คำสารภาพท่ามกลางวิกฤต

"คายกระสุนนั่นออกมาเดี๋ยวนี้ คิน!" เสียงคำรามของสิงห์ขาดห้วงไปพร้อมกับแรงกระแทกที่ไหล่ซ้าย เลือดสีเข้มไหลซึมผ่านเสื้อเชิ้ตสีดำจนเปียกชื้น กลิ่นดินปืนและกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งอยู่ในห้องนิรภัยใต้ดินที่ปิดตาย พวกเขากำลังถูกล้อมโดยสมุนทรยศที่พร้อมจะปลิดชีพทั้งคู่ได้ทุกเมื่อ คินไม่ได้ตอบโต้ด้วยปืนในมือ เขากลับทรุดตัวลงพิงผนังคอนกรีต ใบหน้าคมสันที่เคยเรียบเฉยบัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเขม่าและหยาดเหงื่อ ดวงตาคู่คมที่มักจะซ่อนความโหดเหี้ยมเอาไว้เสมอ บัดนี้กลับจ้องมองคนตรงหน้าด้วยแววตาที่สั่นไหวอย่างยากจะคาดเดา "นายเคยสงสัยไหม สิงห์..." คินเอ่ยขึ้นท่ามกลางเสียงระเบิดจากชั้นบนที่สั่นสะเทือนลงมาถึงด้านล่าง "ทำไมคนอย่างฉัน ถึงต้องเอาชีวิตไปเสี่ยงเพื่อดึงนายเข้ามาในโลกที่เน่าเฟะแบบนี้" "ฉันไม่สนใจเหตุผลคนบ้า!" สิงห์กระชากคอเสื้อคนตรงหน้าเข้ามาใกล้ แรงสั่นไหวในอกของเขาไม่ใช่ความกลัว แต่มันคือความแค้นที่ปะปนกับความสับสน "นายต้องการแค่ตัวหมากในเกมอำนาจของนาย ไม่ใช่เหรอ? นายสร้างฉันขึ้นมาเพื่อให้เป็นเครื่องจักรสังหารของนาย!" คินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะแผ่วเบาที่เจือไปด้วยความขมขื่น เขาใช้มือที่สั่นเทาคว้าข้อมือของสิงห์เอาไว้แน่น ไม่ได้คิดจะสู้กลับ แต่เป็นการยึดเหนี่ยวเสมือนกลัวว่าอีกฝ่ายจะหายไปต่อหน้าต่อตา "ถ้าฉันอยากได้หมากตัวหนึ่ง ฉันมีทางเลือกอื่นตั้งมากมาย สิงห์... แต่คนที่จะดึงฉันลงมาจากบัลลังก์ที่เย็นเฉียบนี้ได้ ต้องไม่ใช่ใครก็ได้" คินเว้นจังหวะ ลมหายใจของเขาเริ่มติดขัด "นายจำคืนที่นายถูกครอบครัวหักหลังจนแทบสิ้นใจในตรอกมืดนั่นได้ไหม?" สิงห์ชะงัก แววตาดุร้ายวูบไหวราวกับถูกกระตุ้นปมในใจ "วันนั้นฉันไม่ได้ไปที่นั่นเพื่อเก็บกวาดงาน..." คินกระซิบ เสียงของเขาแหบพร่าแต่ชัดเจนท่ามกลางเสียงปืนที่เริ่มใกล้เข้ามา "ฉันไปที่นั่นเพื่อดู 'กระจก' ของตัวเอง... ฉันเห็นนายในตอนนั้น เห็นความแตกสลายที่เหมือนกับฉัน เห็นคนที่ไม่เหลือใครให้ไว้ใจแม้แต่คนเดียว นายคือคนเดียวที่ทำให้ฉันรู้สึกว่า... ต่อให้โลกนี้จะพังทลาย ฉันก็ยังมีคนที่จะลากไปนรกด้วยกันได้โดยที่ไม่ต้องรู้สึกผิด" "นายมันโรคจิต" สิงห์กัดฟันแน่น "อาจจะใช่" คินยิ้มมุมปาก ความตายกำลังจ่ออยู่หน้าประตูห้องนิรภัย "แต่นายรู้อะไรไหมสิงห์ ที่ฉันดึงนายเข้ามา เพราะฉันไม่อยากตายคนเดียวในโลกที่ไร้ค่านี้ และลึกๆ แล้ว... ฉันแค่อยากรู้ว่า ถ้าความรักคือความอ่อนแอ ฉันจะสามารถเปลี่ยนความอ่อนแอนั้นให้กลายเป็นอาวุธที่ร้ายแรงที่สุดในมือของนายได้ไหม" สิงห์นิ่งงัน คำสารภาพนั้นกระแทกเข้ากลางใจอย่างจัง เหมือนกำแพงที่เขาพยายามสร้างขึ้นมาเพื่อกั้นความรู้สึกกลับพังทลายลงด้วยความจริงที่โหดร้ายกว่าเดิม คินไม่ได้มองเขาเป็นแค่หมาก แต่คินมองเขาเป็น 'ส่วนที่หายไป' ของชีวิตที่บิดเบี้ยว ปัง! บานประตูเหล็กถูกระเบิดออกด้วยแรงอัดมหาศาล ควันสีเทาฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง สิงห์รีบดึงคินหลบหลังแท่นคอนกรีตอย่างรวดเร็ว ในจังหวะที่หัวใจเต้นโครมครามด้วยความตึงเครียด สายตาของสิงห์เหลือบไปเห็นบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋าเสื้อด้านในของคิน มันคือแฟ้มข้อมูลเก่าๆ ที่มีรูปถ่ายครอบครัวของสิงห์—รูปถ่ายที่ควรจะถูกเผาทำลายไปนานแล้วตั้งแต่วันที่เขาถูกขับไล่ "นาย... นายมีสิ่งนี้ได้ยังไง?" สิงห์ถามเสียงสั่น ความโกรธแค้นประดังเข้ามาเหมือนพายุ "นายรู้เห็นกับการหักหลังนั่นตั้งแต่แรกแล้วใช่ไหมคิน!?" คินขยับตัวด้วยความเจ็บปวด ดวงตาที่ดูเลื่อนลอยหันมาสบตากับสิงห์อีกครั้ง ก่อนที่เขาจะกระซิบประโยคที่ทำให้สิงห์แทบหยุดหายใจ "สิงห์... การที่นายถูกหักหลัง ไม่ใช่ฝีมือครอบครัวนายหรอก แต่มันเป็นแผนที่ฉันวางไว้ตั้งแต่วันแรกที่เห็นนาย เพื่อให้มั่นใจว่านายจะไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องก้าวเข้ามาเป็นของฉัน... ตลอดไป" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าของนับสิบคนก็หยุดลงตรงหน้าทางเข้า พร้อมกับเงาร่างของชายผู้หนึ่งที่สิงห์คุ้นเคยเป็นอย่างดีก้าวพ้นควันเข้ามา นั่นไม่ใช่ใครอื่นนอกจาก 'พ่อ' ของสิงห์ที่ควรจะตายไปแล้วในอุบัติเหตุเมื่อสามปีก่อน ดาร์กไนท์หวังว่าบทนี้จะกระชากอารมณ์ของทุกคนจนแทบหยุดหายใจนะครับ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางมากับความโหดร้ายนี้ด้วยกันครับ