รอยแผลที่ถูกเปิดออก

"มึงหยุดสั่นเสียทีคิน" เสียงของสิงห์ต่ำพร่า ก้องกังวานอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวที่ปิดตายจากโลกภายนอก กลิ่นควันบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นไม้ราคาแพงอบอวลอยู่ในอากาศ ทว่าสิ่งที่อบอวลยิ่งกว่าคือบรรยากาศของความแตกสลายที่ซ่อนอยู่ภายใต้ชุดสูทราคาหลักแสนของเจ้าของคลับผู้ทรงอิทธิพล คินยืนหันหลังให้เขา มือที่เคยควงปืนด้วยความมั่นใจกลับสั่นเทาจนต้องกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน คำพูดของชายชราในตอนที่แล้วยังคงวนเวียนราวกับเสียงกระซิบจากขุมนรก ‘หลานรัก’ คำเดียวที่เปลี่ยนสถานะของคนตรงหน้าจากศัตรูให้กลายเป็นสิ่งที่น่ารังเกียจที่สุด "ออกไปสิงห์... อย่ามาเห็นสภาพที่น่าสมเพชของกูในตอนนี้" คินเค้นเสียงลอดไรฟัน ร่างกายที่เคยแข็งแกร่งดูเล็กลงเมื่อต้องเผชิญกับเงาของอดีตที่ตามมาหลอกหลอน สิงห์ไม่ขยับหนีไปไหน ชายหนุ่มเดินฝ่าความเงียบเข้าไปใกล้จนสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากแผ่นหลังของอีกฝ่าย เขาเอื้อมมือไปคว้าไหล่กว้างนั้นไว้ บังคับให้คินต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่เขากำลังพยายามหนี สิงห์เห็นดวงตาที่เคยเยือกเย็นดั่งน้ำแข็งบัดนี้มีเพียงรอยร้าวที่พร้อมจะแตกสลาย "คนอย่างมึงไม่เคยกลัวอะไรไม่ใช่หรือไง?" สิงห์ถาม น้ำเสียงไม่ได้แฝงความสมเพช แต่มีความนิ่งสงบที่บีบคั้นหัวใจคนฟัง "ความลับของมึง ความเป็นตายของมึง หรือแม้แต่การถูกทรยศ... มึงเคยผ่านมันมาได้หมด แล้วทำไมวันนี้มึงถึงกลายเป็นไอ้ขี้แพ้ที่ยืนตัวสั่นเพราะแค่คำพูดของคนแก่คนหนึ่ง" "มึงไม่เข้าใจ!" คินตวาดลั่น มือแกร่งปัดป้องการสัมผัสของสิงห์ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนังตัวใหญ่ แววตาที่เคยฉายแววอำมหิตบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนเร้น "มึงไม่รู้หรอกว่าไอ้แก่คนนั้นมันทำอะไรไว้กับครอบครัวกู มันไม่ใช่แค่เรื่องธุรกิจ แต่มันคือการทำลายเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเองให้พินาศเพื่ออำนาจ... และการที่มันเรียกมึงแบบนั้น มันหมายความว่ามึงคือหมากตัวสุดท้ายที่มันจะใช้เหยียบย่ำหัวใจกูจนแหลกคามือ" สิงห์นิ่งไปครู่หนึ่ง เขาสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นเหงื่อและกลิ่นความเศร้าของคินทำให้หัวใจที่เคยด้านชาของนักสู้ใต้ดินอย่างเขาสั่นไหว สิงห์ก้าวเข้าไปคุกเข่าลงตรงหน้าคิน ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของเจ้าของคลับผู้ยิ่งใหญ่เท่านั้นที่ดังสลับกับเสียงหัวใจของเขาเอง สิงห์เอื้อมมือไปประคองใบหน้าคมสันที่เปรอะเปื้อนไปด้วยความอ่อนแอ บังคับให้คินสบตาเขาตรงๆ "กูไม่สนว่ามึงจะเป็นใคร หรือไอ้แก่คนนั้นจะเป็นอะไรกับกู" สิงห์เอ่ยเสียงเรียบ ทว่าหนักแน่นดั่งขุนเขา "กูไม่ใช่หมากของใครทั้งนั้น และถ้ามันจะเล่นเกมนี้ มันต้องข้ามศพกูไปก่อน... รวมถึงศพของมึงด้วย เพราะตอนนี้มึงคือคนของกู คิน" คินชะงัก สายตาที่เคยเลื่อนลอยเริ่มกลับมาโฟกัสที่ใบหน้าของสิงห์ มือที่สั่นเทาของคินค่อยๆ เอื้อมมาทาบทับลงบนหลังมือของสิงห์ ความอบอุ่นที่ส่งผ่านผิวหนังทำให้กำแพงที่เขาพยายามสร้างขึ้นมานานหลายปีค่อยๆ พังทลายลง "มึงจะปกป้องกูจริงๆ หรือสิงห์... ทั้งที่ตัวมึงเองก็แทบจะเอาตัวไม่รอดจากวังวนพวกนี้" คินถาม เสียงสั่นพร่า สิงห์ยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้หาดูได้ง่ายนัก มันไม่ใช่รอยยิ้มเยาะเย้ย แต่เป็นรอยยิ้มของลูกผู้ชายที่พร้อมจะร่วมเป็นร่วมตาย "บาดแผลที่มึงมี มันก็เหมือนกับรอยแผลเป็นบนตัวกูนี่แหละ มันไม่ได้แปลว่าเราแพ้ แต่มันแปลว่าเรายังรอด... และตราบใดที่มึงยังรอด มึงก็มีสิทธิ์ที่จะทวงคืนทุกอย่างที่เสียไป" สิงห์ดึงร่างของคินเข้ามาใกล้จนหน้าผากของทั้งสองแนบชิดกัน ในความมืดมิดของห้องทำงานที่ถูกตัดขาดจากโลกภายนอก มีเพียงแสงไฟสลัวที่ส่องกระทบใบหน้าของคนสองคนที่ต่างผ่านนรกมาด้วยกัน เขาใช้ความนิ่งสงบเป็นเครื่องปลอบประโลมความบอบช้ำในอดีตของคิน แม้คำพูดจะดิบเถื่อน แต่มันกลับเป็นความอบอุ่นเพียงสิ่งเดียวที่คินโหยหามาตลอดชีวิต ทว่าในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองดูเหมือนจะประสานเป็นหนึ่งเดียว เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง—จังหวะที่หนักแน่นและเชื่องช้าจนน่าขนลุก ก่อนที่ประตูห้องทำงานจะถูกเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต "ดูเหมือนว่าฉันจะมาขัดจังหวะช่วงเวลาซึ้งๆ ของคู่รักใต้ดินสินะ" เสียงแหบพร่าของชายชราคนเดิมดังขึ้น พร้อมกับกลิ่นซิการ์ราคาแพงที่อบอวลไปทั่วห้อง สิงห์ลุกขึ้นยืนบังคินไว้ทันที แต่เมื่อเขาหันไปมอง เขาก็ต้องชะงักเมื่อเห็นคนสนิทที่ไว้ใจที่สุดของเขากำลังยืนคุมเชิงอยู่ข้างหลังชายชรา พร้อมกับปลายกระบอกปืนที่จ่อมายังขมับของคินโดยไม่ลังเล "แก... นี่แกทรยศฉันงั้นหรือ!" คินคำราม ลุกขึ้นยืนอย่างโกรธจัด ชายชราเพียงแค่ยกยิ้มอย่างใจดี ทว่าแววตากลับว่างเปล่าดั่งหลุมศพ "สิงห์... อย่าโง่ไปหน่อยเลย ในโลกนี้ไม่มีคำว่ามิตรแท้หรอก มีเพียงคนที่ถือไพ่เหนือกว่าเท่านั้น และตอนนี้... ดูเหมือนว่าหลานรักทั้งสองคนของฉัน จะไม่มีไพ่เหลือในมืออีกแล้วนะ" คินขยับตัวจะพุ่งเข้าหา แต่เสียงลั่นไกปืนจากคนของสิงห์กลับดังสนั่นขึ้นก่อนจะไปหยุดลงที่พื้นข้างเท้าของเขาเพียงนิ้วเดียว ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่แผ่ซ่านไปถึงกระดูกสันหลัง ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามเส้นทางที่ขรุขระของ 'จังหวะนรกกระแทกใจ' นะครับ ดาร์กไนท์