ความเชื่อใจที่เพิ่งเกิด

“ถ้าการปรากฏตัวของคนตายมันคือกลอุบายที่แยบยลที่สุด งั้นผมก็คงต้องขอชมเชยว่าพ่อเล่นละครได้สมบทบาทเหลือเกินครับ” สิงห์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแววตาของเขากลับวาวโรจน์ไปด้วยความเย็นชาที่กัดกินหัวใจ ควันบุหรี่จางๆ จากปลายมวนของชายวัยกลางคนตรงหน้าลอยละล่อง ตัดกับแสงไฟสลัวของโรงเก็บเครื่องจักรเก่าที่กลายเป็นสมรภูมิขนาดย่อมไปแล้ว ร่างที่ควรจะกลายเป็นเถ้าถ่านไปเมื่อสามปีก่อน บัดนี้กลับยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าด้วยท่วงท่าที่ดูเหนือกว่าราวกับกำลังดูละครฉากสำคัญ คินก้าวออกมาจากเงามืดเล็กน้อย มือเรียวยาวเอื้อมไปคว้าข้อมือของสิงห์ไว้แน่น สัมผัสจากคินไม่ใช่การฉุดรั้ง แต่เป็นการยืนยันตัวตนว่าในวินาทีที่นรกกำลังจะเปิดประตูต้อนรับ พวกเขาไม่ได้ยืนอยู่ตรงนี้เพียงลำพัง “อย่าไปมองมัน สิงห์” คินกระซิบข้างหู เสียงทุ้มต่ำของเขาสั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์ที่พยายามสะกดไว้ “นั่นไม่ใช่พ่อของนาย แต่มันคือสัตว์ร้ายที่สวมหนังมนุษย์” ชายผู้เป็น ‘พ่อ’ หัวเราะร่วน เสียงหัวเราะที่แหลมสูงจนน่าขนลุกก้องกังวานไปทั่วโถงกว้าง เขาค่อยๆ ปัดควันบุหรี่ออกจากเสื้อสูทเนื้อดีราวกับมันเป็นสิ่งปฏิกูล “คิน... ดูแล ‘สุนัข’ ของตัวเองดีๆ หน่อยสิ เลี้ยงมันให้เชื่องน่ะพอเข้าใจ แต่ถ้ามันเริ่มเห่าหอนเกินขอบเขต... บางทีการสั่งสอนด้วยความตายซ้ำสอง อาจเป็นสิ่งที่มันโหยหาก็ได้” สิงห์กระชากข้อมือออกจากการเกาะกุมของคินชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะโกรธเคือง แต่เพราะแรงอัดอั้นภายในร่างกายที่พุ่งพล่านจนแทบจะระเบิดออก เขาพุ่งเป้าสายตาไปที่ชายตรงหน้า มือข้างหนึ่งเลื่อนลงไปกุมด้ามมีดที่เหน็บอยู่ข้างเอวโดยสัญชาตญาณ “สามปีที่แล้ว พ่อทิ้งหนี้สิน ทิ้งความตาย และทิ้งตราบาปให้ผมแบกรับ แล้ววันนี้... พ่อจะกลับมาเพื่ออะไรครับ?” สิงห์เว้นจังหวะ เสียงของเขาสั่นเครือแต่ทว่าหนักแน่น “เอาวิญญาณกลับไปลงนรกซะ ก่อนที่ผมจะส่งพ่อไปที่นั่นด้วยมือของผมเอง” ท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก คินขยับตัวเข้ามาขวางหน้าสิงห์ไว้อีกครั้ง ครั้งนี้เขาไม่ได้เพียงแค่แตะ แต่เขากลับผสานนิ้วมือเข้ากับอุ้งมือของสิงห์แน่น เป็นการส่งผ่านความเชื่อใจที่สิงห์ไม่เคยได้รับจากใครมาก่อน ความอบอุ่นจากฝ่ามือของคินไหลผ่านเข้าสู่กระแสเลือดของสิงห์อย่างประหลาด มันไม่ใช่แค่การปลอบประโลม แต่เป็นคำสัญญาว่า ‘เราจะสู้ไปด้วยกัน’ “ถ้ามึงอยากได้ตัวเขา มึงต้องข้ามศพกูไปก่อน” คินประกาศกร้าว ดวงตาเยือกเย็นดุจน้ำแข็งของเขาสบประสานกับดวงตาที่เต็มไปด้วยตัณหาของผู้เป็นพ่อสิงห์ “สิงห์ไม่ใช่หมากในกระดานของมึงอีกต่อไป และต่อให้มึงจะเป็นพระเจ้าที่หวนคืนมาจากความตาย... วันนี้มึงก็จะไม่ได้อะไรกลับไปเลย นอกจากความพ่ายแพ้” ชายวัยกลางคนเหยียดยิ้ม “ความเชื่อใจเหรอ? กลิ่นมันหอมหวานจนน่าอาเจียนเชียวล่ะ... งั้นก็ลองดูว่าความเชื่อใจที่เพิ่งเกิดเนี่ย จะปกป้องพวกมึงได้นานแค่ไหน” เขาส่งสัญญาณมือเพียงนิดเดียว ฝูงชายชุดดำที่ยืนนิ่งอยู่เบื้องหลังก็ชักอาวุธออกมาพร้อมกัน เสียงขึ้นลำกล้องปืนดังระงมไปทั่วบริเวณ สิงห์รู้สึกได้ถึงหัวใจที่เต้นรัวเป็นจังหวะนรก เขาหันไปสบตากับคิน เห็นความแน่วแน่ที่สะท้อนอยู่ในนัยน์ตาคู่สวยนั้น สิงห์บีบมือคินตอบ เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าตนเองไม่ได้โดดเดี่ยวในโลกที่เน่าเฟะแห่งนี้อีกต่อไป ความหวาดระแวงที่มีต่อคินมลายหายไป เหลือเพียงความเชื่อใจที่ก่อตัวขึ้นท่ามกลางสมรภูมิเลือด “คิน ถ้าเราตาย... ผมคงไม่เสียดายอะไรแล้ว” สิงห์เอ่ยสั้นๆ ท่ามกลางเสียงกระสุนนัดแรกที่ถูกยิงแหวกอากาศเข้ามา คินหัวเราะในลำคอพลางดึงสิงห์เข้าหาตัวจนแผ่นหลังชิดกัน “อย่าเพิ่งพูดเรื่องตายสิงห์... เพราะถ้ามึงตาย กูจะตามไปพังประตูยมโลกแล้วลากคอมึงกลับมาเอง” ทันใดนั้น เสียงระเบิดตูมใหญ่ก็ดังขึ้นจากทางด้านหลังของกลุ่มศัตรู แรงอัดอากาศทำให้เศษเหล็กปลิวว่อน สิงห์และคินอาศัยจังหวะชุลมุนพุ่งตัวเข้าใส่เป้าหมายทันที ทว่าในจังหวะที่สิงห์กำลังจะฟาดฟันคมมีดเข้าที่ลำคอของชายคนหนึ่ง ชายที่เขาเรียกว่า ‘พ่อ’ กลับไม่ได้หลบหลีก แต่กลับยืนนิ่งพร้อมกับรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวและปริศนาที่กำลังจะถูกเปิดเผย เขายกมือถือขึ้นมากดปุ่มบางอย่าง พร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังขึ้นในคลับ Underground ที่คินเป็นเจ้าของ ทั้งสองชะงักกึก สิงห์มองเห็นภาพจากจอมอนิเตอร์ในมือของพ่อตนเองที่ฉายให้เห็น ‘บางอย่าง’ ที่ถูกซ่อนไว้ใต้ห้องใต้ดินของคลับ... สิ่งที่คินไม่เคยบอกใคร และสิ่งที่จะทำให้โลกใต้ดินทั้งใบสั่นสะเทือนถึงฐานราก “คิน... นายคงยังไม่ได้บอกมันใช่ไหม ว่า ‘สิงห์’ คือกุญแจสำคัญของโครงการนี้?” ดวงตาของสิงห์เบิกกว้างเมื่อหันไปมองคิน ความเงียบงันที่เกิดขึ้นชั่วขณะนั้นบีบคั้นหัวใจยิ่งกว่ากระสุนปืนนัดใดที่เคยได้รับ ความเชื่อใจที่เพิ่งเริ่มก่อตัวขึ้น กำลังเผชิญหน้ากับการทดสอบที่โหดร้ายที่สุดในชีวิต ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความดิบเถื่อนนี้จนถึงวินาทีที่ความจริงเริ่มเผยตัวนะครับ ดาร์กไนท์