อันตรายรูปแบบใหม่

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและควันบุหรี่จางๆ ลอยอวลอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวชั้นใต้ดินของคลับ *Underground Pulse* บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยความกดดันชนิดที่ทำให้หายใจไม่ทั่วท้อง คินนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังสีดำสนิท แววตาคมกริบภายใต้กรอบแสงสลัวกำลังจ้องมองแก้ววิสกี้ในมือ นิ้วเรียวยาวเคาะเบาๆ เป็นจังหวะเดียวกับเสียงหัวใจที่เต้นระรัวอยู่ในอกของใครหลายคนในค่ำคืนนี้ ตรงข้ามกันนั้น สิงห์ยืนพิงสะโพกติดกับขอบโต๊ะทำงาน แผ่นหลังกว้างภายใต้เสื้อแจ็คเก็ตหนังสีเข้มตึงเครียดขึ้นเล็กน้อย ดวงตาดุร้ายคู่นั้นกวาดมองไปรอบห้องด้วยสัญชาตญาณดิบเถื่อนที่ถูกปลุกให้ตื่นตลอดเวลา มือหนาข้างหนึ่งซุกอยู่ในกระเป๋าเสื้อ สัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบของโลหะปืนสั้นที่ซ่อนอยู่ "นายเงียบไปนะสิงห์..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบที่น่าอึดอัด คินยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยเสน่ห์อันตรายและแรงดึงดูดประหลาด "กลัวว่าคืนนี้เราจะไม่รอดออกไปจากที่นี่... หรือว่ากลัวใจตัวเองกันแน่?" สิงห์ไม่ตอบ รอยแผลเป็นจางๆ ที่ข้างขมับกระตุกเล็กน้อยตามแรงขบกราม เขาปรายตามองเจ้าของคลับผู้เยือกเย็นด้วยความรู้สึกหลากหลาย ปมในใจจากการถูกหักหลังในอดีตยังคงฝังรากลึก สอนให้เขารู้ว่าอย่าไว้ใจใคร แม้กระทั่งคนที่มีอิทธิพลล้นพ้นฟ้าอย่างคินที่กำลังจ้องจะ 'ครอบครอง' ทุกตารางนิ้วในชีวิตของเขา "หุบปากซะคิน..." สิงห์เค้นเสียงลอดไรฟัน "เก็บแรงไว้หายใจตอนที่พวกมันเข้ามาดีกว่า นายก็รู้ว่าข่าวเรื่องที่เรากุมหลักฐานสำคัญมันแพร่สะพัดไปถึงไหนต่อไหนแล้ว" ก่อนที่คินจะได้เอ่ยคำเย้าแหย่ใดๆ กลับมา ประตูเหล็กหนาหนักทางด้านนอกก็ส่งเสียง "คลิก" เบาๆ—เสียงที่เบาจนเกือบไม่ได้ยิน แต่สำหรับนักล่าทั้งสองคน มันดังชัดเจนราวกับเสียงฟ้าผ่า ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้มันเต็มไปด้วยจิตสังหารที่แผ่พุ่งทะลุกรอบประตูเข้ามา สิงห์ดีดตัวออกจากขอบโต๊ะในเสี้ยววินาที ร่างกายเคลื่อนไหวด้วยความรวดเร็วและเงียบเชียบราวกับเสือดาว เขากระชากแขนคินให้หลบลงมาอยู่หลังแนวโซฟาพร้อมๆ กับที่กระสุนปืนนัดแรกพุ่งทะลุกระจกหน้าต่างเข้ามา เสียงกระจกแตกกระจายกลายเป็นเศษเสี่ยงคมกริบเคล้าไปกับเสียงคำรามต่ำในลำคอของสิงห์ "พวกมันมาแล้ว..." สิงห์กระซิบชิดใบหูของคิน ลมหายใจร้อนผ่าวปะทะกันในระยะประชิด ความใกล้ชิดในสถานการณ์เป็นตายทำให้หัวใจที่ด้านชาของทั้งคู่กระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่ แม้จะอยู่ในสถานการณ์คับขัน แต่นัยน์ตาของคินกลับพราวระยับด้วยความท้าทาย "ดูเหมือนแขกของเราจะไม่ได้รับเชิญสินะครับ..." คินกระซิบตอบ น้ำเสียงไม่มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย มีเพียงความเยือกเย็นและกระหายเลือดที่ฉายชัดขึ้นเรื่อยๆ เขาดึงอาวุธประจำกายออกมาจากสูทอย่างไร้เสียง สิงห์มองท่าทีนั้นแล้วพลถอนหายใจยาว ผู้ชายคนนี้บ้าพอกับเขา ไม่มีผิด ความโกลาหลภายนอกห้องประทุขึ้น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่กำลังวิ่งตรงเข้ามาทางนี้ พร้อมกับเสียงปืนเก็บเสียงที่ดัง "ปุก... ปุก..." เป็นระยะเพื่อเคลียร์ทาง นักฆ่ามืออาชีพถูกส่งมาเพื่อเก็บกวาดพวกเขาให้พ้นทางอย่างแน่นอน และรูปแบบการโจมตีนี้ไม่ใช่แค่พวกนักเลงปลายแถว แต่มันคือหน่วยสังหารระดับพระกาฬที่ถูกฝึกมาเพื่อการฆ่าโดยเฉพาะ สิงห์ส่งสัญญาณมือให้คินเงียบ เขากลั้นหายใจ รอจังหวะที่ประตูห้องกำลังจะถูกถีบพังเข้ามา กล้ามเนื้อทุกส่วนเกร็งเครียดพร้อมปะทะ แววตาดุร้ายเปล่งประกายความดุดันออกมาอย่างเต็มที่ ความตายอยู่ห่างแค่เอื้อม แต่นั่นกลับทำให้เลือดในกายของสิงห์สูบฉีดอย่างรุนแรง *ปัง!* ประถูกถีบกระเด็นหลุดจากวงกบ ฝุ่นตลบอบอวล เงาร่างของชายชุดดำสามคนก้าวเข้ามาพร้อมปืนกลมือในมือ สิงห์ไม่รอช้า เขาพุ่งทะยานออกไปจากที่กำบังราวกับพายุหมุน ใช้ความเร็วดิบเถื่อนเข้าประชิดตัวคนแรก บิดข้อมือมันหักอย่างโหดเหี้ยมพร้อมแย่งปืนมากราดยิงใส่คนที่สองทันที เสียงกรีดร้องและเสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วชั้นใต้ดิน ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่สิงห์กำลังหันไปจัดการกับมือสังหารคนสุดท้ายที่เหลืออยู่ ร่างของเขาก็ต้องชะงักกึก เมื่อปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบอีกกระบอกหนึ่งถูกจ่อเข้าที่ท้ายทอยของเขาอย่างแม่นยำ จากด้านหลัง... ของคนที่ควรจะยืนอยู่เคียงข้างเขา สิงห์เบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบลงไปถึงตาตุ่ม ความรู้สึกถูกหักหลังที่ฝังรากลึกกรีดแทะจิตใจอีกครั้ง เขากัดฟันกรอด เหลือบสายตากลับไปมองบุคคลที่ยืนถือปืนจ่อหัวเขาอยู่ รอยยิ้มอันตรายบนใบหน้าของคินเลือนหายไป แทนที่ด้วยแววตาว่าง1เปล่าไร้ความรู้สึก น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบข้างหูเขาอย่างแผ่วเบา ทว่าเฉียบคมบาดลึกยิ่งกว่าคมมีด "เกมนี้... นายคิดว่าใครเป็นคนถือไพ่เหนือกว่ากันล่ะครับ, สิงห์?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปกับความมืดมิดนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ