ชีวิตที่ไม่ต้องชก

คราบเลือดสีเข้มบนสนับมือซ้ายยังคงส่งกลิ่นคาวจางๆ เจือปนกับกลิ่นอายของแอลกอฮอล์ราคาแพงในห้องพักวีไอพีชั้นบนสุดของคลับ แม้เสียงคำรามและเสียงโห่ร้องจากสังเวียนใต้ดินจะยังคงสั่นสะเทือนขึ้นมาตามโครงสร้างเหล็กและคอนกรีต แต่วินาทีนี้ ระยะห่างระหว่างคนสองคนกลับเงียบงันเสียจนได้ยินเสียงลมหายใจ "นายควรจะไปล้างแผลได้แล้ว สิงห์" เสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยขึ้นนั้นเจือความดุอยู่เล็กน้อย คินขยับตัวเข้ามาช้าๆ ดวงตาคมกริบภายใต้แสงไฟสลัวกวาดมองรอยแผลแตกบริเวณโหนกแก้มและรอยฟกช้ำตามลำตัวของอีกฝ่ายอย่างพิจารณา ปลายนิ้วเรียวยาวหยิบสำลีชุบแอลกอฮอล์ขึ้นมา โดยไม่มีทีท่าว่าเกรงกลัวรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างหนาของนักสู้หนุ่มแม้แต่น้อย สิงห์เบือนหน้าหนีเล็กน้อยตามสัญชาตญาณดิบเถื่อนที่ยังคงตื่นตัว เขาไม่คุ้นชินกับการถูกดูแล ไม่เคยมีใครทำแผลให้ด้วยความนุ่มนวลแบบนี้ ทุกบาดแผลในชีวิตที่ผ่านมาล้วนเกิดจากการเอาตัวรอดท่ามกลางกลิ่นอายความตายใต้ดิน การแสดงความอ่อนแอคือความหายนะ แต่มือของคินในตอนนี้... กลับไม่ได้ให้ความรู้สึกแบบนั้น "ผมชินแล้ว... ไม่จำเป็นต้องลำบากคุณคินหรอกครับ" สิงห์เอ่ยเสียงแหบพร่า ดวงตาดุร้ายหลุบลงมองมือของอีกฝ่ายที่กำลังเอื้อมเข้ามาแตะบริเวณบาดแผลที่มุมปาก ความเย็นเฉียบของแอลกอฮอล์ตัดกับความร้อนผ่าวจากผิวสัมผัส ทำให้สิงห์ต้องกรามแน่นโดยอัตโนมัติ "เงียบซะ แล้วอย่าดื้อให้มันมากนัก" คินสั่งเสียงเรียบ ทว่าแววตากลับไหววูบด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบาย ระยะห่างที่ใกล้จนเกินพอดีทำให้กลิ่นกายเฉพาะตัวของคิน—กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับน้ำหอมราคาแพง—ลอยวนอยู่ในโสตประสาทของสิงห์ มันเป็นความใกล้ชิดที่อันตรายยิ่งกว่าการยืนอยู่หน้าคู่ต่อสู้บนสังเวียนเสียอีก คินไม่ได้ถอยห่าง กลับยิ่งขยับเข้ามาจนแผ่นหลังของสิงห์แนบชิดติดกับพนักโซฟาหนังสีดำสนิท ดวงตาสีเข้มคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของนักสู้หนุ่ม ราวกับต้องการมองทะลุเข้าไปถึงปมความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังความเงียบงัน "ทำไมถึงยังดึงดันจะขึ้นไปชกในคืนนี้อีก ทั้งที่สภาพนายเกือบจะเอาชีวิตไม่รอด" คินถามเบาๆ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจัง ปลายนิ้วที่กำลังแตะแผลเลื่อนลงมาไล้กรอบโครงหน้าคมคายอย่างถือวิสาสะ "เพราะมันเป็นทางเดียวที่จะทำให้ผมหลุดพ้น... จากวังวนนี้" สิงห์ตอบเสียงลอดไรฟัน กล้ามเนื้อทุกส่วนเกร็งเครียด "หลุดพ้นงั้นเหรอ?" คินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยเสน่ห์อันตรายและเยือกเย็น "นายคิดจริงๆ หรือว่าการชกชนะบนสังเวียนนั่น จะซื้ออิสรภาพให้นายได้? โลกใต้ดินแห่งนี้ไม่มีใครเป็นไทหรอก สิงห์... ยิ่งนายเก่งมากเท่าไหร่ นายก็ยิ่งถูกล่ามโซ่ไว้แน่นหนามากเท่านั้น และคนที่ถือโซ่เส้นนั้น... ก็คือฉันเอง" คำพูดนั้นบาดลึกเข้าไปในความรู้สึก สิงห์ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมา ดวงตาดุร้ายจ้องตอบเจ้าของคลับอย่างไม่เกรงกลัว ความโกรธเกรี้ยวและแรงดึงดูดประหลาดปะทะกันในความเงียบ ความหมายของการพักผ่อนในค่ำคืนนี้ไม่ใช่การนอนหลับอย่างไร้กังวล แต่มันคือการเผชิญหน้ากับความจริงที่ว่า เขากลายเป็นของสะสมชิ้นโปรดในอาณาจักรแห่งความมืดของคินไปเสียแล้ว คินโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนริมฝีปากแทบจะชิดกับใบหูของอีกฝ่าย ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวแก้มที่เต็มไปด้วยรอยแผล สิงห์หลับตาลงชั่วขณะเพื่อตั้งสติ ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าสัมผัสและการมีอยู่ของคนตรงหน้ากำลังสั่นคลอนกำแพงที่เขาใช้เวลาสร้างมาทั้งชีวิต "พักเสียบ้างเถอะ... ชีวิตของนายต่อจากนี้ ไม่จำเป็นต้องใช้หมัดพวกนั้นแลกมาเพื่อความอยู่รอดอีกแล้ว" คินกระซิบแผ่วเบา ราwกับคำสัญญากึ่งคำสั่ง มือหนาของสิงห์ที่วางอยู่บนตักค่อยๆ กำเข้าหากันแน่น ก่อนจะผ่อนคลายลงเมื่อฝ่ามือของคินทาบทับลงมา ชั่วขณะนั้น... โลกภายนอกที่เต็มไปด้วยเสียงคำรามของความรุนแรงราวกับหยุดหมุน เหลือเพียงจังหวะหัวใจสองดวงที่เต้นกระแทกกระทั่นอยู่ในความเงียบงันของห้องพักวีไอพี ทว่า... ในวินาทีที่ความอบอุ่นเริ่มกัดเซาะความเย็นชาในใจของสิงห์ เสียงเคาะประตูสามครั้งที่ดังขึ้นอย่างกะทันหันก็ทำลายบรรยากาศทั้งหมดลงในพริบตา ประตูห้องพักวีไอพีถูกผลักเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต ร่างสูงโปรดของชายแปลกหน้าในชุดสูทสีเข้มก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก บนมือของเขามีแฟ้มเอกสารสีดำสนิทที่ระบุตราสัญลักษณ์องค์กรที่สิงห์คิดว่าชาตินี้ไม่มีวันจะได้เห็นอีกแล้ว "ขออภัยที่ขัดจังหวะเวลาส่วนตัวครับ... นายคิน, และสวัสดีครับพี่ชาย ไม่คิดเลยว่าสุนัขที่บ้านจะหนีมาซ่อนตัวอยู่ในที่อับปายแบบนี้" ดวงตาดุร้ายของสิงห์เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความแค้นฝังหุ่นที่ถูกกดทับไว้พวยพุ่งขึ้นมาในอกทันทีเมื่อเห็นใบหน้าของผู้มาเยือน ขณะที่คินกลับหรี่ตาลงอย่างเย็นชา รอยยิ้มอันตรายผุดขึ้นที่มุมปากโดยไม่มีความตกใจแม้แต่น้อย ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปกับความมืดมิดนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ ดาร์กไนท์