด้วย" ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำสนิทก้าวออกมาจากเงามืด ชายคนนั้นคือ 'อาร์กัส' อดีตหุ้นส่วนที่หายสาบสูญไปเมื่อปีก่อน เขากำลังถือรีโมทบางอย่างไว้ในมือ และที่สำคัญที่สุด... บนหน้าจอในห้องควบคุมที่ติดอยู่ข้างผนัง ปรากฏภาพเด็กชายในรูปถ่ายคนเดิม แต่ในเวลานี้... เด็กชายคนนั้นกำลังนั่งอยู่ในห้องกักกันที่มีระเบิดเวลานับถอยหลังเหลือเวลาเพียงห้านาที! ดาร์กไนท์ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับความดิบเถื่อนในครั้งนี้ด้วยนะครับ