รอยแผลที่ลบไม่ได้

ปลายนิ้วที่เคยหยุดนิ่งอยู่เหนือเม็ดกระดุมเม็ดบนสุดของเสื้อเชิ้ตสีเข้ม กลับเคลื่อนไหวต่ออย่างเชื่องช้า ทว่าจงใจทิ้งน้ำหนักลงบนผิวเนื้อผ่านเนื้อผ้าบางเบา คินไม่ได้ถอยหนีรอยแผลเป็นทางยาวที่พาดผ่านลำคอแกร่งของสิงห์ ตรงกันข้าม เขากลับโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นแอลกอฮอล์ราคาแพงปะทะเข้ากับกรอบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ "เกมเพิ่งเริ่มต้นสิงห์ นายคิดจะถอดใจตั้งแต่ยกแรกเลยหรือไง?" เสียงกระซิบนั้นต่ำพร่า ราวกับเสียงคำรามของสัตว์ป่าที่ต้อนเหยื่อจนมุม ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งเจ้าของคฤหาสน์ใต้ดินขยับยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความสุขสำราญ แต่มันคือรอยยิ้มของปีศาจที่กำลังสนุกสนานกับการทรมานจิตใจคน สิงห์ไม่ขยับ เขากลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว กล้ามเนื้อทุกมัดใต้ร่มผ้าเกร็งแน่นจนขึ้นรูป แววตาดุร้ายราวกับสุนัขป่าบาดเจ็บจ้องมองลึกลงไปในดวงตาคู่คมของอีกฝ่ายที่ไม่มีแม้แต่เงาของความหวาดกลัว มีเพียงความท้าทายและความมืดมิดที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่ง "ต้องการอะไรจากฉันกันแน่ คิน" เสียงทุ้มต่ำหลุดลอดจากไรฟัน ร่างหนาพยายามรักษาความนิ่งสงบเอาไว้ แม้หัวใจข้างในจะเต้นกระหน่ำราวกับกลองศึก คราบเลือดและกลิ่นอายคาวคละคลุ้งจากสังเวียนเมื่อครู่ยังติดอยู่บนตัว แต่สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกหายใจไม่ออกในวินาทีนี้ กลับไม่ใช่บาดแผลภายนอก หากแต่เป็นสัมผัสเย็นเยียบของปลายนิ้วอีกฝ่ายที่ยังคงลากวนอยู่บริเวณไหปลาร้า คินหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงนั้นสั่นพร่าด้วยความพึงใจ เขาผละมือออกจากอกเสื้อของสิงห์อย่างนึกเสียดายเล็กน้อย ก่อนจะเดินย้อนกลับไปหยิบแฟ้มเอกสารสีดำสนิทที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานไม้สักทอง เบื้องหลังแสงไฟสลัวจากโคมไฟสีส้มสลัว บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความกดดันที่บีบเค้นจนแทบหายใจไม่ออก "ความซื่อสัตย์... เป็นสินค้าหายากในตลาดมืดแห่งนี้ สิงห์" คินเปิดแฟ้มออก เผยให้เห็นภาพถ่ายโพลารอยด์หลายใบและเอกสารระบุข้อมูลส่วนบุคคลของเป้าหมาย "และนาย... ยังพิสูจน์ให้ฉันเห็นไม่ได้ว่า นายมีค่าพอที่จะใช้ชีวิตอยู่ใต้ชายคาของฉันโดยไม่ต้องสวมปลอกคอ" ภาพถ่ายใบบนสุดถูกโยนลงบนโต๊ะกระจก เสียงกระดาษกระทบผิวโต๊ะดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบ สิงห์ก้มมองภาพนั้น ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อย ภาพของชายวัยกลางคนสวมสูทดูภูมิฐาน กำลังยืนอยู่หน้าสถานบันเทิงชื่อดังในย่านอโศก—เหยื่อรายต่อไป "งานชิ้นแรกของนาย..." คินเงยหน้าขึ้นสบตา รอยยิ้มเยือกเย็นกลับมาประดับบนใบหน้าอีกครั้ง "ไปเอา 'ของ' คืนมาจากมัน... พร้อมกับตัดนิ้วก้อยข้างขวาของมันมาให้ฉันเป็นเครื่องพิสูจน์" ห้องทำงานทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ สิงห์ขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็น6สันชัดเจน งานที่คินสั่งไม่ใช่แค่การทวงหนี้ธรรมดา แต่มันคือการฆาตกรรมอำพรางและการทรมานเลือดเย็น—เส้นแบ่งระหว่างนักสู้ใต้ดินกับฆาตกรรับจ้างมันบางเบาจนแทบมองไม่เห็น และคินกำลังผลักเขาข้ามเส้นนั้นไป "ถ้าฉันปฏิเสธล่ะ?" สิงห์ถามเสียงลอดไรฟัน แววตาดุร้ายฉายแววต่อต้านอย่างชัดเจน คินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เดินเข้ามาประชิดตัวร่างหนาอีกครั้งอย่างรวดเร็ว จนสิงห์ต้องผถอยหลังไปชนกับชั้นหนังสือด้านหลัง ลมหายใจของทั้งคู่แทบจะหลอมรวมเป็นหนึ่ง คินโน้มตัวลงกระซิบข้างใบหู น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเย้ายวนที่อันตรายถึงชีวิต "ถ้านายปฏิเสธ... พรุ่งนี้เช้า น้องสาวแท้ๆ ของนายที่ซ่อนตัวอยู่แถวชานเมือง จะไม่ได้ตื่นขึ้นมามองโลกใบนี้อีกต่อไป... และฉันจะเป็นคนส่งศพเธอมาให้นายดูด้วยตัวเอง" โลกทั้งใบคล้ายหยุดหมุน สิงห์เบิกตากว้าง ความโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านจนเส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ มือหนากำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือจนเลือดซึม ความลับที่เขาพยายามปกป้องด้วยชีวิต กลับถูกคนตรงหน้ารู้ทันและใช้เป็นเครื่องต่อรองได้อย่างเลือดเย็นที่สุด คินผละออกไปช้าๆ มองดูปฏิกิริยาของเหยื่อด้วยความพึงใจ ราวกับจิตรกรที่กำลังมองผลงานชิ้นเอกที่เพิ่งแต่งแต้มสีสันลงไป "ฉันให้เวลานายถึงเที่ยงคืนนี้... อย่าทำให้ฉันผิดหวังล่ะ สิงห์" สิงห์ยืนนิ่งค้างท่ามกลางความมืดที่โอบล้อม แผ่นหลังแนบติดกับชั้นหนังสือเย็นเฉียบ ขณะที่สายตายังคงจ้องมองร่างของคินที่เดินหายลับไปหลังประตูบานใหญ่ พร้อมกับเสียงล็อกกลอนที่ดังขึ้นจากด้านนอก—ดังก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทราวกับเสียงประหารชีวิต ในความเงียบงันที่บีบคั้นหัวใจจนแทบแตกสลาย เสียงฝีเท้าปริศนาดังขึ้นจากระเบียงด้านนอกหน้าต่างห้องทำงาน ซึ่งอยู่สูงจากพื้นดินถึงสามชั้น เป็นไปไม่ได้ที่ใครจะปีนขึ้นมาได้โดยไม่มีใครรู้ตัว แต่ทว่า... เงาสูงโปร่งของใครบางคนกำลังทาบทับลงบนผ้าม่านโปร่ง พร้อมกับเสียงเคาะกระจกสามครั้งเบาๆ ที่ส่งสัญญาณเตือนว่า เกมนี้ไม่ได้มีแค่เขากับคินเพียงลำพัง ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ด้านมืดนี้ไปด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ—ดาร์กไนท์