อดีตที่ตามล่า

เสียงโลหะกระทบกันดังแกรกเบาๆ จากมุมมืดของห้องโถงกว้าง เป็นสัญญาณเตือนภัยเดียวที่พวกเขามี ก่อนที่ความเงียบงันอันน่าอึดอัดจะถูกฉีกกระชากด้วยแรงระเบิดจากประตูเหล็กกล้าด้านนอก "พวกมันมาแล้ว..." คินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงไว้ด้วยกระแสอารมณ์อันตรายที่พร้อมแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า ดวงตาคู่คมกริบไม่ได้กวาดมองไปที่ซากประตูที่พังทลายลงมา แต่กลับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของสิงห์ที่ยืนอยู่ห่างกันเพียงไม่กี่ก้าว ความกรุ่นโกรธที่ค้างคามาจากบทสนทนาก่อนหน้าถูกแทนที่ด้วยสัญชาตญาณดิบเถื่อนแห่งการเอาชีวิตรอดอย่างฉับพลัน สิงห์ไม่พูดอะไรสักคำ ร่างสูงใหญ่ขยับตัวเข้าที่กำบังอย่างรวดเร็วราวกับเงาสะท้อน มือหนาเอื้อมไปหยิบปืนพกกระบอกโปรดขึ้นมาตรวจสอบกระสุนภายในด้วยความคุ้นเคย เสียงเหล็กเลื่อนลั่นไกดังชัดเจนในความเงียบ ความเย็นชาในแววตาดุร้ายของสิงห์เวลานี้คือเครื่องยืนยันชั้นดีว่า นักสู้ใต้ดินผู้ผ่านนรกมานับครั้งไม่ถ้วนคนนี้พร้อมที่จะฆ่าทุกคนที่กล้าล้ำเส้นเข้ามาในอาณาเขตของพวกเขา รอยเท้าหนักหน่วงนับสคู่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ เสียงฝ่าเท้าที่ย่ำไปบนพื้นคอนกรีตเปลือยเปล่าดังสะท้อนก้องกังวานในตึกร้างแห่งนี้ มันคือเสียงแห่งความตายที่ถูกส่งตรงมาจากอดีต—อดีตที่สิงห์พยายามหนีมาตลอดชีวิต และดูเหมือนว่ามันจะตามมาทันจนได้ในคืนนี้ "นายยังจำสัญญาที่เราเคยให้ไว้เมื่อสามปีก่อนได้ไหม... สิงห์" เสียงกระซิบแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยแรงกดดันดังลอดมาจากริมฝีปากของคิน แม้ในสถานการณ์ที่ความเป็นความตายอยู่แค่เอื้อม ชายหนุ่มเจ้าของคลับ Underground กลับไม่มีท่าทีหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปาก ขณะที่สายตายังคงจับจ้องเรือนร่างของอีกฝ่ายไม่วางตา ราวกับว่าต่อให้โลกใบนี้กำลังจะพังทลายลงมา สิงห์ก็ยังคงเป็นสิ่งเดียวที่เขายอมจำนนและอยากครอบครองไว้แต่เพียงผู้เดียว "หุบปากซะ คิน... เก็บแรงไว้หายใจตอนที่กระสุนเจาะเข้ากลางหัวพวกมันดีกว่า" สิงห์ตวาดกลับเสียงต่ำ สายตาคมกริบกวาดมองผ่านช่องกำบังออกไปด้านนอก ประเมินสถานการณ์ของศัตรูที่กำลังคืบคลานเข้ามา เงาร่างนับสิบปรากฏขึ้นที่โถงทางเดิน แสงไฟสลัวจากด้านนอกสาดส่องกระทบเข้ากับปลายกระบอกปืนยาวที่ถูกยกขึ้นเตรียมพร้อม พวกมันไม่ใช่พวกนักเลงกระจอกตามท้องถนน แต่เป็นกลุ่มมือสังหารมืออาชีพที่ถูกส่งตรงมาจากตระกูลเก่าแก่ของสิงห์—คนที่ต้องการล้างมลทินให้ตระกูลด้วยการกำจัดแกะดำอย่างเขาให้สิ้นซาก บรรยากาศภายในห้องอัดแน่นไปด้วยกลิ่นอายของดินปืนและหยาดเหงื่อ ความกดดันบีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก หัวใจของคนทั้งคู่เต้นเป็นจังหวะเดียวกันภายใต้ความเงียบงัน สิงห์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ ปรับสมาธิให้นิ่งสนิทท่ามกลางพายุอารมณ์ที่กำลังโหมกระหน่ำในอก ทันทีที่เงาแรกก้าวพ้นขอบประตู... ปัง! เสียงปืนคำรามลั่นสนั่นตึกร้าง ประกายไฟสว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืด กระสุนนัดแรกพุ่งแหวกอากาศเจาะเข้าที่กลางหน้าอกของมือสังหารคนแรกอย่างแม่นยำ ร่างนั้นล้มฟาดพื้นทันทีโดยไม่มีโอกาสได้ส่งเสียงร้อง "บัดซบ! มันอยู่ข้างใน! จัดการพวกมันซะ!" เสียงตะโกนสั่งการด้วยความโกรธเกรี้ยวจากหัวหน้าชุดสังหารดังขึ้น พร้อมๆ กับห่ากระสุนนับสิบนัดที่ถูกระดมยิงทะลุกำแพงปูนเข้ามาอย่างไร้ความปรานี เศษปูนและฝุ่นละอองฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ สิงห์พุ่งตัวหลบวิถีกระสุนไปอีกมุมหนึ่งอย่างคล่องแคล่ว แผ่นหลังแนบชิดติดกับเสาคอนกรีตหนา ขณะที่คินอาศัยจังหวะชุลมุนยิงสวนกลับไปสองนัดซ้อน เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นจากฝั่งศัตรู บ่งบอกว่ากระสุนของคินไม่ได้ยิงพลาดเป้า "นายประเมินพวกมันต่ำไปนะ สิงห์" คินตะโกนแข่งกับเสียงปืน รอยยิ้มอันตรายยังคงประดับอยู่บนใบหน้า แม้จะมีเลือดหยดลงมาจากรอยแผลถลอกที่ต้นแขนซ้าย "พวกมันส่งคนมามากกว่าที่นายคิด... ดูท่าทางวันนี้เราคงต้องตายไปด้วยกันจริงๆ แล้วล่ะมั้ง" "ฉันไม่มีวันตายที่นี่... และนายก็ไม่มีสิทธิ์มาตายด้วย!" สิงห์กัดฟันกรวด ความรู้สึกบางอย่างที่ถูกเก็บกดไว้ลึกสุดใจกำลังปะทุขึ้นมา ความโกรธแค้นต่ออดีตผสมผสานกับความห่วงใยอันบิดเบี้ยวที่มีต่อคนข้างกาย ทำให้เขาระเบิดพลังดิบเถื่อนออกมาอย่างไร้ความกลัว สิงห์ตัดสินใจทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด ร่างสูงกระโจนออกจากที่กำบัง พุ่งเข้าประชิดตัวมือสังหารที่ถือปืนกลหนักอยู่ด้านหน้า ใช้ความรวดเร็วและทักษะการต่อสู้ระยะประชิดบิดข้อมือของมันจนหักสะบั้น ก่อนจะแย่งอาวุธมาไว้ในมือแล้วกราดยิงใส่ศัตรูที่เหลือด้วยความดุดันและเหี้ยมเกรียมราวกับสัตว์ป่าที่หลุดจากกรง เสียงกรีดร้องและเสียงปืนผสมปนเปกันจนแยกไม่ออก เลือดสีแดงสดสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนผนังสีขาวหม่น กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบรรยากาศที่ตึงเครียดถึงขีดสุด คินมองภาพตรงหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหลงใหลและความกระหาย ในสายตาของเขา สิงห์ยามที่ถืออาวุธและเปื้อนคราบเลือดเช่นนี้ช่างมีเสน่ห์อันตรายและงดงามจนยากจะละสายตา ในที่สุด ความเงียบก็กลับคืนมาอีกครั้ง ท่ามกลางซากศพของมือสังหารที่นอนเกลื่อนกลาดเต็มพื้นห้อง มีเพียงเสียงหอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อนของสิงห์และคินที่ดังสะท้อนก้อง สิงห์ยืนค้ำยันกำแพงด้วยมือข้างหนึ่ง บาดแผลตามร่างกายเริ่มส่ง1ความเจ็บปวดร้าวราน แต่เขายังคงยืนหยัดอยู่ได้อย่างมั่นคง ดวงตาดุร้ายหันกลับมามองคินที่เดินเข้ามาใกล้ด้วยฝีเท้าเงียบเชียบ "นายเจ็บตรงไหนหรือเปล่า..." คินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าปกติเล็กน้อย มือเรียวยื่นออกไปหมายจะแตะเข้าที่ไหล่ของสิงห์เพื่อสำรวจบาดแผล ทว่า... ในวินาทีที่ปลายนิ้วของคินกำลังจะสัมผัสโดนเสื้อผ้าของสิงห์นั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงอีกชุดหนึ่งก็ดังขึ้นที่ด้านหลังของประตูทางเข้าที่พังทลาย เสียงปรบมือช้าๆ ดังขึ้นสามครั้ง พร้อมกับน้ำเสียงทุ้มต่ำคุ้นเคยที่ดังแทรกเข้ามาในความเงียบ "ยอดเยี่ยมมาก... สมกับเป็นลูกชายผู้ทรยศของตระกูลเราจริงๆ สิงห์" ร่างของชายสูงวัยในชุดสูทสั่งตัดพิเศษก้าวพ้นซากประตูเข้ามา ใบหน้าเรียบเฉยแต่แววตากลับเยียบเย็นและเต็มไปด้วยอำนาจมืดที่แท้จริง ด้านหลังของเขามีบอดี้การ์ดร่างยักษ์อีกสี่คนเดินตามเข้ามาปิดล้อมเส้นทางหนีทั้งหมดเอาไว้ สิงห์เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ร่างกายชะงักง้างไปในทันทีเมื่อเห็นใบหน้านั้นชัดเจน ความทรงจำอันเจ็บปวดที่พยายามฝังกลบไว้ตลอดหลายปีไหลทะลักกลับเข้ามาในหัวสมองราวกับเขื่อนแตก พ่อ... ผู้ชายคนที่หักหลังและเหยียบย่ำเขาลงกับพื้นดินในอดีต ก้าวมาอยู่ตรงหน้าเขาแล้วในตอนนี้ "เกมจบแล้วล่ะ สิงห์... กลับบ้านกับพ่อเถอะลูกรัก" ชายสูงวัยยิ้มเยาะ ...และก่อนที่สิงห์จะได้ทันขยับตัวตอบสนองใดๆ คินที่ยืนอยู่ข้างกายเขากลับหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะยกปืนในมือขึ้นแล้วเหนี่ยวไกใส่บอดี้การ์ดคนสนิทที่ยืนอยู่ด้านหลังสุดของฝั่งผู้มาเยือนทันที! ดาร์กไนท์ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอด หวังว่าตอนนี้นะครับจะโดนใจสายดาร์กทุกท่านนะครับ