เบื้องหลังหน้ากาก

"มึงกำลังจะบอกกูว่า... หน้ากากที่กูถอดออกมาจากศพไอ้คนทรยศนั่น คือสัญลักษณ์ของตระกูลมึงงั้นเหรอ คิน?" เสียงของสิงห์สั่นพร่าทว่าเต็มไปด้วยแรงกดดัน เขากระชากคอเสื้อคนตรงหน้าเข้าหาตัวจนได้ยินเสียงผ้าใยสังเคราะห์ราคาแพงเสียดสีกับความตึงเครียดในอากาศ กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นคาวเลือดที่ยังหลงเหลือจากเวทีใต้ดินคลุ้งอยู่ในห้องส่วนตัวของคลับ Underground ไฟสลัวสีส้มสลัดเงาร่างของทั้งคู่ให้ดูบิดเบี้ยวบนผนังราวกับปีศาจที่กำลังตะครุบเหยื่อ คินไม่ตอบ เขายังคงยืนนิ่ง แววตาคมกริบดุจมีดโกนของเขาสบประสานกับนัยน์ตาสีเข้มที่เต็มไปด้วยความแค้นของสิงห์ ใบหน้าของคินเรียบเฉย ทว่ามุมปากกลับยกยิ้มจางๆ ที่สื่อถึงความเย้ยหยันต่อโชคชะตา "ไม่ใช่แค่สัญลักษณ์ตระกูลหรอกสิงห์..." คินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มลึก ทว่าทุ้มต่ำจนน่าขนลุก มือของเขายกขึ้นจับข้อมือของสิงห์ที่รั้งคอเสื้อเขาไว้อย่างแผ่วเบา แต่แฝงไปด้วยแรงมหาศาลที่บอกให้รู้ว่าเขาไม่ได้อ่อนแอ "แต่มันคือรอยสักที่สลักอยู่บนแผ่นหลังของคนที่เป็น 'พี่ชาย' คนเดียวของฉัน... คนที่ควรจะตายไปตั้งแต่ห้าปีก่อนในเหตุการณ์ไฟไหม้คฤหาสน์ตระกูลวีรภัทร" สิงห์ชะงัก ลมหายใจสะดุดกึกในอก ภาพในความทรงจำเรื่องการถูกหักหลังของเขากับความจริงที่คินเพิ่งพ่นออกมาเริ่มซ้อนทับกัน ความเย็นเยียบแล่นผ่านกระดูกสันหลัง นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของการจัดฉาก แต่มันคือความแค้นในสายเลือดที่เขามีส่วนเกี่ยวข้องโดยไม่ตั้งใจ "มึงโกหก" สิงห์คำราม พลางสะบัดมือออกจนคินเซไปด้านหลังเล็กน้อย "ถ้าเขาคือพี่ชายมึง ทำไมเขาถึงเป็นคนส่งคำสั่งมาฆ่ากูในเวทีคืนนั้น? ทำไมต้องเป็นมึงที่ยืนอยู่ข้างหลังการกระทำพวกนั้น?" "โลกใต้ดินมันไม่ได้มีแค่สีขาวกับสีดำนะสิงห์" คินก้าวเข้ามาประชิดตัวอีกครั้ง คราวนี้เขาเป็นฝ่ายรุก มือเรียวยาวเอื้อมไปแตะที่ปลายคางของสิงห์ บังคับให้คนตรงหน้าเงยหน้าขึ้นรับแสงไฟสลัว "คนที่ตายไปแล้วมักจะกลับมาพร้อมกับความแค้นที่รุนแรงกว่าเดิมเสมอ พี่ชายของฉันไม่ได้ทำเพื่อเงิน หรืออำนาจในคลับนี้... แต่เขาทำเพื่อ 'ทำลาย' ทุกสิ่งที่ฉันรัก เพื่อชดใช้ที่ฉันเป็นคนแย่งชิงทุกอย่างไปจากเขา" "แล้วกูคืออะไรในหมากตานี้? คือหมากที่มึงใช้ฆ่าพี่ชายตัวเอง หรือคือเหยื่อที่มึงรอเชือดเพื่อเซ่นสังเวยความสัมพันธ์บัดซบนี่?" สิงห์ถามพลางแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยความเจ็บปวด เขาไม่เคยคิดเลยว่าคนที่เขาสอนให้รู้จักความเชื่อใจอย่างคิน จะมีเงาของ 'พี่ชายศัตรู' ทาบทับอยู่ตลอดเวลา "มึงคือสิ่งที่ฉันยอมแลกด้วยทุกอย่าง แม้แต่ชีวิตของพี่ชายตัวเอง" คินกระซิบข้างหู น้ำเสียงของเขาสั่นไหวเล็กน้อยด้วยอารมณ์ที่พยายามซ่อนเร้น "สิงห์... ถ้าการที่ต้องฆ่าคนสายเลือดเดียวกันเพื่อให้มึงยังยืนอยู่ข้างฉันได้ มันคือความเลวร้ายที่สุดในชีวิต งั้นฉันก็ยอมเป็นปีศาจที่เลวทรามที่สุดในโลกใบนี้" บรรยากาศในห้องเงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นโครมคราม สิงห์รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังถล่มลงมา ความรู้สึกสับสนตีรวนอยู่ในอก ทั้งความรัก ความแค้น และความไม่มั่นใจในตัวผู้ชายที่ยืนอยู่เบื้องหน้า ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังก้องมาจากหน้าห้องประตูเหล็กที่ปิดสนิทถูกผลักออกด้วยแรงกระแทกจนเกิดเสียงดังสนั่น สิงห์และคินหันขวับไปมองพร้อมกัน ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเทาเข้มก้าวเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าคนทั้งสอง ใบหน้าของเขาดูละม้ายคล้ายกับคินราวกับพิมพ์เดียวกัน ทว่าแววตาของเขานั้นเย็นชาและดุดันกว่าหลายเท่า มุมปากของเขามีรอยแผลเป็นจางๆ ที่ดูเหมือนรอยมีดกรีด "คุยกันสนุกเลยนะ น้องชาย" ชายคนนั้นเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยความเหยียดหยาม "ขอบใจมากนะสิงห์ ที่ช่วยจัดการ 'หมารับใช้' ให้ฉัน... แต่เสียดายที่แกดันฉลาดน้อยไปหน่อย จนไม่รู้ว่าคนที่สั่งให้แกฆ่าพวกมันจริงๆ คือใคร" สิงห์เบิกตากว้าง มือของเขาเอื้อมไปที่เอวตามสัญชาตญาณหวังจะคว้าอาวุธ แต่คินกลับก้าวเข้ามาขวางหน้าเขาไว้ แววตาของคินเปลี่ยนจากความนุ่มนวลเป็นความอำมหิตอย่างที่สิงห์ไม่เคยเห็นมาก่อน "พี่... กลับมาทำไม" คินถามเสียงเย็น ชายผู้เป็นพี่ชายหัวเราะร่า ก่อนจะหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อแล้วโยนลงบนโต๊ะกลางห้อง ภาพนั้นคือรูปของสิงห์ในวัยเด็กที่ถูกถ่ายคู่กับคนสำคัญที่สิงห์พยายามลืมมาตลอดชีวิต "กูไม่ได้มาหามึง คิน" ชายคนนั้นแสยะยิ้ม มองไปที่สิงห์ด้วยสายตาที่ทำให้คนอ่านต้องหยุดหายใจ "กูมาพา 'น้องชายอีกคน' ของกู กลับบ้าน... สิงห์ มึงคงลืมไปแล้วสินะ ว่านามสกุลจริงๆ ของมึง คืออะไร" ความลับที่ซ่อนอยู่ใต้บาดแผลในอดีตกำลังจะถูกเปิดเผย สิงห์รู้สึกเหมือนสมองว่างเปล่าเมื่อชื่อที่เขาถูกห้ามไม่ให้เอ่ยถึงหลุดออกมาจากปากของศัตรูที่เขาเพิ่งรู้ว่าคือพี่ชายแท้ๆ ของคิน และยิ่งไปกว่านั้น... ความสัมพันธ์ของเขากับคินอาจจะไม่ได้จบลงแค่คำว่าคนรักหรือศัตรู แต่มันคือเส้นสายเลือดที่เขาสะอิดสะเอียนที่จะยอมรับ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปกับความมืดมิดในบทนี้ร่วมกับผมนะครับ หวังว่าทุกคนจะยังไม่วางใจในตัวละครตัวไหนทั้งสิ้นจนกว่าจะถึงตอนจบครับ ดาร์กไนท์