ไฟสงครามปะทุ

แรงสั่นสะเทือนจากฝ่าเท้าลามขึ้นมาถึงไขสันหลัง เสียงระเบิดที่ดังสนั่นหวั่นไหวจากชั้นใต้ดินของคลับ ‘Underground’ ไม่ใช่แค่เสียงทำลายล้าง แต่มันคือเสียงประกาศสงครามที่คินรอคอยมานาน สิงห์ยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางควันไฟและเศษกระจกที่ร่วงหล่นราวกับหิมะสีเลือด แววตาของเขาสะท้อนภาพชายร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มที่กำลังยืนพิงผนังด้วยท่าทีผ่อนคลายเกินเหตุ ทั้งที่ข้างตัวของคินมีรอยกระสุนถากผ่านกำแพงไปเพียงไม่กี่นิ้ว “ดูเหมือนหมาที่ฉันเลี้ยงไว้ จะเริ่มกัดเจ้าของแล้วสินะ” คินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบเฉยทว่าแฝงไปด้วยไอสังหารที่เย็นยะเยือก เขากวาดสายตามองสิงห์ที่อยู่ในสภาพโชกเลือด “แกคิดจริงๆ หรือว่าการกดปุ่มเพียงปุ่มเดียว จะทำให้จักรวรรดิของฉันพังทลายลงได้ สิงห์?” สิงห์กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความเจ็บปวดจากการถูกหักหลังโดยไอ้คนสนิทที่เขาเชื่อใจมากที่สุดแผ่ซ่านไปทั่วร่าง แต่สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกเดือดดาลยิ่งกว่า คือท่าทีของคิน—ชายผู้ที่แม้ในวินาทีที่หายนะกำลังคืบคลานเข้ามา ก็ยังคงมองเขาราวกับเป็นเพียงของเล่นชิ้นโปรดที่ยังพังไม่ได้ “มันไม่ใช่แค่เรื่องการกดปุ่ม คิน” สิงห์กัดฟันตอบ เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงอาฆาต “แต่มันคือการที่ฉันจะกระชากหน้ากากของนายออกมาให้โลกเห็น... ว่าภายใต้แสงไฟหรูหรานี่ มันมีแต่ซากศพของคนที่นายเหยียบย่ำขึ้นไป” คินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น เขาขยับตัวก้าวเข้ามาหาอีกฝ่ายด้วยท่าทางเชื่องช้าแต่มั่นคง “โลกใต้ดินแห่งนี้ไม่มีที่ว่างสำหรับความยุติธรรมหรอกสิงห์ มีแต่ผู้ล่ากับผู้ถูกล่า... และในตอนนี้ แกก็แค่ลูกกวางที่กำลังหลงทางอยู่ในถ้ำของสิงโต” การต่อสู้เริ่มขึ้นโดยไม่มีคำบอกกล่าว คินพุ่งตัวเข้าใส่สิงห์ด้วยความเร็วที่เหนือกว่าคาด สันหมัดหนักหน่วงกระแทกเข้าที่ใบหน้าของอีกฝ่ายจนสิงห์เซถลาไปปะทะกับโต๊ะบาร์ที่ทำจากเหล็กกล้า แรงปะทะทำให้เสียงเหล็กดังกังวานก้องไปทั่วโถงกว้าง สิงห์ไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ เขาใช้แขนยันตัวขึ้นก่อนจะตวัดเท้าเตะเข้าที่ก้านคอของคิน อีกฝ่ายรับได้ทันท่วงทีด้วยแขนท่อนเดียว แรงมหาศาลจากทั้งคู่ทำให้พื้นไม้ปาร์เกต์ใต้ฝ่าเท้าแตกร้าว ทั้งสองแลกหมัดกันอย่างบ้าคลั่ง ความเงียบงันในคลับถูกแทนที่ด้วยเสียงลมหายใจหอบถี่และเสียงเนื้อปะทะกับเนื้อ ในจังหวะที่คินชะงักไปครู่หนึ่งเพราะแรงกระแทก สิงห์ก็ฉวยโอกาสล็อกตัวอีกฝ่ายจากด้านหลัง มือแกร่งบีบเข้าที่ต้นคอของชายผู้ทรงอิทธิพล “พอได้แล้ว คิน!” สิงห์ตะคอกใส่หูอีกฝ่าย “ทุกอย่างที่นายสร้างมา... มันกำลังจะจบลงในคืนนี้!” คินยิ้มเหยียด มือของเขาสอดเข้าไปในเสื้อสูทก่อนจะดึงเอาปืนพกกระบอกเล็กออกมาจ่อที่สีข้างของสิงห์โดยไม่ต้องมอง “ถ้าฉันต้องพัง นายก็ต้องเป็นคนเดียวที่ถูกฝังไปพร้อมกับฉัน... สัญญาใจของเรามันไม่มีวันขาดหรอกนะ สิงห์” เขาเหนี่ยวไกทันที! เสียงปืนดังสนั่นก้องไปทั่วพื้นที่ แทนที่ร่างของสิงห์จะทรุดลง เลือดอุ่นๆ กลับสาดกระเซ็นไปโดนใบหน้าของคิน สิงห์เบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาร่างหนึ่งพุ่งเข้ามาขวางทางกระสุนเอาไว้—นั่นคือร่างของ 'อาร์ค' คนทรยศที่กดปุ่มระเบิดเมื่อครู่ เขาล้มลงไปกองกับพื้นด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสับสนและหวาดกลัว คินชะงัก มือที่ถือปืนสั่นไหวเล็กน้อยเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี เขาจ้องมองอาร์คที่หายใจรวยริน ก่อนจะหันกลับมามองสิงห์ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป มันไม่ใช่สายตาของผู้ล่าอีกต่อไป แต่มันคือความแค้นที่ผสมปนเปกับความโหยหาบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ “แก... แกทำอะไรของแก!” สิงห์ตะคอกถามอาร์คที่นอนจมกองเลือด อาร์คกระอักเลือดออกมา คำพูดของเขาขาดห้วงและแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน “มัน... ไม่ได้มีแค่... แค่พวกเรา...” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนจำนวนมากก็ดังมาจากทางเข้าหลัก ประตูเหล็กบานยักษ์ของคลับถูกพังทลายเข้ามาด้วยแรงระเบิดอีกระลอก ครั้งนี้ไม่ใช่จากภายใน... แต่เป็นกองกำลังติดอาวุธนับสิบที่สวมชุดเกราะเต็มยศตราสัญลักษณ์ของ 'ตระกูลศัตรู' ที่คินพยายามหลบเลี่ยงมาตลอดกาล คินหันไปมองกลุ่มคนที่ก้าวเข้ามา พร้อมกับรอยยิ้มที่เลือนหายไปจนหมดสิ้น เขาหันกลับมาคว้าแขนของสิงห์ไว้แน่น “ถ้าอยากรอดไปจากคืนนี้... แกต้องเลิกเล่นบทพระเอกแล้วมาจับมือกับปีศาจอย่างฉันเสียที” สิงห์มองไปที่ปืนในมือของคิน สลับกับกลุ่มชายชุดดำที่ล้อมรอบพวกเขาไว้ในวงล้อมแห่งความตาย ในจังหวะที่หัวหน้ากลุ่มศัตรูเล็งปืนมาที่หัวของทั้งคู่ ประตูห้องลับด้านหลังบาร์ก็เปิดออกกว้างเผยให้เห็นบุคคลที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมีชีวิตอยู่ในโลกใบนี้... หญิงสาวผู้มีใบหน้าละม้ายคล้ายกับสิงห์ราวกับพิมพ์เดียวกัน พร้อมกับปืนสไนเปอร์ในมือที่เล็งตรงมาที่ขมับของคิน! "ปล่อยเขาสะ คิน... เกมของนายจบลงแล้ว" เสียงนิ่งเรียบของเธอดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่น่าขนลุก ขอบพระคุณที่ติดตามร่วมทางไปกับความดุเดือดในค่ำคืนนี้ หวังว่าท่านจะชื่นชอบในจังหวะกระแทกใจนี้นะครับ ดาร์กไนท์