ความเจ็บปวดที่งดงาม

กระบอกปืนเย็นเฉียบแตะเข้าที่ขมับของสิงห์อย่างแผ่วเบา ทว่าแรงกดนั้นกลับหนักหน่วงดั่งภูเขาที่ทับลงบนหัวใจ กลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นดินปืนคละคลุ้งอยู่ในอากาศที่ดูเหมือนจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะ สิงห์ไม่ได้ขยับตัว ไม่แม้แต่จะกะพริบตา เขารู้สึกถึงลมหายใจร้อนผ่าวของคนที่ยืนอยู่ข้างหลัง... คนที่เขาเพิ่งเอาตัวเข้าแลกเพื่อปกป้องจากกระสุนนัดก่อนหน้านี้ "มึงโง่หรือมึงแค่ไม่มีที่ไป สิงห์" เสียงทุ้มต่ำของคินสั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน เขาไม่ได้กดปืนลงลึกกว่าเดิม แต่มือของเขากำลังสั่น สิงห์แค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูแห้งแล้งและสมเพชตัวเอง "ถ้าการช่วยชีวิตมึงคือความโง่... งั้นกูก็คงเป็นคนที่โง่ที่สุดในโลกใต้ดินนี้แล้วล่ะครับ" "มึงอย่ามาทำเป็นพูดดี!" คินตวาดลั่น มืออีกข้างที่ว่างอยู่กระชากคอเสื้อสิงห์ให้หันกลับมาปะทะกับแววตาที่เต็มไปด้วยความกราดเกรี้ยวและรอยร้าวลึก "ใครสั่งให้มึงเอาชีวิตไปเสี่ยง? ใครสั่งให้มึงรับกระสุนแทนกู? มึงคิดว่ากูต้องการให้มึงตายเหรอ? มึงคิดว่าชีวิตมึงมันมีค่าแค่เครื่องกันกระสุนให้กูหรือไง!" คินตะโกนใส่หน้าเขา น้ำเสียงที่เคยเยือกเย็นและทรงอำนาจตอนนี้กลับสั่นไหวด้วยความหวาดกลัวที่ปิดไม่มิด สิงห์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมของอีกฝ่าย เขาเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในนั้น... เงาของคนที่เพิ่งผ่านความตายมาหมาดๆ และเงาของความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากของเจ้าของคลับผู้ไร้หัวใจ "กูไม่ได้ทำเพราะมึงเป็นเจ้าของคลับ" สิงห์พูดพลางขยับตัวเข้าหาปลายกระบอกปืนอย่างไม่สะทกสะท้าน ดวงตาของเขานิ่งสงบดุจผิวน้ำลึก "กูทำเพราะ... ในวินาทีนั้น ร่างกายมันสั่งให้ทำ กูก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม" "อย่ามาเล่นตลก!" คินโยนปืนทิ้งลงพื้นเสียงดังสนั่น ก่อนจะคว้าคอเสื้อสิงห์แล้วกระชากเข้ามาจูบอย่างรุนแรงและป่าเถื่อน มันไม่ใช่จูบแห่งความรัก แต่มันคือการลงทัณฑ์ การเรียกร้อง และการตอกย้ำถึงความเป็นเจ้าของ รสสัมผัสที่ขมปร่าด้วยความโกรธเคืองและคราบเลือดทำให้สิงห์แทบขาดใจ สิงห์ไม่ขัดขืน เขากลับยกมือขึ้นโอบรอบคอคินแน่นขึ้น รับสัมผัสที่บ้าคลั่งนั้นด้วยความเต็มใจ ความเจ็บปวดจากบาดแผลที่สีข้างดูเหมือนจะหายไปทันทีเมื่อสัมผัสได้ถึงหัวใจที่เต้นรัวของคนตรงหน้า คินผละออกมาเพียงเล็กน้อย หน้าผากของเขาจรดกับหน้าผากของสิงห์ ลมหายใจหอบถี่ของทั้งคู่ประสานกัน "มึงทำให้กูเกลียดตัวเอง..." คินพึมพำ น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวกลับแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบ "มึงทำให้กูรู้ว่ากูไม่สามารถเสียมึงไปได้แม้แต่นิดเดียว และนั่นมันคือความเจ็บปวดที่กูไม่อยากยอมรับ" สิงห์ยกยิ้มที่มุมปาก มือหยาบกร้านเอื้อมไปแตะรอยแผลเป็นที่หางคิ้วของคินอย่างเบามือ "ถ้ามันเจ็บปวดขนาดนั้น... ทำไมมึงถึงยังไม่ปล่อยกูไปล่ะครับ" คินชะงัก สายตาที่เคยมืดบอดด้วยโทสะค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความลุ่มหลงที่ยากจะหยั่งถึง เขาคว้าข้อมือของสิงห์มากดไว้กับกำแพง ก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวที่มีรอยเลือดแต้มอยู่ ปลายจมูกโด่งไล้ผ่านผิวหนังที่สั่นเทาของอีกฝ่าย มันเป็นความสัมพันธ์ที่พังทลายแต่กลับงดงามอย่างประหลาดในสายตาของคนที่ยืนอยู่ในเงามืด "กูจะไม่มีวันปล่อยมึงไป ต่อให้มึงต้องพังทลายลงตรงหน้ากู หรือแม้แต่ถ้าโลกทั้งใบจะล่มสลายลงในคืนนี้... มึงก็ต้องเป็นของกูแค่คนเดียว สิงห์" บรรยากาศในห้องที่อุดอู้ไปด้วยกลิ่นอายของความบ้าคลั่งกำลังจะทวีความรุนแรงขึ้น ทว่าในจังหวะที่คินกำลังจะโน้มตัวลงไปมอบจูบที่ลึกซึ้งกว่าเดิม เสียงเคาะประตูจังหวะหนักแน่นที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านนอก ตามด้วยเสียงผลักประตูที่ไม่ได้มีการอนุญาตจากเจ้าของห้อง "เจ้านายครับ... ทางฝั่งของไอ้พวกทรยศที่ล้อมไว้นอกคลับ มันไม่ได้มาแค่คนเดียว แต่มันขน 'อาวุธหนัก' มาด้วย" เสียงของลูกน้องคนสนิทดังลอดเข้ามา ตามด้วยข่าวร้ายที่ทำเอาคนทั้งคู่ต้องผละออกจากกัน "และคนที่ยืนคุมเชิงอยู่ข้างนอกนั่น... ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่มันคือ 'พ่อ' ของคุณสิงห์ครับ!" คินหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นบนใบหน้าเขาทันทีในขณะที่สายตาหันกลับมามองสิงห์ที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับกำแพง สิงห์เบิกตากว้าง ความทรงจำในอดีตที่เขาพยายามฝังกลบกำลังย้อนกลับมาฉายชัดอีกครั้ง เมื่อเงาร่างของชายวัยกลางคนที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดีก้าวพ้นขอบประตูเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่ไม่มีใครคาดคิด ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเดินทางมาด้วยกันจนถึงตอนนี้นะครับ ดาร์กไนท์จะพาทุกคนไปพบกับความจริงที่โหดร้ายยิ่งกว่าในตอนหน้าครับ