กำแพงที่พังทลาย

กลิ่นคาวเลือดที่ตกค้างในอากาศยังไม่จางหายไปไหน แต่มันถูกแทนที่ด้วยกลิ่นอายความเย็นเยียบจากสัมผัสของเหล็กกล้าที่แตะอยู่บนผิวเนื้อ “ทางหนีไม่มีแล้วสิงห์ เลิกทำตัวเป็นสัตว์ป่าที่จวนตัวจะกัดฟันสู้เสียที” เสียงทุ้มต่ำของคินดังขึ้นใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นที่รดรินอยู่ข้างใบหู สิงห์ไม่ได้ขยับตัวตามคำสั่ง แผ่นหลังกว้างที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากการถูกเฆี่ยนตีในเหตุการณ์ ‘บทลงโทษ’ เมื่อคืนก่อนยังคงเหยียดตรงอย่างทระนง แม้กล้ามเนื้อจะสั่นระริกด้วยความล้า เขายืนนิ่งอยู่กลางห้องใต้ดินที่ถูกปิดตายด้วยเงาดำของลูกน้องนับสิบที่ยืนเรียงรายเหมือนรูปปั้นไร้วิญญาณ คินก้าวเข้ามาประชิด มือเรียวยาวที่ดูสะอาดสะอ้านเกินกว่าจะเป็นมือของมาเฟียเจ้าของคลับใต้ดินแห่งนี้ เอื้อมไปปลดล็อกกุญแจมือที่พันธนาการสิงห์ไว้กับเสาเหล็ก เสียง ‘คลิก’ ของกลไกดังสะท้อนก้องในความเงียบงัน แต่มันกลับฟังดูเหมือนเสียงโซ่ตรวนที่กำลังพันธนาการวิญญาณของทั้งคู่ให้แนบแน่นยิ่งกว่าเดิม สิงห์เบนสายตาที่ดุดันราวกับหมาป่าบาดเจ็บไปมองอีกฝ่าย คินไม่ได้หัวเราะเยาะเหมือนทุกครั้ง แววตาของเจ้าของคลับเปลี่ยนไป... มันไม่ใช่ความกระหายในอำนาจ แต่มันคือความหิวกระหายที่ลึกซึ้งและบิดเบี้ยวกว่านั้น “ถ้าจะฆ่า ก็ลงมือซะ อย่ามาเล่นเกมประสาท” สิงห์เอ่ยเสียงแหบพร่า พยายามพยุงร่างกายที่บอบช้ำขึ้นยืน แม้ขาจะพาลอ่อนแรง คินยกยิ้มที่มุมปาก นิ้วเรียวเชยคางสิงห์ขึ้น บังคับให้สิงห์ต้องสบตา “ฆ่าเธอเหรอ? รสชาติเลือดที่ฉันได้จากเธอเมื่อคืน... มันคุ้มค่าเกินกว่าจะปล่อยให้ตายง่ายๆ สิงห์ เธอไม่ใช่แค่หมากในเกมนี้อีกต่อไปแล้ว” ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ สิงห์รับรู้ได้ถึง ‘จังหวะนรก’ ของหัวใจตัวเองที่เต้นแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก ไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่เป็นความโกรธแค้นที่ปนเปกับความต้องการบางอย่างที่เขาไม่เคยยอมรับมาก่อน คินขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกจนช่องว่างระหว่างทั้งคู่แทบไม่มีเหลือ มือที่เคยทำร้ายเขา กลับค่อยๆ ลูบไล้ผ่านรอยแผลเป็นบนแผ่นหลังอย่างแผ่วเบา เป็นการสัมผัสที่ดูเหมือนจะทะนุถนอม แต่มันกลับกดทับลงบนรอยแผลด้วยน้ำหนักที่ทำให้สิงห์ต้องกัดฟันกรอดด้วยความเจ็บแปลบ “เจ็บไหม?” คินถาม เสียงนั้นสั่นพร่าด้วยอารมณ์ที่พุ่งพล่าน “ความเจ็บปวดที่ฉันมอบให้... มันทำให้เธอรู้สึกว่าเธอยังมีชีวิตอยู่ หรือมันทำให้เธออยากจะหนีไปให้ไกลจากโลกของฉันกันแน่?” สิงห์ไม่ตอบ แต่เขาตัดสินใจทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด เขาคว้าคอเสื้อของคินแล้วกระชากเข้าหาตัว แรงปะทะทำให้ทั้งคู่เซถลาไปพิงกับกำแพงปูนเปลือย สิงห์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น เหมือนต้องการจะควักเอาความลับทั้งหมดที่ซ่อนอยู่ข้างในออกมาให้หมดสิ้น “นายอยากได้อะไรกันแน่ คิน?” สิงห์กระซิบ ความกดดันพุ่งสูงจนลูกน้องรอบข้างต่างพากันถอยห่าง “อยากได้ตัวฉัน? หรืออยากได้ซากศพที่เดินได้เพื่อให้สมกับความสะใจของนาย?” คินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ทุ้มลึกและอันตราย “ฉันอยากได้คนที่ยอมรับว่า... ในความมืดมิดที่เรายืนอยู่นี้ มีแค่เราสองคนเท่านั้นที่มองเห็นกันและกัน สิงห์ เธอถูกครอบครัวทิ้ง เธอถูกโลกทรยศ แต่ที่นี่... ที่ใต้ฝ่าเท้าของฉัน เธอคือราชาของฉันเพียงคนเดียว” คำพูดนั้นเหมือนกำแพงที่สิงห์พยายามสร้างมาตลอดชีวิตเริ่มร้าวฉาน สิงห์ไม่ได้มองคินเป็นศัตรูที่ต้องกำจัดในวินาทีนี้ แต่มองเห็นความว่างเปล่าในแววตาของคินที่สะท้อนเงาของตัวเอง... เงาของคนที่แตกสลายไม่ต่างกัน คินค่อยๆ เลื่อนมือจากคางลงมาที่ต้นคอของสิงห์ ลากนิ้วไปตามแนวสันหลังอย่างช้าๆ สัมผัสที่ทำให้อะดรีนาลีนในกายสิงห์พลุ่งพล่าน เขาไม่ได้ปัดมือคินออก แต่กลับปล่อยให้ความรู้สึกนั้นครอบงำ ความสัมพันธ์ที่เคยเป็นแค่ ‘ผู้คุมกับนักโทษ’ บัดนี้กำลังเปลี่ยนสถานะเป็น ‘นักล่ากับเหยื่อที่พร้อมจะฉีกกระชากผู้ล่ากลับ’ “ถ้านายอยากเล่นเกมนี้” สิงห์เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาแต่แฝงด้วยความท้าทาย “ฉันก็จะเล่น... แต่จำไว้ว่า ถ้าวันไหนที่นายเผลอเปิดช่องโหว่แม้แต่นิดเดียว... ฉันจะเป็นคนกระชากหัวใจนายออกมาเอง” คินยิ้มกว้างขึ้น เป็นรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์อันตราย “ฉันจะรอวันนั้น... วันที่เธอจะทำแบบนั้นจริงๆ” ท่ามกลางบรรยากาศที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดทางอารมณ์ คินโน้มใบหน้าลงมาจนริมฝีปากของเขาสัมผัสกับใบหูของสิงห์ ลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดทำให้สิงห์แทบขาดสติ แต่ก่อนที่ทุกอย่างจะเลยเถิดไปไกลกว่านั้น เสียงปืนดังขึ้นอย่างแผ่วเบาจากทางเข้าห้องใต้ดินที่มืดมิด *ปัง!* ลูกน้องคนหนึ่งที่เฝ้าหน้าประตูล้มลงกองกับพื้นทันทีตามด้วยเสียงรองเท้าบูทหนักๆ ที่ก้าวเข้ามาในความมืด คินชะงัก สายตาที่เคยอ่อนโยนเปลี่ยนเป็นดุดันดุจปีศาจ เขาดึงตัวสิงห์มาไว้ข้างหลังตัวเองโดยสัญชาตญาณ แสงไฟจากโถงทางเดินสาดส่องเข้ามา เผยให้เห็นร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเทาที่คุ้นตา... คนที่สิงห์ไม่คิดว่าจะปรากฏตัวที่นี่ในตอนนี้ “ไม่คิดเลยนะว่าท่านจะมาถึงที่นี่ด้วยตัวเอง... พ่อ” คินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเหยียดหยาม พร้อมกับคว้าปืนพกขึ้นมาจ่อเล็งไปที่เงาร่างนั้น สิงห์เบิกตากว้าง ความลับของตระกูลที่เขาพยายามหนีมาตลอดกลับเดินเข้ามาหาเขาถึงในขุมนรกแห่งนี้... เรื่องราวในคืนนี้ไม่ได้จบลงแค่การทดสอบความอดทน แต่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของสงครามที่เขายังไม่พร้อมจะเผชิญ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางเข้าสู่จังหวะนรกไปกับผม ดาร์กไนท์ ครับ