บทลงโทษของมาเฟีย

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและควันปืนยังไม่ทันจางหายจากอากาศ ปลายกระบอกโลหะสีดำสนิทก็สะท้อนแสงไฟนีออนสีส้มสลัวในห้องใต้ดิน ลั่นวาจาแทนคำพูดด้วยความเงียบงันที่น่ากลัวกว่าเสียงคำรามใดๆ สิงห์ไม่แม้แต่จะกะพริบตา ร่างหนาภายใต้เสื้อกล้ามชุ่มเหงื่อขยับตัวเพียงเล็กน้อยเพื่อบังมุมอับให้คิน—แม้ว่าสัญชาตญาณดิบเถื่อนจะบอกว่าไอ้บอดีการ์ดหน้าตายที่ยืนถือปืนอยู่ตรงทางออกเมื่อครู่ มันไม่ได้มาดี แต่มันคือ ‘คนสนิท’ ที่คินไว้ใจที่สุด “ลดปืนลง, ไอ้กรณ์” เสียงของคินต่ำทุบ กังวานและเยือกเย็นราวกับน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตาคมกริบสีนิลกาฬหรี่ลงเล็กน้อย จับจ้องไปยังลูกน้องมือดีที่แปรพักตร์อย่างไม่สะทกสะท้าน แม้ความตายจะจ่ออยู่ตรงหน้า แต่เจ้าพ่อคลับ Underground ผู้นี้ไม่เคยรู้จักคำว่าหวาดกลัว มีเพียงประกายไฟแห่งความโกรธเกรี้ยวที่ลุกโชนอยู่ภายใต้ความนิ่งสงบ “ผมทำตามคำสั่ง... นายท่าน” กรณ์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้อารมณ์ “แต่คำสั่งนั้นมันต้องไม่ใช่การปล่อยให้เหยื่อหลุดมือไปต่อหน้าต่อตาแบบนี้” *ปัง!* กระสุนนัดหนึ่งเจาะทะลุกรอบประตูไม้สักทองจนเศษไม้กระจาย ไม่ใช่เป้าหมายเพื่อปลิดชีพ แต่เป็นการประกาศกร้าวว่าเกมนี้ ‘กรณ์’ ไม่ได้เล่นตามกฎของคินอีกต่อไปแล้ว ชั่วเสี้ยววินาทีนั้นเองที่สิงห์ไม่รอช้า ร่างสูงพุ่งเข้าประชิดตัวบอดีการ์ดทรยศด้วยความเร็วปานพายุหมุน มือหนาคว้าข้อมือที่ถือปืนบิดเข้าหาตัวอย่างแรงจนกระดูกลั่นกรอบ พร้อมกับเข่าลอยกระแทกเข้าที่ลิ้นปี่ของกรณ์จนทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นในพริบตา ความรุนแรง ดิบเถื่อน และเด็ดขาด คือภาษาเดียวที่คนในโลกใต้ดินสื่อสารกัน “เสร็จฉัน” สิงห์คำรามในลำคอ ขณะกดร่างของกรณ์ไว้กับพื้นรองเท้าบูท ปลายกระบอกปืนหลุดจากมือกระเด็นไปไกล แต่ก่อนที่สิงห์จะได้ลั่นหมัดซ้ำเพื่อรีดความจริง คินกลับก้าวเข้าไปใกล้ด้วยฝีเท้าที่ไร้สุ้มเสียง มือเรียวยาวแต่เต็มไปด้วยพละกำลังกระชากคอเสื้อสิงห์ให้ถอยห่างออกมาอย่างแรง แรงดึงนั้นทำเอาสิงห์เซถอยหลัง ดวงตาดุร้ายหันกลับไปมองเจ้านายด้วยความไม่พอใจ “ใครอนุญาตให้แกฆ่ามัน?” คินเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคู่นั้นไม่ได้มองที่ศัตรูบนพื้น แต่มันกำลังจ้องมองสิงห์ด้วยไฟโทสะที่น่ากลัวยิ่งกว่า “ฉันบอกแล้วใช่ไหม... ว่าทุกย่างก้าวในเขตของฉัน ต้องอยู่ใต้คำสั่งฉันเท่านั้น!” “มันเล็งหัวคุณ!” สิงห์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงทุบต่ำและเต็มไปด้วยความกระด้าง “ถ้าผมไม่จัดการมัน ป่านนี้คุณคงลงไปนอนจมกองเลือดบนพื้นแล้ว!” “แล้วไง? แกมีสิทธิ์อะไรมาแตะต้องคนของฉัน!” คินก้าวเข้าประชิด ร่างกายของทั้งคู่เบียดเสียดกันจนสัมผัสได้ถึงไอความร้อนระอุที่แผ่ออกมา ความโกรธขอดเกลียวอยู่ในอกของมาเฟียหนุ่ม ไม่ใช่แค่เพราะความนอกคอกของสิงห์ แต่เป็นเพราะความหวาดกลัวลึกๆ ที่สิงห์เกือบจะเอาตัวเข้ามาแลกเพื่อปกป้องเขา—มันคือความรู้สึก ‘ควบคุมไม่ได้’ ที่คินเกลียดชังที่สุด มือข้างหนึ่งของคินเอื้อมไปบีบคางหนาของสิงห์ไว้แน่น บังคับให้เงยหน้าขึ้นรับแสงไฟสลัว นิ้วหัวแม่มือออกแรงกดลงบนริมฝีปากหยักที่ยังคงดื้อรั้น แรงบีบนั้นมากพอจะทำให้เกิดรอยแดงช้ำ แต่สิงห์ไม่หลบตา เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยตัณหาและความบ้าคลั่งคละเคล้ากัน “แกกล้าขัดคำสั่งฉัน... สิงห์” คินกระซิบชิดริมฝีปาก กลิ่นอายอันตรายแผ่ซ่านระหว่างลมหายใจที่กระชั้นชิด “ในเมื่อแกชอบทำตามอำเภอใจนัก งั้นก็ต้องโดน ‘บทลงโทษ’ ที่คู่ควร” บรรยากาศในห้องใต้ดินเปลี่ยนไปในเสี้ยววินาที ความตึงเครียดจากการฆาตกรรมและการหักหลัง ถูกแทนที่ด้วยแรงดึงดูดทางเพศที่ดิบเถื่อนและบีบคั้นหัวใจ คินไม่ได้สนใจร่างของกรณ์ที่นอนหมดสติอยู่บนพื้นอีกต่อไป สมาธิทั้งหมดของเขาถูกดึงดูดด้วยนักสู้ใต้ดินผู้พยศคนนี้ สิงห์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปาก แม้ร่างกายจะถูกพันธนาการด้วยมือของมาเฟียผู้ทรงอิทธิพล แต่แววตากลับท้าทาย “จะลงโทษผมด้วยอะไรล่ะ? ลูกปืน หรือว่า... วิธีอื่น” คำพูดนั้นเหมือนเป็นการจุดไฟราดลงบนกองน้ำมัน คินกระชากคอเสื้อสิงห์จนกระดุมหลุดกระเด็น เผยให้เห็นแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและร่องรอยจากการต่อสู้ มือเรียวปัดป่ายไปตามลาดไหล่หนาก่อนจะบีบขยำกล้ามเนื้อแน่นอย่างแรงเพื่อระบายอารมณ์ คินผลักร่างสูงจนแผ่นหลังกระแทกเข้ากับกำแพงอิฐเปลือยอย่างแรง เสียงเนื้อกระทบกันดังก้องในความเงียบ “ปากดีนักนะ...” คินกดน้ำหนักตัวทับลงไป ขาเรียวยกขึ้นล็อกสะโพกของสิงห์ไว้ไม่ให้ขยับหนี ใบหน้าสวยคมโน้มเข้าไปใกล้จนริมฝีปากเกือบจะสัมผัสกัน แต่ทว่ามันเต็มไปด้วยความดุดันและคุกคาม “ฉันจะทำให้แกจำไปจนวันตาย ว่าใครคือเจ้าของชีวิตแกที่แท้จริง” สิงห์คำรามต่ำในคอเมื่อมือของคินสอดเข้าไปใต้เสื้อกล้าม ลูบไล้แผ่นหลังหนาที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากสนามประลอง ก่อนจะจิกเล็บลงบนผิวเนื้อจนรู้สึกเจ็บแปลบ ความเจ็บปวดที่ผสมผสานกับความเร่าร้อนทำให้เลือดในกายของสิงห์สูบฉีดอย่างบ้าคลั่ง สัญชาตญาณดิบเถื่อนสั่งให้เขาอยากจะพลิกเกมกดร่างนี้ลงกับพื้น แต่วินาทีนี้... เขากลับพ่ายแพ้ให้กับแววตาที่เต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันมืดมนของคินอย่างไม่เป็นท่า ริมฝีปากร้อนผ่าวของคินประทบลงมาอย่างไร้ความปรานี มันไม่ใช่จูบแห่งความอ่อนโยน แต่เป็นการบดขยี้และลงทัณฑ์ รสชาติของเลือดและสนิมเหล็กเจือจางอยู่ในโพรงปากเมื่อคินกัดริมฝีปากของสิงห์จนแตก สิงห์ตอบโต้ด้วยการอ้าปากรับความเร่าร้อนนั้น ลิ้นร้อนเกี่ยวพันกันอย่างดุเดือดราวกับสัตว์ป่าที่กำลังแย่งชิงอาณาเขต มือหนาที่เคยใช้กำจัดคู่ต่อสู้ ตอนนี้เปลี่ยนเป็นบีบขยำเอวบางของคินเข้าหาตัวจนแนบสนิท ไม่มีช่องว่างให้อากาศหายใจ เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดดังแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นรำไปพร้อมกับจังหวะนรกใต้ดิน คินผละริมฝีปากออกช้าๆ หยาดน้ำสีใสย้อยเปื้อนมุมปากสวย ในขณะที่หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงตามแรงอารมณ์ แววตาของมาเฟียหนุ่มไม่ได้เย็นชาอีกต่อไป แต่มันฉายแววความกระหายที่ถูกปลุกเร้าจนกู่ไม่กลับ “นี่คือบทลงโทษของคนนอกคำสั่ง...” คินกระซิบเสียงพร่าข้างใบหูของสิงห์ ลมหายใจร้อนรดต้นคอจนขนลุกชัน “และจำไว้... ว่าแกไม่มีวันหนีพ้นจากกรงของฉัน” สิงห์แค่นยิ้มดุร้าย ดวงตาวาวโรจน์ด้วยไฟตัณหาที่ไม่แพ้กัน “ลองดูสิครับ... ว่าสุดท้ายแล้วใครจะเป็นคนพังกรังของใครกันแน่” ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังระอุถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นจากบันไดวนด้านนอก เสียงปลดล็อกกลอนประตูดัง *คลิก* ตามด้วยเสียงฝีเท้าที่เหยียบย่างเข้ามาในห้องใต้ดินอย่างรวดเร็วเกินกว่าจะเป็นลูกน้องทั่วไป คินชะงัก ร่างเพรียวผละออกจากสิงห์อย่างรวดเร็วพร้อมกับแววตาที่กลับมาเยือกเย็นและเฉียบคมดังเดิม สิงห์เองก็ขยับตัวตั้งท่าเตรียมพร้อมรับมือ มือหนาสัมผัสเข้ากับความว่างเปล่าที่ข้างเอว... ปืนของเขาหายไปไหน? ประตูเหล็กบานใหญ่ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง แสงไฟสว่างจ้าจากด้านบนสาดส่องเข้ามาทำให้ทั้งคู่ต้องหรี่ตาลง ร่างเงาสูงโปร่งของใครบางคนก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก—บุคคลที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะปรากฏตัว ณ ที่แห่งนี้ ในเวลาที่วิกฤตที่สุด “เล่นสนุกกันพอหรือยังครับ... คุณคิน” เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้น พร้อมกับเงาดำนับสิบที่เดินตามหลังเข้ามา ปิดตายทุกเส้นทางหนีของห้องใต้ดินแห่งนี้จนหมดสิ้น -------------------------------------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปในความมืดด้วยกันครับ - ดาร์กไนท์