คืนก่อนศึกใหญ่

กลิ่นดินปืนยังคงอบอวลอยู่ในอากาศ คละคลุ้งไปกับกลิ่นบุหรี่ราคาแพงที่คินเพิ่งจุดสูบ รอยกระสุนที่พื้นคอนกรีตข้างเท้าสิงห์ยังคงมีควันจางๆ พุ่งขึ้นมาไม่ต่างจากอารมณ์คุกรุ่นที่สิงห์พยายามกดไว้ใต้แววตาที่เรียบเฉย "ใจร้อนไปหน่อยนะสิงห์... ถ้าลูกกระสุนเมื่อกี้ขยับไปทางซ้ายอีกนิ้วเดียว ผมคงต้องเสียของเล่นชิ้นโปรดไปก่อนถึงเวลาอันควร" คินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบอย่างน่าประหลาด เขายังคงนั่งอยู่บนเก้าอี้หนังตัวหรูในห้องทำงานส่วนตัว แสงไฟสลัวจากหลอดนีออนด้านนอกคลับลอดผ่านม่านมู่ลี่เข้ามาเป็นเส้นสายพาดผ่านใบหน้าของชายหนุ่ม สิงห์ไม่ตอบ เขาเพียงแค่นิ่งค้างอยู่ในท่าเดิม แผ่นหลังแกร่งตึงเครียดจนเห็นกล้ามเนื้อขยับภายใต้เสื้อยืดสีดำ มือหนากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความเงียบงันในห้องทำงานกดทับจนเกือบจะหายใจไม่ออก ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความรู้สึกที่ว่า... คินกำลังเล่นเกมที่เขาไม่มีวันเอาชนะได้ หากยังคงเดินหมากด้วยหัวใจ "ทำไม" สิงห์เค้นเสียงถาม คำเดียวสั้นๆ แต่เปี่ยมไปด้วยความสับสน "นายรู้ว่าฉันตั้งใจจะทำอะไร แต่ทำไมถึงยังปล่อยให้ฉันอยู่ที่นี่" คินลุกขึ้นจากเก้าอี้ ก้าวเข้ามาใกล้สิงห์ช้าๆ รองเท้าหนังขัดมันกระทบพื้นดังเป็นจังหวะที่บีบหัวใจคนฟัง เขาหยุดยืนตรงหน้าสิงห์ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้จันทร์และยาสูบของคินแทรกซึมเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของสิงห์อย่างถือวิสาสะ "เพราะความแค้นที่ไม่มีเป้าหมาย มันก็น่าสมเพชไม่ต่างจากหมาที่ถูกทิ้ง" คินเชยคางสิงห์ขึ้น บังคับให้คนตรงหน้าสบตา "นายอยากทำลายอาณาจักรของผมงั้นเหรอ? เอาสิ... แต่ก่อนจะถึงคืนพรุ่งนี้ ผมอยากให้นายลองมองดูสิ่งที่นายจะเสียไปเสียก่อน ถ้าตัดสินใจผิดพลาด" คินโน้มตัวลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ รดใบหน้าสิงห์ นิ้วเรียวยาวกรีดกรายลากผ่านแนวกรามคมกริบของอีกฝ่ายอย่างถือสิทธิ์ สิงห์ไม่ได้หลบสายตา เขากลับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมที่เหมือนก้นบึ้งของมหาสมุทรนั้น ความเกลียดชังที่สิงห์เคยมีให้คินเริ่มบิดเบี้ยว กลายเป็นความรู้สึกบางอย่างที่เขาไม่อยากยอมรับ... ความรู้สึกที่เรียกว่า 'ความผูกพันในความพินาศ' "นายมันปีศาจ" สิงห์พึมพำ "แล้วนายล่ะสิงห์..." คินยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความสุข แต่มันคือชัยชนะ "คนธรรมดาที่ไหนจะยอมให้ศัตรูเข้าใกล้ได้ถึงเพียงนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะนายเองก็โหยหาความอบอุ่นในกองเพลิงนี้เหมือนกัน" คินผละมือออก เขาเดินไปหยิบแก้วเหล้าบนโต๊ะแล้วส่งให้สิงห์ สิงห์รับมันมาอย่างลังเล ก่อนจะกระดกเข้าปากรวดเดียว ของเหลวสีอำพันร้อนผ่าวลงคอ แต่มันไม่ได้ช่วยให้เขาสงบลงเลยแม้แต่น้อย บรรยากาศระหว่างเขาสองคนในห้องที่ไร้ผู้คนนี้มันอันตรายยิ่งกว่าสนามรบใต้ดินที่สิงห์เคยเผชิญ "คืนนี้ไม่มีใครมาขัดจังหวะเรา" คินเดินกลับไปนั่งที่ขอบโต๊ะทำงาน ยกขาขึ้นไขว่ห้าง แววตาจ้องมองสิงห์ด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก "พรุ่งนี้คือจุดจบของใครสักคน สิงห์... ถ้าคืนนี้เป็นคืนสุดท้ายจริงๆ นายอยากจะใช้มันทำอะไร" สิงห์มองไปที่ปืนกระบอกนั้นที่วางอยู่บนโต๊ะใกล้ตัวคิน ก่อนจะเบนสายตากลับมาที่ดวงตาของอีกฝ่าย ความคิดในหัวเขาสับสนไปหมด ภาพความหลังที่ถูกครอบครัวหักหลัง ความโดดเดี่ยวที่กัดกินใจมาตลอดหลายปี เหมือนจะถูกเติมเต็มด้วยความร้อนแรงที่คินหยิบยื่นให้ ไม่ใช่ความรักที่แสนหวาน แต่เป็นความรักแบบดิบเถื่อนที่ทำให้เขารู้สึกว่าตนเองยังมีตัวตน สิงห์ก้าวเข้าไปหาคินอีกก้าว เขาโน้มตัวลงกดมือลงบนโต๊ะทำงาน กักขังร่างของคินไว้ในวงแขน สายตาของทั้งคู่ประชันกันอย่างไม่มีใครยอมใคร "ฉันจะทำให้มันเป็นคืนที่นายไม่มีวันลืม... ก่อนที่ฉันจะส่งนายลงนรกด้วยมือของฉันเอง" สิงห์กระซิบเสียงต่ำ คินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูหม่นหมองแต่เต็มไปด้วยเสน่ห์ร้ายกาจ เขาวางมือลงบนต้นแขนของสิงห์ บีบเบาๆ เป็นเชิงท้าทาย "งั้นก็เริ่มเลยสิ... อย่าให้ผมต้องเสียเวลาไปกับคำขู่ที่ไร้น้ำหนัก" ทว่าในจังหวะที่บรรยากาศกำลังเดือดพล่านจนถึงขีดสุด เสียงโทรศัพท์สายด่วนที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของคินก็แผดเสียงดังลั่นทำลายความเงียบลง คินขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะหยิบขึ้นมาดู แววตาของเขาเปลี่ยนไปเพียงเสี้ยววินาที... มันคือแววตาของคนที่เห็นความตายจ่อรออยู่ตรงหน้า คินกดรับสายด้วยความนิ่งสงบ ฟังเพียงไม่กี่คำก่อนจะวางลง แล้วเงยหน้ามองสิงห์ด้วยสายตาที่เย็นเยียบกว่าเดิม "มีคนทรยศในกลุ่มของเรา และมันกำลังเดินเข้ามาในห้องนี้พร้อมกับระเบิดเวลาที่ตั้งค่าไว้เพียงสามนาที" สิงห์ชะงัก ประตูห้องทำงานถูกกระชากเปิดออกโดยชายชุดดำที่สิงห์คุ้นหน้าดีในฐานะคนสนิทของสิงห์เองที่หายตัวไปนาน เขาไม่ได้เข้ามาด้วยมือเปล่า แต่ในมือมีตัวจุดชนวนสีแดงฉานที่สั่นระริกอยู่ "จบกันเสียที... ทั้งนายและเจ้านายที่แสนดีของนาย" คนทรยศแสยะยิ้มก่อนจะกดปุ่มลงบนฝ่ามือ! ดาร์กไนท์ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันดำมืดนี้ไปด้วยกันนะครับ