หนีตาย

กลิ่นคาวเลือดจางๆ คละคลุ้งปะปนกับกลิ่นยางรถยนต์ที่ไหม้เกรียม เสียงคำรามต่ำของเครื่องยนต์แปดสูบดังสะท้อนก้องไปทั่วอุโมงค์ทางด่วนร้าง ร่างของสิงห์แนบชิดอยู่กับเบาะหนังสีดำที่ขาดวิ่น ขณะที่นิ้วมือแกร่งกำด้ามปืนพกสั้นไว้แน่นจนข้อต่องอขาวโพลน แววตาดุร้ายคู่นั้นกวาดมองกระจกมองหลังอย่างระแวดระวัง เบื้องหลังพวกเขาคือกลุ่มควันสีดำทึบและเสียงไซเรนที่เริ่มดังแว่วมาจากปากอุโมงค์ "ถ้าไม่อยากตายคาเบาะรถ ขับให้มันเร็วกว่านี้ คิน" สิงห์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบแต่เต็มไปด้วยแรงกดดันที่แฝงไว้ด้วยความเดือดดาล คนถูกพาดพิงหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เย็นเยียบและทรงเสน่ห์ท่ามกลางความตาย คินหักพวงมาลัยรถกระชากหลบเศษซากปูนที่หล่นลงมาจากเพดานอุโมงค์ได้อย่างเฉียดฉิว แสงไฟจากแผงหน้าปัดรถสาดกระทบใบหน้าด้านข้างที่คมคายและรอยยิ้มมุมปากที่ยากจะคาดเดา ดวงตาคู่นั้นเหลือบมองคนข้างกายชั่วครู่ ก่อนจะเหยียบคันเร่งจนมิด "ใจร้อนเสียจริง สิงห์... รู้ไหมว่าความตายไม่ได้น่ากลัวเท่ากับการที่เราต้องถูกขังไว้ในกรงของไอ้พวกสวะพวกนั้นหรอกนะครับ" คินเอ่ยตอบ น้ำเสียงนุ่มนวลราวกับกำลังชวนคุยเรื่องดินฟ้าอากาศ ทั้งที่รถกำลังพุ่งทะยานด้วยความเร็วทะลุสองร้อยกิโลเมตรต่อชั่วโมง ภายในห้องโดยสารแคบๆ นี้ อากาศแทบจะเบาบางลงทุกที ความตึงเครียดแผ่ซ่านจนแทบจะหยิบจับต้องได้ ไหล่กว้างของทั้งสองเบียดเสียดกันทุกครั้งที่รถกระแทกกับพื้นถนนขรุขระ กลิ่นกายเฉพาะตัวของคิน—กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับความเย็นชาอันตราย—ลอยวนอยู่ปลายจมูกของสิงห์ มันเป็นความใกล้ชิดที่อันตรายยิ่งกว่ากระสุนปืนที่ไล่หลังมาเสียอีก สิงห์กัดกรามแน่น ปัดความคิดฟุ้งซ่านออกไป ปมในใจเรื่องความหลังที่ถูกครอบครัวหักหลังยังคงกรีดแทงหัวใจทุกครั้งที่เขาหลับตา แต่ตอนนี้... ศัตรูเบื้องหน้าอันตรายเสียยิ่งกว่าผีสางตนใด พวกเขาต้องออกไปจากเขตเมืองนี้ให้ได้ ก่อนที่สมุนของพรรคพวกเก่าจะปิดล้อมทุกเส้นทาง "เลี้ยวซ้ายข้างหน้า" สิงห์ออกคำสั่งเมื่อเห็นทางแยกที่โรยด้วยกรวดทราย "ทางนั้นมันเขตก่อสร้างเก่า ทางตันชัดๆ นะครับ" คินเลิกคิ้วสูง แต่พวงมาลัยในมือกลับหักเลี้ยวตามคำสั่งอย่างรู้ใจราวกับอ่านความคิดกันได้ รถยนต์พุ่งทะลุแผงกั้นสีส้มแดง เสียงเศษเหล็กและพลาสติกครูดกับตัวถังรถดังสนั่นหวั่นไหว ฝุ่นตลบอบอวลจนมองไม่เห็นทางข้างหน้า คินเหยียบเบรกกะทันหันจนล้อรถฟรีทิ้งรอยดำเป็นทางยาว รถจอดนิ่งสนิทอยู่ริมหน้าผาหินปูนสูงชัน เบื้องล่างคือแม่น้ำสายใหญ่ที่ไหลเชี่ยวกราก ท่ามกลางความมืดมิดของยามวิกาล เสียงเครื่องยนต์ดับลง ความเงียบงันเข้ามาแทนที่ มีเพียงเสียงหอบหายใจเบาๆ ของคนทั้งคู่ สิงห์ผลักประตูรถเปิดออก ลมหนาวปะทะเข้าที่ใบหน้าคมคายที่มีรอยแผลเป็นจางๆ เขาปีนขึ้นไปยืนบนโขดหินเพื่อสำรวจเส้นทางหนีต่อ แต่สายตากลับต้องชะงักก้าง เมื่อมองเห็นแสงไฟจากรถยนต์นับสิบคันกำลังเคลื่่อนตัวเข้ามาปิดล้อมทางขึ้นเดียวของพวกเขากลุ่มนั้นมาเร็วกว่าที่คาดไว้มาก คินก้าวตามลงมา ยืนประชิดด้านหลังจนแผ่นหลังของสิงห์เกือบสัมผัสกับอกแกร่ง มือเรียวยาวเอื้อมไปหยิบปืนไรเฟิลซุ่มยิงจากเบาะหลังขึ้นมาพาดบ่าอย่างคล่องแคล่ว แววตาของคินไม่มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความตื่นเต้นเร้าใจ ราวกับเด็กหนุ่มที่กำลังสนุกกับเกมไล่ล่า "ดูท่าทางเราจะมุมอับเสียแล้วนะครับ สิงห์... ทางเลือกมีไม่มากนัก จะสู้จนกระสุนหมดกระบอก หรือจะยอมให้ผมกอดจมดิ่งลงไปในแม่น้ำข้างล่างด้วยกันดีล่ะครับ?" คินกระซิบชิดใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอจนสิงห์รู้สึกขนลุกชันอย่างห้ามไม่อยู่ สิงห์หันขวับกลับมามองหน้าอีกฝ่าย แววตาดุร้ายวาวโรจน์ด้วยความโกรธปนความลังเล มือหนาคว้าคอเสื้อของคินเข้ามาใกล้จนใบหน้าห่างกันเพียงคืบเดียว แรงกดดันมหาศาลระหว่างเขาทั้งสองคนพุ่งถึงขีดสุด "หุบปากซะ คิน... ถ้าไม่อยากให้ฉันยิงนายทิ้งก่อนที่พวกมันจะมาถึง" สิงห์เค้นเสียงลอดไรฟัน ทว่า ในวินาทีที่สิงห์กำลังจะผลักคินออก เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงขึ้นลำกล้องปืนนับสิบกระบอกก็ดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลัง... "พวกแกหนีไม่พ้นหรอก สิงห์!" เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยตะโกนก้องผ่านความมืด พร้อมกับแสงไฟฉายแรงสูงสาดส่องตรงมาที่พวกเขาทั้งสองคนจนแสบตา และเงาร่างของบุคคลที่สิงห์ไม่อยากเจอที่สุดในชีวิตกำลังก้าวออกมาจากแถวหน้าของกลุ่มมือปืน พร้อมกับรอยยิ้มเยาะเย้ยที่สลักลึกอยู่ในความแค้นของเขา ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปกับความมืดมิดนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ