สูญเสียและได้มา

“ปล่อยผม… ออกไปจากห้องนี้ เดี๋ยวนี้” เสียงของคินแหบพร่าและเย็นเยียบเหมือนคมมีดที่กรีดลงบนแผ่นน้ำแข็ง แววตาของเจ้าของคลับผู้ทรงอิทธิพลที่เคยเรียบเฉย บัดนี้กลับแดงก่ำและสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ เขาไม่ได้มองหน้าใครเลย ดวงตาคู่คมจดจ้องเพียงร่างไร้วิญญาณของ ‘มาร์ค’ ลูกน้องคนสนิทที่นอนสงบนิ่งอยู่บนเตียงพยาบาลชั่วคราวหลังเวทีการต่อสู้ กลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นยาฆ่าเชื้ออบอวลไปทั่วห้องแคบๆ ที่เงียบงันจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง สิงห์ยืนพิงกำแพงเหล็กอยู่มุมห้อง ร่างกายที่เต็มไปด้วยบาดแผลจากการต่อสู้เมื่อชั่วโมงก่อนไม่ได้ทำให้เขารู้สึกเจ็บเท่ากับภาพที่เห็นตรงหน้า มือหนาที่สวมผ้าพันแผลกะรุ่งกะริ่งกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน “มาร์คเป็นคนของคุณคิน” สิงห์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่หนักแน่น “และผมเป็นคนพาเขาเข้าไปในโซนอันตรายนั้น… ผมรับผิดชอบเอง” “รับผิดชอบ?” คินแค่นหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูน่าสมเพชและบีบคั้นหัวใจที่สุดเท่าที่สิงห์เคยได้ยินมา “ด้วยชีวิตของนายงั้นหรือ? หรือด้วยการที่นายกลายเป็นหมาล่าเนื้อที่ผมต้องเลี้ยงไว้ให้เชื่อง สิงห์… นายคิดว่าชีวิตคนมันแลกกันด้วยคำพูดพวกนี้ได้จริงๆ หรือไง” คินหันขวับมาหาเขา ความเยือกเย็นที่เคยใช้เป็นเกราะป้องกันพังทลายลงสิ้นเหลือเพียงความแตกสลายที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความโหดเหี้ยม สิงห์ไม่ถอยหนี เขาก้าวเข้าไปหาคินช้าๆ ท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก “ผมไม่ได้จะแลก” สิงห์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย “แต่ตอนนี้คุณเหลือแค่ผม คิน… อย่าผลักไสคนที่ยังเหลืออยู่เพียงเพราะความโกรธที่คุณทำอะไรไม่ได้เลย” คินชะงักไป คำพูดของสิงห์เหมือนเข็มที่ทิ่มแทงเข้าจุดตาย ความเปราะบางที่เขาพยายามปิดซ่อนถูกกระชากออกมาต่อหน้าศัตรูที่กลายเป็นที่พึ่งเดียวในนาทีนี้ คินเซถอยหลังไปพิงโต๊ะไม้ตัวยาว ร่างสูงใหญ่ที่เคยสง่างามดูเล็กลงถนัดตา “นายรู้ไหมสิงห์… มาร์คคือคนเดียวที่เห็นผมตอนที่ผมไม่ได้สวมหน้ากากนักธุรกิจเหี้ยๆ นี่” คินพึมพำ น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นลงบนหลังมือที่สั่นเทา “ถ้าไม่มีเขา… ผมก็แค่คนแปลกหน้าที่พยายามสร้างอาณาจักรบนกองกระดูก แล้วนายล่ะ? นายอยู่ตรงนี้เพื่ออะไร? เพื่อรอจังหวะเสียบผมข้างหลังใช่ไหม?” สิงห์ก้าวประชิดตัว ใช้มือข้างหนึ่งคว้าข้อมือของคินไว้แน่น แรงบีบนั้นไม่ใช่การทำร้าย แต่เป็นการส่งผ่านความหนักแน่นที่คินไม่ได้สัมผัสมานานแสนนาน “ถ้าผมต้องการฆ่าคุณ ผมทำไปตั้งแต่นาทีแรกที่ก้าวเข้าคลับนี้แล้ว แต่นี่… ผมยังอยู่ และผมจะอยู่ตรงนี้จนกว่าคุณจะตั้งหลักได้” ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานครางหึ่งๆ สิงห์โน้มตัวลงไปใกล้จนลมหายใจของทั้งคู่ปะทะกัน ความดิบเถื่อนของการต่อสู้ใต้ดินค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยความหวั่นไหวที่ยากจะนิยาม คินเงยหน้าขึ้นมองสิงห์ แววตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนแสงลงเหลือเพียงความอ้างว้าง “นายไม่ได้มีที่ไป… ใช่ไหม” คินถามเสียงแผ่ว “ผมไม่มีที่ไหนให้ไปตั้งแต่ถูกครอบครัวทิ้งมาแล้วครับ” สิงห์ตอบด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง “ตอนนี้คลับนี้คือที่เดียวที่ผมเหลืออยู่… และคุณคือคนเดียวที่ผมเลือกจะเชื่อใจในโลกที่เน่าเฟะใบนี้” คินนิ่งงันไปครู่ใหญ่ ก่อนจะเอื้อมมือขึ้นมาแตะรอยแผลเป็นบนโหนกแก้มของสิงห์ปลายนิ้วเย็นเฉียบของเขาไล้ไปตามผิวหนังที่หยาบกร้าน มันเป็นสัมผัสที่กำกวมระหว่างความแค้นและความต้องการลึกๆ ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความสูญเสีย “อย่าให้ผมต้องเสียใจที่เชื่อใจนาย สิงห์… ถ้าวันหนึ่งนายหักหลังผมเหมือนที่คนอื่นทำ ผมจะทำให้นายรู้ว่านรกที่แท้จริงน่ะ… มันทรมานกว่าความตายร้อยเท่า” สิงห์ไม่ตอบ เขาเพียงแค่โน้มใบหน้าลงไปจนหน้าผากของทั้งคู่ชิดกัน ความเงียบในห้องเริ่มถูกแทนที่ด้วยกระแสความรู้สึกที่รุนแรงและซับซ้อน ทว่าในขณะที่ความตึงเครียดกำลังจะคลี่คลาย เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางเดินหน้าห้อง ประตูก็ถูกกระชากเปิดออกโดยไม่มีการเคาะ ชายชุดดำร่างสูงใหญ่ที่ดูคุ้นตาเดินก้าวเข้ามาพร้อมกับเอกสารในมือ ท่ามกลางความตื่นตระหนกของทั้งคู่ ชายคนนั้นวางรูปถ่ายใบหนึ่งลงบนร่างของมาร์คที่นอนไร้วิญญาณ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยที่ทำเอาคินต้องเบิกตากว้าง “คุณคินครับ… ศพของมาร์คไม่ใช่ศพสุดท้ายที่คุณต้องเห็นในคืนนี้” ชายคนนั้นหยุดเว้นจังหวะ “เพราะคนที่ฆ่าเขา… เพิ่งส่งข้อความมาบอกว่า พรุ่งนี้เวลาเที่ยงคืน คนต่อไปที่จะได้รับจดหมายตาย คือตัวคุณครับ” คินทรุดตัวลงทันที ขณะที่สิงห์คว้าปืนขึ้นมาประทับบ่าด้วยสัญชาตญาณสัตว์ป่าที่ตื่นเต็มที่ ทว่าเมื่อเขามองไปที่รูปถ่ายบนอกของมาร์ค สิงห์กลับต้องหยุดหายใจ… เพราะในรูปนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่มันคือรูปของสิงห์ในวัยเด็ก ที่ยืนอยู่กับคนที่ควรจะตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันโหดร้ายและงดงามนี้ไปกับผมนะครับ