ความแค้นในสายเลือด

กลิ่นคาวเลือดจางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงอบอวลอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวบนชั้นสูงสุดของคลับ Underground เสียงแก้วคริสตัลกระทบกับโต๊ะไม้โอ๊กดังสนั่นจนน้ำสีอำพันกระฉอกออกมา คินยืนนิ่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน ท่ามกลางแสงไฟสลัวที่ทำให้ใบหน้าคมสันของเขาดูเหมือนรูปสลักที่ซ่อนเร้นความอำมหิตเอาไว้ ในขณะที่ชายอีกคนในชุดสูทสีเข้ม—พี่ชายแท้ๆ ของเขา—กำลังยืนแสยะยิ้มอยู่เบื้องหน้า "นายเปลี่ยนไปมากนะคิน ตั้งแต่ที่เก็บไอ้เด็กนั่นมาจากข้างถนน" พี่ชายของคินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงนั้นเรียบเฉยแต่แฝงไว้ด้วยความเหยียดหยามอย่างชัดเจน คินวางแก้วเหล้าลงช้าๆ จังหวะการเคลื่อนไหวของเขาเต็มไปด้วยความเยือกเย็นอันเป็นเอกลักษณ์ เขาสบตาพี่ชายด้วยแววตาที่ว่างเปล่าราวกับหลุมดำ "สิงห์ไม่ใช่เด็กข้างถนน และเขาไม่ใช่ของเล่นที่คุณจะมาขีดเส้นกำหนดชะตาได้ พี่รู้อยู่เต็มอกว่าอะไรคือสิ่งที่ผมต้องการ และสิ่งไหนที่ห้ามแตะต้อง" "ความต้องการของนายมันกำลังทำให้ธุรกิจของเราพัง" พี่ชายก้าวเข้ามาใกล้ คุกคามด้วยส่วนสูงที่ใกล้เคียงกัน "ตระกูลของเราต้องการอำนาจ ไม่ใช่การเฝ้าเลี้ยงดูนักสู้ชั้นต่ำที่พร้อมจะแว้งกัดเราเมื่อไหร่ก็ได้ นายกำลังเอาอนาคตไปผูกไว้กับไอ้ตัวอันตรายนั่น เพราะงั้น... ฉันจะจัดการเขาเอง" คินแค่นหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน แต่มันเต็มไปด้วยรังสีสังหารที่แผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศในห้องหนักอึ้งขึ้นถนัดตา เขาก้าวเข้าไปหาพี่ชายโดยไม่เกรงกลัว แรงกดดันมหาศาลจากทั้งสองฝ่ายปะทะกันกลางอากาศจนราวกับว่าออกซิเจนในห้องนี้กำลังจะหมดลง "พี่พยายามจะแย่งทุกอย่างไปจากผมตลอดชีวิต ตั้งแต่ธุรกิจ พ่อ... และตอนนี้คือสิงห์งั้นเหรอ" คินเอ่ยด้วยน้ำเสียงต่ำพร่า ก่อนจะโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูพี่ชาย "จำเอาไว้ให้ดีนะครับ ว่าห้องนี้... คลับแห่งนี้... และชีวิตของทุกคนที่นี่ อยู่ใต้ฝ่าเท้าของผม ไม่ใช่ของพี่ ถ้าพี่ขยับตัวทำอะไรที่เกินขอบเขตอีกแม้แต่ก้าวเดียว พี่จะได้เห็นว่าคำว่านรกที่แท้จริงน่ะ มันเป็นยังไง" คินผละออกมา สายตาของเขาเหลือบไปเห็นเงาตะคุ่มที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องทำงาน มันคือสิงห์ ชายหนุ่มที่เพิ่งเดินกลับมาจากการต่อสู้บนสังเวียน สภาพของเขามีรอยช้ำและคราบเหงื่อไคล แต่แววตาดุร้ายคู่นั้นยังคงจับจ้องมาที่คินด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก สิงห์ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ฟังประโยคสุดท้ายของคินอย่างชัดเจน ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับคินที่เริ่มจะชัดเจนขึ้นในหัวใจ กลับถูกความทะเยอทะยานของคนรอบข้างกระชากให้กลับสู่ความเป็นจริงที่โหดร้าย สิงห์กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เขารู้ดีว่าเขากำลังกลายเป็นจุดศูนย์กลางของความขัดแย้งที่อาจพังทลายทุกอย่าง "สิงห์?" คินเรียกชื่อคนรักด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเพียงชั่ววูบ แต่พี่ชายของเขากลับหันไปมองสิงห์ด้วยแววตาสมเพช "เห็นไหมล่ะคิน มันมองหน้านายด้วยความรังเกียจชัดๆ" พี่ชายกล่าวพลางหัวเราะร่วน "นายคิดว่าเขารักนายจริงๆ งั้นเหรอ? เขาแค่รอวันที่จะเห็นนายล้ม เพื่อที่เขาจะได้เป็นอิสระจากกรงขังของนายยังไงล่ะ" สิงห์ก้าวเข้ามาในห้อง เสียงฝีเท้าของเขาหนักแน่นและมั่นคง เขาเดินผ่านพี่ชายของคินไปโดยไม่แม้แต่จะปรายตาแล ก่อนจะหยุดยืนตรงหน้าคิน ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ สิงห์เอื้อมมือขึ้นไปแตะที่รอยแผลเป็นบนหน้าผากของคินเบาๆ ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน "ผมไม่ได้ต้องการอิสระแบบที่คนอื่นมอบให้" สิงห์พูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ดวงตาคู่นั้นวาวโรจน์ไปด้วยความมุ่งมั่นที่น่าสะพรึงกลัว "แต่ถ้าใครจะแตะต้องสิ่งที่ผมเป็นเจ้าของ... แม้แต่คนในสายเลือดของคุณ... ผมจะเป็นคนฝังมันลงไปใต้สังเวียนด้วยมือของผมเอง" คินชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจของเขาเต้นรัวอย่างที่เจ้าตัวก็ไม่เคยคาดคิดมาก่อน สิงห์ไม่ได้กำลังปกป้องเขาในฐานะผู้มีพระคุณ แต่เขากำลังประกาศความเป็นเจ้าของในตัวคินท่ามกลางความขัดแย้งที่รุนแรงที่สุด ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าจำนวนมากดังขึ้นจากทางเดินด้านนอก ประตูกระจกบานใหญ่ของห้องทำงานถูกกระชากเปิดออกโดยกลุ่มคนในชุดสูทสีดำสนิทนับสิบชีวิต พวกเขาไม่ใช่คนของคิน และไม่ใช่คนของพี่ชายเขา แต่เป็นกลุ่มคนที่ถูกส่งมาเพื่อกวาดล้างคลับ Underground ให้สิ้นซากตามคำสั่งของ 'เบื้องบน' ที่ไม่มีใครคาดคิดมาก่อน พี่ชายของคินหน้าซีดเผือด ขณะที่คินดึงสิงห์เข้ามาในอ้อมแขนโดยสัญชาตญาณ ปืนพกถูกชักออกมาจากใต้โต๊ะด้วยความรวดเร็ว ทั้งสามคนยืนอยู่ตรงข้ามกับศัตรูที่ถืออาวุธครบมือ ท่ามกลางความตึงเครียดที่ถึงขีดสุด สิงห์เลื่อนมือไปหยิบมีดพกที่ซ่อนอยู่ข้างเอวแล้วส่งให้คิน ก่อนจะกระซิบข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบกว่าน้ำแข็ง "เราไม่ได้ถูกหักหลังแค่คนเดียวแล้วล่ะคิน ดูที่หน้าอกของพวกมันสิ... ตราสัญลักษณ์นั่นมันคือของพ่อคุณไม่ใช่เหรอ" คินมองไปที่หน้าอกของศัตรูคนแรกที่ก้าวเข้ามาจริงดังคำพูดนั้น ตราสัญลักษณ์ประจำตระกูลที่ควรจะสูญหายไปนานแล้วกำลังส่องประกายอยู่บนปกเสื้อของกลุ่มนักฆ่า ปมในสายเลือดที่เขาสะบัดหนีมาตลอดชีวิต กลับมาตามล่าเขาถึงที่นี่ในวันที่เขาสั่นคลอนที่สุด ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความมืดมิดในบทนี้ร่วมกับผมนะครับ โดยดาร์กไนท์ครับ