กรงขังทองคำ

“เซ็นสิ สิงห์… หรือจะให้ฉันจับมือเธอลากเส้นเอง?” เสียงทุ้มต่ำของคินแฝงด้วยกระแสกดดันที่เหมือนกับฝ่ามือหนักๆ บีบขยี้ลำคอ สิงห์ชะงัก นิ้วที่ถือปากกาค้างอยู่กลางอากาศ ท่ามกลางความตึงเครียดที่แทบจะฉีกกระชากวิญญาณของเขาให้แตกสลาย กลิ่นบุหรี่จางๆ จากปลายนิ้วของคินที่วางอยู่บนไหล่เขาช่างอบอวลจนน่าคลื่นไส้ มันไม่ใช่กลิ่นหอมของความมั่งคั่ง แต่มันคือกลิ่นของ ‘กรงขัง’ ที่ประดับด้วยทองคำเปลว สิงห์กวาดสายตาผ่านหน้ากระดาษสัญญาที่เขียนด้วยหมึกสีเลือด—สัญญาที่จะเปลี่ยนสถานะเขาจากนักสู้ข้างถนนให้กลายเป็น ‘สมบัติ’ ส่วนตัวของมาเฟียผู้คุมคลับใต้ดิน เขาวางปากกาลงแรงๆ บนโต๊ะไม้เนื้อแข็งจนเกิดเสียงดังสนั่น “ที่นี่ไม่มีห้องนอนสำหรับนักสู้หรอกนะ มีแต่กรงสำหรับสัตว์เลี้ยง... คุณต้องการแบบไหนกันแน่ คิน?” สิงห์หันกลับไปเผชิญหน้า แววตาของเขาดุดันเหมือนหมาป่าที่ถูกต้อนจนมุม แม้จะรู้ว่าสู้ไม่ได้ แต่เขาก็ไม่เคยคิดจะคุกเข่า คินไม่ได้โกรธ มุมปากที่ยกขึ้นเพียงเล็กน้อยนั่นกลับดูอันตรายยิ่งกว่าความเดือดดาล เขาโน้มตัวลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ รดใบหูของอีกฝ่าย ปลายนิ้วเรียวยาวไล้ไปตามแนวสันกรามของสิงห์อย่างเชื่องช้า เย็นเยียบ และถือสิทธิ์ “สัตว์เลี้ยงเหรอ?” คินพึมพำ น้ำเสียงราบเรียบจนน่าขนลุก “ถ้าเธออยากเป็นสัตว์เลี้ยง ฉันก็พร้อมจะจัดหาปลอกคอที่ทำจากเพชรน้ำงามไว้ให้ แต่สิงห์… เธอน่าจะรู้ดีว่าสัญชาตญาณของเธอไม่ได้มีไว้เพื่อเฝ้าบ้าน แต่มันมีไว้เพื่อ ‘ล่า’ ให้ฉัน” คินผละออกแล้วเดินไปที่บานหน้าต่างกระจกนิรภัยที่สูงจากพื้นจรดเพดาน ด้านล่างนั้นคือคฤหาสน์หรูหราที่รายล้อมด้วยรั้วไฟฟ้าและบอดี้การ์ดที่ยืนนิ่งราวกับรูปปั้น นี่ไม่ใช่แค่คฤหาสน์ แต่มันคือป้อมปราการที่ไม่มีวันมีใครมองเห็นจากภายนอก สิงห์เดินตามไปยืนห่างๆ สายตาของเขาจับจ้องไปยังภาพเบื้องล่างที่เด็กหนุ่มคนหนึ่งกำลังถูกลากตัวออกไปโดยชายชุดดำที่ไร้ความปรานี เสียงกรีดร้องสั้นๆ หายวับไปในความเงียบงันของค่ำคืน “คนที่เห็นในสิ่งที่เธอเห็นไปเมื่อครู่ คือคนที่ ‘หมดประโยชน์’ ในสายตาฉัน” คินพูดโดยไม่หันกลับมามอง “ที่นี่ไม่มีคำว่าครอบครัว ไม่มีคำว่าเพื่อนร่วมงาน มีแค่คนที่ฉันต้องการให้หายไป กับคนที่ฉันอนุญาตให้หายใจต่อได้” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานอันกว้างขวาง สิงห์รู้สึกได้ว่าเลือดในกายกำลังเย็นเฉียบ เขาไม่ได้กลัวตาย เพราะความตายเป็นเรื่องปกติในสังเวียนที่เขาจากมา แต่สิ่งที่เขากลัวคือ ‘การสูญเสียตัวตน’ ในกรงทองคำที่คินสร้างขึ้นมานี้ “คุณฆ่าคนได้เหมือนฆ่าแมลง” สิงห์แค่นหัวเราะในลำคอ “แล้วคุณหวังให้ผมขอบคุณงั้นเหรอที่พาผมหนีจากนรกนั่นมาไว้ในนรกใหม่ที่หรูหรากว่าเดิม?” “ฉันไม่ได้หวังให้เธอขอบคุณ” คินหมุนตัวกลับมา สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของสิงห์ราวกับจะควักเอาความลับทั้งหมดออกมา “ฉันหวังให้เธอ ‘ศิโรราบ’… ไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่ด้วยความเต็มใจที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของโลกที่ไม่มีใครแตะต้องเธอได้นอกจากฉัน” คินเดินเข้ามาใกล้จนแผ่นหลังของสิงห์ชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงาน เขาถูกกักขังอยู่ในอ้อมแขนที่แข็งแกร่งของชายตรงหน้า กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นอันตรายของคินทำให้สิงห์แทบขาดใจ นี่ไม่ใช่แค่ความแค้น แต่มันคือ ‘แรงดึงดูด’ ที่เขารังเกียจตัวเองเหลือเกินที่เผลอไผลไปกับมัน คินเลื่อนมือไปปลดกระดุมเม็ดบนของสิงห์ออกช้าๆ อย่างไร้ความปรานี สิงห์กัดริมฝีปากแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือด เขาไม่ได้ขัดขืน ไม่ใช่เพราะเขาเต็มใจ แต่เพราะเขากำลังรอ… รอจังหวะที่คินจะเผลอ เพื่อฝังเขี้ยวลงบนเส้นเลือดใหญ่ของคนตรงหน้า แต่ทว่า ในจังหวะที่หัวใจของสิงห์เต้นรัวด้วยความเครียดแค้น ประตูกล่องกระจกฝ้าที่เชื่อมต่อไปยังห้องโถงลับกลับเปิดออกพร้อมร่างของหญิงสาวในชุดเดรสสีดำสนิท—คนที่สิงห์ไม่มีวันลืม เพราะเธอคือคนเดียวที่ทำให้เขาต้องกลายเป็นคนไร้บ้านและต้องระเห็จมาอยู่ในนรกแห่งนี้ หญิงสาวหยุดชะงักเมื่อเห็นสิงห์ในอ้อมกอดของคิน ใบหน้าเรียบเฉยของเธอเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวและเยือกเย็น “ดูเหมือนว่า ‘สัตว์เลี้ยง’ ตัวใหม่ของพี่คิน จะเป็นคนเดียวกับคนที่ทำลายชีวิตหนูจนไม่เหลือชิ้นดีเลยนะคะ” คินชะงักมือที่ค้างอยู่บนกระดุม สิงห์เบิกตากว้างเมื่อเห็นแววตาที่เปลี่ยนไปของเจ้าของคฤหาสน์—ความเยือกเย็นมลายหายไป เหลือเพียงรอยยิ้มของปีศาจที่เพิ่งค้นพบเกมใหม่ที่สนุกกว่าเดิม ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางไปกับความดิบเถื่อนนี้ แล้วพบกันในบทถัดไปครับ - ดาร์กไนท์