รหัสลับใต้ดิน

“อย่าขยับ” เสียงทุ้มต่ำของสิงห์กระชากความเงียบงันในห้องใต้ดินที่เต็มไปด้วยกลิ่นสนิมและไอระเหยของน้ำมันดิบ คินหยุดกึกทันที ร่างสูงโปร่งที่ปกติมักจะวางมาดเหนือกว่าใครยืนนิ่งสนิท ดวงตาคมกริบภายใต้แสงไฟสลัวเหลือบมองลงไปยังพื้นรองเท้าหนังขัดเงาของตนเอง ที่นั่น... แผ่นเหล็กใต้ฝ่าเท้าเขากำลังกดทับสวิตช์บางอย่างที่บุ๋มลงไปเพียงเสี้ยว “ดูเหมือนศัตรูของเราจะรู้จักนิสัยคุณดีเกินไปนะครับ คิน” สิงห์เอ่ยพลางย่อตัวลงต่ำ แววตาดุร้ายที่เคยนิ่งสงบฉายประกายแห่งความระแวดระวัง เขาไม่ได้พูดเล่น เสียงของเขาสั่นสะท้อนความตึงเครียดที่ยากจะปกปิด คินแค่นหัวเราะในลำคอ แม้สถานการณ์จะบีบคั้นถึงชีวิต แต่ใบหน้าหล่อเหลานั้นยังคงไว้ซึ่งความเยือกเย็น “งั้นเหรอ? แต่คนที่พยายามฆ่าฉันในรังของตัวเองแบบนี้... ไม่ถือว่าฉลาดเท่าไหร่หรอกนะ ถ้าจะให้ดี... มันควรจะเลือกคนที่มาตายเป็นเพื่อนฉันให้ถูกคนมากกว่า” “หุบปากซะ” สิงห์ตวาดเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบมีดพกที่เหน็บอยู่ที่ต้นขา แสงเหล็กสะท้อนวาบผ่านดวงตาที่จ้องมองกลไกใต้รองเท้าคิน “ถ้าคุณยังพูดมากแบบนี้ ผมคงไม่มีสมาธิจัดการกับตัวจุดระเบิดที่ติดตั้งไว้ใต้กระเบื้องหินอ่อนแผ่นนี้หรอก” สิงห์เคลื่อนไหวด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ เขาคุกเข่าลงข้างๆ คิน กลิ่นน้ำหอมราคาแพงจางๆ จากกายอีกฝ่ายปะทะเข้ากับจมูกของเขา แต่นั่นไม่ใช่เวลาที่จะมาหวั่นไหวกับเสน่ห์ที่น่ารังเกียจนี้ สิงห์ใช้ปลายนิ้วสัมผัสขอบกระเบื้องอย่างแผ่วเบา ประสาทสัมผัสทุกส่วนถูกรีดออกมาจนถึงขีดสุด เขาไม่เพียงแต่ต้องปลดชนวน แต่ต้องทำให้แน่ใจว่าแรงสั่นสะเทือนจะไม่ไปกระตุ้นตัวจุดระเบิดรองที่ซ่อนอยู่ในผนัง “ทำไมถึงช่วย?” คินถามขึ้นเบาๆ ในจังหวะที่สิงห์กำลังใช้มีดเซาะรอยแยกของแผ่นหิน “เราเป็นศัตรูกันไม่ใช่หรือไง สิงห์? นายควรจะเดินจากไป ปล่อยให้ฉันจบชีวิตลงตรงนี้ แล้วนายก็จะได้เป็นอิสระจากคลับนรกนี่เสียที” สิงห์ไม่ตอบ ทันทีที่แผ่นหินเปิดออก เผยให้เห็นเส้นลวดสีแดงและน้ำเงินที่พันกันยุ่งเหยิงราวกับงูพิษ เขากลั้นหายใจ เหงื่อเม็ดใสผุดพรายขึ้นบนหน้าผาก “ถ้าคุณตาย... ใครจะเป็นคนตอบคำถามเรื่องครอบครัวผม? ใครจะเป็นคนพิสูจน์ให้ผมเห็นว่าโลกใบนี้ไม่ได้มีแค่ขยะที่จ้องจะหักหลังกัน?” “นั่นเป็นเหตุผลที่ฟังดู... น่าสมเพชดีนะ” คินกระซิบ น้ำเสียงที่เคยเยือกเย็นกลับแฝงความสั่นไหวเล็กน้อย เขามองดูสิงห์ที่จดจ่ออยู่กับการตัดเส้นลวดด้วยมือที่มั่นคงที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมา ความดุร้ายในแววตาของนักสู้ใต้ดินคนนี้ ไม่ได้มีไว้เพื่อทำลายเขา แต่มันมีไว้เพื่อปกป้อง... ในวิธีที่บิดเบี้ยวที่สุด *แกร๊ก* เสียงกลไกขัดข้องดังขึ้นเพียงเสี้ยววินาที สิงห์ตัดสินใจตัดเส้นลวดสีน้ำเงินฉับพลัน! ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่เสียงนาฬิกานับถอยหลังที่ดังติ๊ดๆ เบาๆ ในผนังจะหยุดลงสนิท สิงห์ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นด้วยความอ่อนแรง หัวใจของเขาเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมาจากอก คินก้าวเท้าออกมาจากกับดักทันทีที่ไร้แรงกด เขาไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัว แต่กลับก้มลงมองสิงห์ที่หอบหายใจอยู่แทบเท้า ก่อนจะย่อตัวลงใช้นิ้วเรียวยาวเชยคางอีกฝ่ายให้เงยขึ้นมาสบตากัน “นายช่วยฉันไว้แล้ว สิงห์” คินเอ่ย เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความนัย “และในกฎของโลกใต้ดิน... คนที่รอดชีวิตจากการกระทำของอีกคน จะต้องชดใช้ด้วยสิ่งที่มีค่าที่สุด” “ผมไม่ได้ต้องการอะไรจากคุณ นอกจากข้อมูล” สิงห์ตอบพลางปัดมืออีกฝ่ายออก แต่คินกลับคว้าข้อมือเขาไว้แน่น แรงบีบนั้นหนักหน่วงและเต็มไปด้วยความโหยหาที่สิงห์ไม่เคยเข้าใจ “ข้อมูลน่ะ มีแน่ แต่หลังจากคืนนี้...” คินโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะแตะกัน “ฉันคงไม่ปล่อยให้นายได้ไปจากที่นี่ง่ายๆ อีกต่อไป เพราะรหัสลับที่แท้จริง... ไม่ได้ซ่อนอยู่ในกับดักระเบิดพวกนี้ แต่มันอยู่ในนี้... ในตัวของนายเอง สิงห์” ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดจนถึงขีดสุด ประตูเหล็กบานใหญ่ของห้องใต้ดินก็ถูกกระแทกจนเปิดออก เสียงฝีเท้าของคนหลายสิบคนดังสะท้อนเข้ามา พร้อมกับเงาร่างของชายวัยกลางคนที่สิงห์จำได้ขึ้นใจ... ชายคนที่เขาสาบานว่าจะลากคอมาลงนรกด้วยมือตัวเอง “ดูเหมือนแขกไม่ได้รับเชิญจะมาถึงเร็วกว่าที่คิดนะ” คินยิ้มเหี้ยม พลางชักปืนพกออกมาจากเอวแล้วยัดใส่มือสิงห์ “เลือกเอาสิ จะร่วมมือกับฉันฆ่าพวกมัน หรือจะปล่อยให้พ่อแท้ๆ ของนายควักไส้เราทั้งคู่ไปกินในคืนนี้?” สิงห์กำด้ามปืนแน่น แววตาดุร้ายของเขาเปลี่ยนเป็นเปลวเพลิงแห่งความแค้นที่แผดเผาทุกอย่าง ดาร์กไนท์จะรอทุกคนอยู่ในตอนต่อไปนะครับ หวังว่าบทนี้จะทำให้ทุกคนตื่นเต้นกับจุดพลิกผันที่เกิดขึ้นครับ